Noticias

   
 

 

Esta página se actualiza periodicamente con las noticias relacionadas con el Certame Literario de Piñor.

Te recomendamos que visites esta sección si quieres estar puntualmente informado.

 
Presentación Presentacion
Escuela de Música
Banda de Música
Charanga dos Escachapeitos
Majorettes de Ourense
Corales
Rondallas
Bandas y Grupos De Gaitas
Otros Grupos
Noticias
Galería de Fotos
Consultar actuaciones
Descargas
Enlaces
 
DERROTAS NOS ADENTROS
certame

DERROTAS NOS ADENTROS

(Accésit na categoría A –participantes maiores de idade-. Ano 2011)

Miña nai contaba que de pequena eu acostumaba a preguntarlle: ¿Hoxe xa é mañá?

Hai días nos que esa pregunta que eu facía de nena non ten nada de raro. Todo o contrario. Paréceme unha pregunta do máis sensata. Porque hai veces, nas que ó espertar pola mañá non sei se é hoxe, ou aínda é onte.

Porque en mañás como esas, nas que paso a noite en vela, dando voltas, espertando a cada intre sen saber se o que estou vivindo é realidade ou é un soño, e porque teño pesadelos nos que se repite o verdadeiro pesadelo, que acostuma a ser malleira que o meu home me propinou a noite anterior, sempre me lembro daquela frase de Machado na que di: “Hoy es siempre todavía”, e entón decátome de que o meu pesadelo continúa, e o que é peor, que non sei cando rematará.

Os días de inverno como hoxe invitan ao recollemento e mesmo poden chegar a provocar pavor, sobre todo se a vida dunha muller transita por corredoiras de maltrato, entre matogueiras de desprezo, co medo inxectado nos ollos.

Porque vivir ó lado dun home opresor, é como ir coa alma chapuzando nas pucharcas co calzado do espírito perdido de lama. Vivir cun maltratador é vivir nun universo de medo, onde o tempo vai engulindo as ilusións dun futuro recendente e prometedor.

Sei que hai moitos casos como o meu.

Sei que hai xente que gusta da invernía que supón compartir as horas co terror de ter ó seu carón un maltratador.

Mulleres que a forza de maltratos e desprezos, acabaron por colorear de negro a súa alma. Mulleres que se converteron en seres escuros, agochadas en cavorcos de soidade, da soidade que supón ter unha parella que non ten en conta as túas opinións, nin lle importan en absoluto os teus desexos.

Sei que hai moitas mulleres coma min, asustadas do seu home, da vida mesma. Mulleres que se protexen do mundo baixo o manto do silencio, non vaia ser que unha palabra non lle guste á súa parella e a emprenda a golpes con ela.

Sei que hai moitas mulleres asolagadas pola desolación, que ven pasar a vida dende detrás dunha xanela por onde esvaran os regueiros da chuvia e apenas penetra unha físgoa de luz do día.

Eu fun unha nena solitaria, logo unha moza retraída e acabei por converterme nunha esposa sumisa.

Tras anos de maltrato, a inseguridade fixo o seu niño en min.

Agora os meus actos imitan o espírito das toupas, que se ven obrigadas a asomar a cabeza ao exterior e sofren un ataque de pánico, unha doente agorafobia, e buscan o xeito de protexerse cunha ansia tola por volver á cova; gorecerse e recuperar o espazo íntimo e cómplice.

E así convivo, nestas catro paredes que me afogan, que paseniño me rouban as ganas de vivir, pero das que non me atrevo a escapar.

Ramón, o meu home, é o meu verdugo.

Polas noites non son quen de prender no sono. Por iso, e pola inestabilidade que caracteriza ó meu estado anímico, levo ano e medio visitando regularmente á psiquiatra da Seguridade Social e teño sobre a mesa de noite varios frascos de pílulas, que ás veces, moitas veces, me esquezo de tomar.

Ramón é alcohólico en tratamento. O médico prohibiulle ter calquera tipo de bebida alcohólica na casa, pero el ten a teoría de que para vencer a tentación hai que tela diante. Segundo Ramón, para curarse da enfermidade é preciso ter as botellas de alcohol ciscadas por toda a casa.

-Hai que sentir o veleno uliscándoche os fociños, unha e outra vez ata aborrecelo.- Acostumaba a dicir. –Ademais, despois de traballar todo o puto día coma un cabrón, creo que ben merezo unha copa, que total por un groliño, non vai pasar nada. Se total vaise morrer igual. Mira Eduardo, o da Coxa. Aí o tes. Non bebeu nin fumou na súa puta vida e o outro día morreu dun cancro.

Con afirmacións e falacias semellantes acostuma a xustificar o carácter indomable do seu vicio, e a súa imposibilidade de non sucumbir ante el.

Por iso e porque tras moitas labazadas eu xa desistín de convencelo do malo que é ter alcohol na casa, as botellas mantéñense no aparador a xeito de reclamo, incrementando o desexo de Ramón de vulnerar a norma, de romper as indicacións médicas, de deixarse levar polo instinto, pola sede primitiva, polo goce mesmo de sentirse libre.

Eu convertérame nunha muller silenciosa, que o agardaba ó final do día e o colmaba de atencións, para facelo sentir coma o rei da casa, que era o que Ramón se consideraba.

A comida sempre quente, as pantuflas sempre listas e como non, a cervexiña sempre fría para acompañar o partido de turno.

Mentres, eu, rezagada na cociña, apenas ceaba. Como moito as sobras do mediodía -non estaban os tempos para estragar comida-, ou uns anacos de friame barato.

Cada minuto que pasaba, eu sentíame máis derrotada por dentro.

Cada día, cando Ramón marchaba para o traballo, eu, amparada na soidade da cociña e cargada de ansiedade, regalábame un longo grolo de coñac, sen saborealo, coa gorxa encalecida, e facendo a continuación uso do inhalador con recendo a eucalipto, co gallo de que cando o meu home voltase, non me notase a fetidez do alento.

Hoxe, pola mañá, ademais, tralo meu grolo de coñac, busquei no bolso a barra de labios, e sen sequera mirarme no espello, pinteinos da cor do sangue, ignorando que se trataba dun mal presaxio.

Non podo reconstruír a ansiedade e o medo que sinto cando chega borracho, porque a ansiedade e o medo só son reais e potentes, cando se senten e cando se viven, e non cando se lembran.

Cando Ramón se pon furioso, ponse a berrar, pero a berrar en maiúsculas. E entón lémbrome de cando tiña seis anos e o meu pai me berraba. E sinto que o perigo está latente e pode retornar en calquera momento.

A situación aterradora da miña infancia entremétese na escena como unha obsesión cargada de ecos e vexo todo en retrospectiva. E como agora non teño seis anos, podo defenderme. E vexo en Ramón ó meu pai, e pégolle unha labazada, porque o odio. E entón el colle o que ten máis a man, un cinseiro, unha cadeira, un prato ..., e rómpemo na cabeza. E logo comeza a romper cousas no chan e a chamarme de todo, mentres eu fico encollida, como un vencello atordado, suplicando que pare.

E logo Ramón marcha da casa e vai de novo ó bar. E eu sei que vai voltar. E eu preciso que volte, porque eu non podo vivir soa, porque me da medo e porque sentiría a soidade arraigada no máis profundo da miña alma.

E entón síntome culpable e penso que a culpa é toda miña. Que eu fun a que o provoquei. E ó día seguinte el móstrase cariñoso e arrepentido e xura e perxura que non me vai facer dano nunca máis. E eu sei que esas promesas xa nacen mortas, porque hai anos que deixei de confiar nel.

Hoxe na hora do xantar tivemos unha pelexa moi forte. Ramón dixo que o caldo estaba frío e que para unha soa cousa que tiña que facer, que polo menos o fixera ben. E entón eu notei unha pátina nubrándome a ollada, producida tal vez, pola inxestión do coñac no almorzo e subliñada polo cansazo que supón aturar día tras día insultos e desprezos.

Díxenlle que se non o quería, que o tirase e fose comer a un bar, que ó fin e ó cabo era a súa segunda familia. E entón Ramón sufriu un repentino ataque de pánico ou loucura transitoria e golpeoume unha e outra vez na cara, ata deixarme case inconsciente.

O sangue brotou dos meus beizos, das miñas fazulas, dos meus ollos… e Ramón, incapaz de asimilar os seus actos, mais comprendendo que acababa de converter a miña cara nun saco de boxeo, comezou a arquexar suorento, a impar e a chorar cun pranto histérico.

O carmín rouge que me botara pola mañá, debuxaba na miña boca unha aureola de pintura corrida que resaltaba aínda máis as miñas feridas.

Ramón púxose moi nervioso, sabedor de que acababa de cometer unha aberración. O corazón comezou a baterlle no peito atoleirado, ata que non lle quedou máis remedio que botar o meu corpo case inerte enriba da cama, co apuro de quen desexa baleirarse de aquilo que o corrompe transmutado en vómito.

Encollido sobre si mesmo liberou unha bile repugnante sobre a taza do váter.

Pouco a pouco a consciencia volveu a min e entón vin o rostro compunxido do meu home, suplicándome perdón e o odio enfraqueceu no meu peito. O instinto protector xurdiu na miña alma e desexei con tódalas miñas forzas abrazalo. E Ramón chorou e eu chorei con el, que chorar xuntos une moito.

Eu limpeime a cara e curei as feridas con algodón e auga, malia que nas feridas da alma, as chagas xa non se poden curar. E logo Ramón marchou para o traballo e todo volveu a quedar en silencio. E entón eu reflexionei e cheguei á conclusión de que é cuestión de vida ou morte sobrevivir á intemperie das emocións, ó desatino da razón espida, indefensa, ó bloqueo mental.

Reflexionei e souben, que ó carón de Ramón estaría perdida para sempre nun calexo sen saída e pregunteime se a el lle serviría como xustificación do seu arrebato, o alcohol, ou se pola contra había no seu acto moito de desexo consciente, de necesidade de baleirar a súa rabia no meu corpo e deste xeito sentir a ilusión de ter o poder nas mans.

E desexei a súa morte. E paseime media tarde imaxinando secuencia por secuencia como eu mesma acabaría coa súa vida. ¿Seica agromara en min algún xermolo psicótico ou psicopático? ¿Seica eu, esa muller de aspecto desleixado, respiración fatigada, ollada lánguida e andar cansiño, me convertera nunha asasina?

Pero entón desbotei a idea e pensei que a miña vida sen Ramón non tiña sentido ningún, e que tras o meu rostro se agachaba unha muller coas súas anódinas teimas cotiás, as súas frustracións rutineiras de ser humano gris sen esperanza.

Moitas veces gustaríame trepar polo patio, entrar por unha ventá e colarme nun deses fogares felices. Porque nesta cidade tamén debe haber fogares felices, dos de mesa posta, televisión acendida, home que dende a cociña pregunta á muller se falta pan na mesa, bebé que sorrí dende o berce… Pero entón volvo á realidade.

O neno dos veciños deixou de chorar. A nai estalle cantando. Polo patio chega un olor de fritanga, as veciñas están facendo a comida e o runrun dun programa do cuxé, cólase pola ventá…

E todos estes ruídos, mesturados como nun cóctel, tan familiares, lémbranme que hoxe xa é mañá e que a vida segue.

(Rocío Leira Castro. 2011)


Escrito por Justo, el Viernes, 22 de Julio 2011
Regreso
Print this Page

Enviar a un amigo

 

 

 

 
Musica

Copyright ©2003-2007 IBERSERVERS - Bienvenida -
Aviso Legal