Noticias

   
 

 

Esta página se actualiza periodicamente con las noticias relacionadas con el Certame Literario de Piñor.

Te recomendamos que visites esta sección si quieres estar puntualmente informado.

 
Presentación Presentacion
Escuela de Música
Banda de Música
Charanga dos Escachapeitos
Majorettes de Ourense
Corales
Rondallas
Bandas y Grupos De Gaitas
Otros Grupos
Noticias
Galería de Fotos
Consultar actuaciones
Descargas
Enlaces
 
UNHA ROSA BRANCA
certame
UNHA ROSA BRANCA 

(1º premio da categoría B –participantes de 15 a 17 anos-. 2011)

El golpeouna. Ela caeu ao chan, pero non berrou. Facía moito tempo que xa non berraba. O seu corpo limitábase a caer e a quedar sobre o chan sen moverse ata que el ía a emborracharse a calquera bar durante horas. Quedaba quieta sobre o frío chan, chorando a súa propia desgraza sen atreverse a facer nada, a chamar a ninguén.

O primeiro año estivera ben. Todo era dozura e cariño.

Cando Erik naceu, foi a época máis feliz da súa vida. Pero todo cambiou.

Ao comezo, arrepentíase. Dicíalle que o sentía e que non o fixera a propósito. Pero nos últimos meses, xa todo lle daba igual. Gritáballe, pegáballe e despois, marchaba.

Xamais falaba diso.

* * *

Recordaba o día que lle pediu que casase con el.

-¿Queres casar comigo?

O seu corazón parouse. As lágrimas chegaron aos seus ollos. Abrazouno e mirouno aos ollos.

-Si, quero.

El estreitouna entre os seus brazos e bicouna con suavidade.

-Quérote, quérote moitísimo.

-Seino.

El prendeu unha rosa branca no seu pelo. Unha rosa branca. O seu primeiro regalo. Ela nunca o esquecería.

El abrazouna xunto a aquel río. Aquel era onde se agochaban. O lugar onde se illaban do mundo.

* * *

Recordaba o día da súa voda.

Levaba un vestido branco, precioso. Parecía unha princesa. Os cristais do seu vestido resplandecían baixo a luz do sol. Casáronse xunto á praia. O cabelo negro del relucía baixo o astro rei. A melena loura dela ía solta e el prendeu de novo, outra rosa branca.

Despois do “si, quero”, cando el a bicou, ela esqueceuse do mundo. Amábao e estaba segura diso.

* * *

Recordaba o día que lle deron a noticia.

Atopouse mal e foi a ver ao doutor Rubens. Agardaban un fillo. El estaba como tolo. Bicouna miles de veces. Chovía moito e el abrazouna baixo a chuvia, como nunha escena de película. Aquel foi un dos días máis felices da súa vida.

E seguía amándoo.

* * *

O día que o seu fillo naceu, foi o día máis feliz da vida de ambos. Chamárono Erik. Decidírono xuntos. O neno era louro, como ela. Era fermoso. Moi fermoso. E os seus ollos grises o eran aínda máis. A súa nai chorou cando o colleu entre os seus brazos. El abrazouna. Foi unha das poucas veces que foron unha familia real.

E ela sentiuse moi feliz.

* * *

Na súa mente estaba gravado o momento no que el lle pegou por primeira vez. Foi tras unha discusión. Erik estaba na gardería. El golpeou un cristal sen querer e o cristal rompeu. Ela estaba moi nerviosa. E el tamén. “¿Podes deixar de berrar?” “¡Estás sangrando! ¡Tes que ir a un médico!” El perdeu os nervios. Golpeouna co dorso da man. Ela caeu sobre o sofá. Tiña un corte na meixela. El arrepentiuse ao momento. “Perdoa cariño… Non quería… Síntoo…” ¿Qué importancia tiña? Fora un golpe provocado polos nervios. Se ela soubera o que pasaría despois, quizais non o tería perdoado. Ou quizais si, porque o amaba. Perdoaríalle calquera cousa, fose o que fose.

* * *

A vez máis terrible foi en decembro. Nevaba fóra. Ela estaba sentada xunto á ventá. O neno, nunha esquina, xogaba cun peluche. El chegou borracho. Acercouse a ela e colleuna polo colo. Golpeoulle a cabeza contra o cristal. Ela comezou a chorar, suplicándolle que non o fixese, non diante de Erik. Pero a el deulle igual. Quizais nin sequera era consciente de quen era Erik naquel momento. Deulle un golpe co puño. Erik berrou e intentou separaralos. Tiña cinco anos. El golpeouno. A cabeza do neno deu contra o chan. Tiña unha fenda na fronte. Berraba. “¡Mamá! ¡Mamá!”, pero el non o escoitaba. Erik suxeitaba o seu osiño entre as mans. Intentou acercarse a el, pero volveu a empuxalo. A súa nai choraba. Suxeitoulle o pescozo. Ela comezou a afogarse. Non lograba respirar. Erik berrou. El soltouna e golpeouna contra a ventá. Ela caeu inconsciente. Erik choraba. El colleu o peluche do seu fillo e tirouno. Rompeuno en dous e lanzoullo. Erik colleuno e abrazouno. Acercouse á súa nai e abrazouna tamén.

Ela espertou horas despois, aínda segura de amalo.

* * *

Os golpes eran unha rutina. Non se sentía capaz de dicir nada. A ninguén. Non quería delatalo. Pero Erik crecía e comezaba a darse conta. Xa tiña once anos. E vía as cousas. Pero el non era parvo. Xa non deixaba marcas e sabía como facer que Erik non os vise.

Pero ela estaba segura de que a pesar de todo, o amaba. Sempre o faría.

* * *

Aquel foi o último día. Erik volveu cedo. Demasiado cedo. A casa estaba en silencio. Nun comezo, pensou que non había ninguén. Despois oíu uns saloucos. Entrou na habitación da súa nai. Ela choraba. Erik inclinouse xunto a ela. Tiña xa dezasete anos. Crecera moito. Xa era incluso máis alto que o seu pai. O cabelo louro escuro caíalle sobre os ollos.

-¿Que pasou?

-Marcha. Volverá.

-¿Quen vai volver?

A porta abriuse ás súas costas. El estaba alí. Tiña un coitelo na man. Erik púxose de pé, entre a súa nai e el.

-No lle farás dano.

A súa voz soaba dubidosa. Era máis alto que seu pai, pero seguramente non máis forte.

-Ti non o impedirás.

Empurrouno. Con demasiada forza. O mozo non puido evitar o golpe, e deu ca cabeza no armario. Quedouse tirado no chan.

Ela berrou. El pegoulle unha patada. Inclinouse.

-Sabiamos que isto non podía acabar doutra forma.

O coitelo deslizouse polo seu pescozo. O sangue salpicou a alfombra. Ela non dixo nada. Non berrou. El estaba impasible.

Pouco despois Erik abriu os ollos. Todo estaba en silencio. Non había ninguén. El marchara. O corpo da súa nai estaba nun charco de sangue. Sentiu que a rabia subía pola súa garganta. Abrazou o corpo sen vida. O seu corazón non latía, non puideron facer nada por ela. Sen embargo, con dor, Erik viu que no rostro da súa nai había un sorriso.

El a matara. El era o culpable de que a súa nai morrera. E sen embargo, ela non se arrepentira. Amárao ata o último instante e faríao sempre.

* * *

Os aplausos soaron na súa cabeza como un eco maldito. As lágrimas chegaron aos seus ollos. Sentiuse mal. Porque eses aplausos non tiñan que ser para el. Non era algo que el creara. Era, simplemente, a súa historia.

* * *

Saíu fóra. Ela estaba alí. Un calafrío recolleulle as costas. Quizais, el, algún día… Ela sentiuno. Non había nada que lle puidese ocultar.

-No es como el. Ti es diferente.

El pechou os ollos e deixouse levar polo seu olor, pola suavidade da súa pel.

-¿Cómo podes sabelo?

-Porque te quero.

-Ela tamén o quería e deu igual. Queríao e para o único que lle serviu foi para aguantar os golpes, para calar e seguir adiante un día tras outro. A el non lle importaba que ela o quixese.

Ela quedou calada.

-Tes que prometerme que se algún día che toco, un simple toque, aínda que non te manque; marcharás do meu lado. Abandonarasme á miña sorte. Prométeo.

-Non cho vou prometer. Non é necesario. Ti non es como el. Seino. Es diferente. El era así por algunha razón. Ti xa perdiches bastante pola súa culpa. Non tes porque torturarte, por que arruinar a túa vida pensando nel. Non podes deixar que che quite nada máis.

El bicouna como nunca o fixera. O seu corpo fráxil era todo o que necesitaba. Acariciou o seu cabelo negro.

-Ámote. Nunca saberás canto.

Abrazouna. Durante toda a noite suxeitara unha rosa branca entre os seus dedos. Facía catro anos. Todos os anos levaba unha rosa á tumba da súa nai. Nunca lle fallara. Pero agora, dábase conta de que o pasado o atormentaría para sempre se seguía así. Así que colleu a flor e prendeuna na melena escura dela. Nunca máis volvería a torturarse pensando no que ocorrera. Tíñaa a ela e era todo o que necesitaba. O seu futuro abríase ante ambos resplandecente de promesas, de soños, de ilusións.

O pasado, pasara, e no pasado tiña que quedar. Colleu a súa man.

-Non quero ter máis dúbidas. Non quero seguir agardando a que o pasado remate comigo. Quero estar contigo, para sempre, pase o que pase. Quero marchar de aquí e non volver nunca máis. ¿Virás comigo?

-Sabes que si.

E bicáronse baixo aquel ceo. Non se vían as estrelas. Había demasiada luz. Pero ambos sabían que por encima de aquela capa de contaminación, estaban aí. Que non importaba o que tapase a luz, porque outra luz estaría aí.

El mirou a rosa branca no cabelo dela. Aquela rosa era a promesa do seu futuro. A promesa de que non habería lágrimas, dúbidas nin dor. A promesa dun futuro mellor.

Unha rosa branca. Branca como a luz que iluminaría as súas vidas. 


(Nerea Dasilva Villanueva. Ano 2011)

Escrito por Justo, el Jueves, 30 de Junio 2011
Regreso
Print this Page

Enviar a un amigo

 

 

 

 
Musica

Copyright ©2003-2007 IBERSERVERS - Bienvenida -
Aviso Legal