Noticias

   
 

 

Esta página se actualiza periodicamente con las noticias relacionadas con el Certame Literario de Piñor.

Te recomendamos que visites esta sección si quieres estar puntualmente informado.

 
Presentación Presentacion
Escuela de Música
Banda de Música
Charanga dos Escachapeitos
Majorettes de Ourense
Corales
Rondallas
Bandas y Grupos De Gaitas
Otros Grupos
Noticias
Galería de Fotos
Consultar actuaciones
Descargas
Enlaces
 
IBRAHÍN
certame

IBRAHÍN

(2 premio da categoría A –participantes maiores de idade-. 2011)



Eu son Ibrahín Samuel. Sendo aínda moi pequeno, a miña familia trasladouse a vivir a Canaán, onde meu pai abriu unha xastrería. Eran tempos difíciles. A pesar de que, entre os cananeos, había algúns moi presumidos que gastaban case todo o seu salario en roupa, a maioría soían ser moi descoidados coa súa imaxe; así pois, meu pai foi saíndo adiante como puido, procurando inculcarnos aos fillos a idea de que unha boa administración podía compensar a escaseza de ingresos. 

Tiña eu xa vinte anos cando fun convidado á voda dun primo meu. A min nunca me gustaran as vodas e, ademais, non me encontraba nunha situación de meterme en gastos, pero os meus parentes insistiron tanto que, ao final, accedín. 

Aquel era un día feliz na casa dos meus tíos. Toda a familia sorría: sorrían meus avós, sorrían meus primos, sorría miña tía; incluso meu tío Xonás sorría, algo que nunca facía desde había ben anos para ocultar os crueis estragos causados por unha carie galopante. 

Foi precisamente no casamento onde coñecín a Xesús e, deseguida, trabamos amizade. Na metade do banquete, a nai de meus primos, miña tía Sara, chamou á parte a Xesús. 

-Estásenos acabando o viño -díxolle miña tía, preocupada. 

-Tamén, a xente... ¡que maneira de beber! -respondeu con énfase o Mestre. 

-Certo. O alcolismo é a primeira causa de mortalidade en Galilea, Samaria e parte de Xudea -dixo Xeremías, outro dos meus primos, que se daba certos aires de intelectual. 

-A ver se podes facer algo -imploroulle miña tía-. Vou quedar nunha vergonza diante dos veciños. 

Xesús mandou traer un barril de auga e converteuna de inmediato en viño. Os convidados, vendo que as xerras retornaban cheas á mesa ao pouco de baleirarse, corresponderon cun incremento do consumo, xa que, segundo alegaron algúns con certa lóxica, beber pouco podería ser interpretado como unha descortesía ou un desprezo á xenerosidade da anfitriona. 

Cando, á última hora da tarde, abandonamos o banquete, Xesús contemplou, apesarado, como algúns dos invitados intentaban infrutuosamente subir aos seus cabalos para regresar á casa. Outros avanzaban atoutiñando ao tempo que entoaban cancións obscenas e pecadentas. Varios xacían xa tombados á beira do camiño, coa roupa de estrea completamente enlamada. 

Só uns poucos lograran librarse de dar un espectáculo tan lamentable ante os ollos dos viandantes: eran aqueles que permanecían no comedor, sentados nas súas cadeiras e incapaces de desprenderse delas.

II 

Erguinme cedo, cando aínda estaba a abrir o día, pois quedara co Mestre pola mañá. 

De camiño á súa casa, cruceime con algúns grupos de arrieiros, labregos e tratantes, que acudían á feira de Canaán. As ferraduras dos cabalos e das mulas resoaban sobre as lousas da nova vía romana, aínda recén inaugurada. Non comprendo como hai tanta xente que fala mal dos romanos! Non vou negar que son xentes cun exceso de belicosidade e de prepotencia, pero xusto tamén é recoñecerlles que melloraron moito as comunicacións. Como estaban antes os nosos camiños, feitos unhas corredoiras intransitables! Agora, polo contrario, dispoñemos de vías modernas, vías rápidas que axilizan moito o tráfico. Canto tiñan que madrugar antes os feirantes a causa dos atascos!
Despois de andar un bo anaco, cheguei á casa de Xesús e petei. A súa voz, ouviuse desde dentro. 

-Vou agora, que aínda estou na cama. 

De alí a pouco, abriu e ofreceume asento nun tallo a carón da porta. Aínda non acabaramos de acomodarnos cando apareceu un viaxeiro a cabalo. 

-Bos días -saudou. 

-Bos días -correspondemos os dous a coro. 

Era un home aínda novo, pero a súa pel curtida e prematuramente avellentada delataba a acumulación de anos de duros traballos a pleno sol. 

-Son Caifás Barrabás, Secretario Xeral da Unión de Viticultores de Xudea. Por fontes fidedignas, cheguei a saber que onte vostede converteu auga en viño, facéndonos competencia desleal aos que elaboramos esta bebida seguindo o fatigoso proceso de fabricación vitivinícola tradicional. 

A pesar de que as súas palabras non eran precisamente adulatorias, Xesús escoitaba con verdadeiro deleite a pulcritude con que se expresaba aquel home. Era curioso ver como un campesiño, presumiblemente iletrado, dominaba os recursos da oratoria: o selecto vocabulario, a coidada dicción, a corrección na sintaxe... 

Caifás Barrabás proseguiu a súa intervención con argumentos estatísticos sobre o número de empregos directos e indirectos que xeraba o sector vitivinícola, realizando un pormenorizado estudo do impacto económico e social que se produciría se condutas como a de Xesús na voda se repetisen. 

Pasou logo a avaliar a perda de empregos no sector de transporte de bebidas alcólicas e no da distribución detallista ao consumidor, evitando en todo momento referirse a estas persoas polas súas denominacións comúns de arrieiros e taberneiros. 

-Ben -concluíu o forasteiro-, prégolle que reflexione sobre todo o que lle dixen. 

-Así o farei -respondeu Xesús, abrumado por aquela fervenza de argumentos.

III 

Algunhas semanas máis tarde, Xesús acudiu a Betania para resucitar a Lázaro. Ese día, co cemiterio ateigado de veciños da localidade e doutras aldeas próximas, todo foron aplausos, parabéns e louvanzas. Resucitar era un acontecemento prodixioso, admirable, épico, algo que a ciencia médica nunca acadara. 

Aínda saboreaba Xesús o seu éxito cando, tres días despois do milagre, un home presentouse na súa casa. 

-Son Xonás Anás -dixo-, Presidente da Organización Médica Colexial de Xudea, Galilea e Samaria. 

-Encantado de coñecelo -dixo Xesús, coa amabilidade que o caracterizaba. 

-Chegáronme queixas de ilustres membros da nosa entidade que aseguran que vostede presta servizos médicos non remunerados, ou sexa, falando rápido e claro: que vostede cura sen cobrar. 

-Pois, si; algo diso haille -admitiu Xesús con entoación de modestia. 

-Pois saiba vostede que toda actividade laboral debe ter os seus correspondentes honorarios. Non está ben curar sen cobrar. 

-Peor está -refutou Xesús- o que fan algúns médicos: cobrar sen curar. 

-Mire, non me veña con retrócanos. A xente só valora as cousas cando ten que pagar por elas. Ben sabe vostede que os médicos máis caros son os máis apreciados. 

-É posible -transixiu Xesús- que teña vostede algo de razón. 

-Tráiame o título de médico -aclarou con certo aire imperativo Xonás Anás-, colexiámolo e entrégolle un papiro coas tarifas mínimas. 

-É que eu -contestou Xesús, algo avergonzado,- non teño título de médico. 

-Ou sexa que, por riba, intrusismo profesional. 

Cando o forasteiro marchou, despois de reiterarlle as súas recriminacións, o Mestre sentíase confuso e sentou a meditar nunha rocha situada ao lado do camiño de Nazaret.
Non ben comezara a meditación, cando a voz dun viaxeiro a cabalo o fixo descender dos seu altos pensamentos. 

-Bos días, señor. Busco un home chamado Xesús. 

-Con el está falando, cabaleiro. 

-Son David Salomón, secretario da Oficina do Rexistro Civil de Betania. 

-Dígame -respondeu Xesús cun sorriso-, ¿podo axudalo en algo? 

-Non quero que me axude. Conformaríame con que non me crease problemas. 

-Non acabo de entendelo -respondeu Xesús, sen ocultar un xesto de estrañeza ante aquelas palabras. 

-Vostede -proseguiu David -armoume unha boa lea. Eu envío cada ano a Xerusalén unha listaxe cos nacementos e outra coas defuncións. Ao resucitar Lázaro, tiven que poñerme de novo ao choio e engadir unha terceira listaxe coas resurreccións. 

-Pois -desculpouse Xesús- sinto terlle causado esas molestias.
 
-Xa, pero Marco Pompeo, o xefe da Oficina Imperial do Censo en Xerusalén díxome que, como se repita este descontrol, despídeme. E todo -enfatizou, sinalando a Xesús co índice-, ¡pola súa culpa!

(Valentín Alvite Gándara. Ano 2011)


Escrito por Justo, el Lunes, 27 de Junio 2011
Regreso
Print this Page

Enviar a un amigo

 

 

 

 
Musica

Copyright ©2003-2007 IBERSERVERS - Bienvenida -
Aviso Legal