Noticias

   
 

 

Esta página se actualiza periodicamente con las noticias relacionadas con el Certame Literario de Piñor.

Te recomendamos que visites esta sección si quieres estar puntualmente informado.

 
Presentación Presentacion
Escuela de Música
Banda de Música
Charanga dos Escachapeitos
Majorettes de Ourense
Corales
Rondallas
Bandas y Grupos De Gaitas
Otros Grupos
Noticias
Galería de Fotos
Consultar actuaciones
Descargas
Enlaces
 
NOVE ZAPATOS
certame

NOVE ZAPATOS

(1º premio da categoría A –participantes maiores de idade-. 2011)

Par de Zapatos Primeiro

Desexo engaiolante. Antollo fuxidío de ter María Sarcogra. E a galantería que se manifesta en cada un dos seus pasos, no pasear camiños, no cementar pegadas. Tanta beleza. Coma a paleta do pintor do arco da vella que risca sucos no val das bolboretas, onde queira que vaian. 

É a maior habelencia xamais coñecida. O seu descubrimento pouco máis sería ca invención dun planeta perdido, cheo de cor e sombra, cheo de estilizada gracia e de novo, fuxidío antollo. María Sarcogra era o lume da plenitude engranitada no vidro sempre. E todos anhelaban ser coma ela. 

Paso por diante da súa casa e só sei, nada máis ca sorrir. 

...Que calen todos, que fagan silencio, que se escoiten os seus tacóns. 

Navegou vidas, soños e imposibles; conseguiuno todo e nada. Marcou na estiaxe da noite imberbes latexos dun corazón coxo.; sabe seguir a pesar do todo imperdoable. Cerrou con aplausos miles de espectáculos; foi esculpida na nebulosa do cume cos seus andares, deleitosos, despeitados. María chámase éxito, chámase beleza, chámase doce, chámase brillo... chámase coma ti, María. Toda a súa existencia é a que leva bailando; sobre escenarios, con grandes públicos esixentes e asombrados ante tanto poder, ante á encantadora do flamenco. María Sarcogra, no apoxeo da súa carreira coma bailaora; María Sarcogra, na luz dos focos; María Sarcogra, en melosa harmonía. 

E agora que paseo polos seus pasos, que desexando os seus camiños, busco nos seus refachos: vidas, soños e imposibles.

Par de Zapatos Segundo

¿Que son en realidade? O seu significado non se debe materializar tan sinxelamente en tres versos mal rimados e medio metro desta folla. Máis alá, moito máis lonxe. 

Son pasos a través do mundo. Son marcas na terra, no lodo do pasado. Son imperceptibles ideas dalgún vello (inxenuo), un neno que quixo recorrelo todo. Adaíl de moitos outros. 

Póñense nos pés; algúns ilusionados por se descubrir, cheos de Ceo, cheos de María Sarcogra; algúns outros, son outros. Quizais despreocupados, inocuos na esencia, quizais oradores de soños, quizais calquera cousa. 

Búscovos nas aguadas cheas de bágoas e só atopo iso, salitrosas augas cheas de ti pero no fondo baleiras e mortas. Investido nos bicos que me deches, esponxosos. María chámase baile. E sen embargo, non son capaz e non te hacho. 

Recorro os teatros, os sons, todas as miradas. Son os teus pasos os que me guían, servos da miña desesperación e da túa desgraza. Temo por ti, por nós. Sen querelo, convertícheste en Luz. 

O primeiro día, descoñecidas voces nomeábante; falaban María Sarcogra, unha lingua ata o momento cenagosa. Naquel intre, xa se oían os teus tacóns. Todos. 

E pedinlle a Deus, ensalzado, pola miña filla, a miña pobre María, a nena do meu espurio e castaño ollar. 

Fai 30 anos que exerzo a docencia na Universidade de Sevilla. Fai 25, que a ledicia colmouno todo co seu nacemento; desde entón, bruscas montañas rusas de emocións invaden as nosas vidas. Os dous sós, os dous simplemente, os dous, ti e máis eu. 

Sería máis sinxelo se o seu camiño torcérase doutra forma, se as bifurcacións non quixeran ser. Mais ela non decidiu seguir os pasos dos meus zapatos, imaxinou uns propios.

Terceiro Par de Zapatos

Vendinos por un cartón de viño e quedeime chorando ata o amencer. Non sabes como desexo que chegue. 

Regaláramos un compañeiro antes de pasar a mellor vida, en terras afastadas de mundo ignoto e o seu significado era tan grande. Inmenso en todo el. Agora síntome aínda máis pobre, aínda máis ebrio e aínda menos vivo. Corría rúas, parques, cartóns, amarelentos xornais roídos polo tempo; o mesmo que me corroe, que me acidifica o ánimo. Nunca influín en ninguén, non teño legado nin letanía; e agora, sen eles, as pegadas borradas que puidese deixar, xa nin borradas son... ¿como eliminar algo que xamais existiu? 

Vendín os meus zapatos por un cartón de viño. 

Todos os levan, algúns cómpranos, outros róubanos ou os teñen porque si; eu xa non teño. Certo. Non todos os levan. 

Paso horas escribindo verbas (coma se versos foran dalgún pintoresco) en anacos de papel; talvez alguén os atope. Nunca o imaxinarían. Escribo unha historia que se puzzlea na miña mente; cada unha é coma cada paso dun camiño, coma o par de zapatos de calquera que endexamais podería ser eu. Nun poño Mentira, noutro Ilusión, outro é Esperanza, noutro poño María Sarcogra; abandónoos todos polo sucio chan pero Esperanza é o último que se perde. 

Non sempre vivín aquí, entre o contenedor de envases, latas e bricks e o de sempre. Cando era máis mozo tiña un lugar onde pasar as noites, onde encher as bocazas. O mar mollaba a arena, subía polos texemanexes das rochas, achegaba os pilares de todas as soidades, naufragaba nos corazóns desvalidos, recollía os choros do triste e finalmente, mollábame os zapatos. Agora seguirá valente na súa tarefa (probablemente algo cambiaría): artificial arena pisada e porén nas rochas ninguén poderá deixar a súa pegada; as soidades do foro interno aí quedan; naufraxios e corazóns desvalidos; non hai triste, hai millóns; e todo resultará sandalias de cuña, chanclas de plásticos, zapatos de tacón na praia. 

Mentres eu apodrezo entre o contenedor de envases, latas e bricks e o de sempre. 

O gran espectáculo vai comezar, na rúa de enfronte galópanse centos de persoas; os taquilleiros observan, con brillo egoísta nos ollos, o posible botín da noite. Xente de gala, con largos vestidos e esmoquin dos de punta en branco, tacóns de espanto e impecables mocasíns. Todo o enche María Sarcogra. 

Fai tanto que non escoito a túa voz e eu vendín os meus zapatos por un cartón de viño.

Par de Zapatos Cuarto

Música que todo o invade. 

Apenas murmurio. 

Soamente castañolas e arte e tacóns que non cesan.

Zapatiño Quinto

Todo negro, todo escuridade, naide arredor. Apagouse a luz. 

Tralo accidente de tráfico, todo negro. 

¡Papá, papá! 

Espertei sobresaltada, un pesadelo ou unha realidade acibarada, horrible. Non esencia. Todo negro, non fora mal soño algún senón o que se aveciñaba. 

Esperta, dorida, consciente de case todo. ¡Papá, non estás! 

Miro, penso racionalmente, movo os brazos, pouco, fáltame unha perna, escoito perfectamente, fáltame unha perna. Todo negro. 

Cando o doutor explicoume detalladamente a amputación e os seus motivos, as bágoas non quixeron saír, non quixeron desbordarse os ollos. Quedaron en modo mirada perdida durante semanas. Todo negro. Xa non era eu, faltábame unha perna. ¡Que eu máis incompleto sería a partir de entón! Penso racionalmente, pénsome (sen ti), papá, pénsome (sen perna), penso a vida, penso os soños, pénsome todo negro. E os ollos naufragáronme, chorei salgado, moi salgado e durmíuseme sobre a min a noite. O peor é que o zapato que máis me manca é aquel que xa boto en falta. 

Apagouse a luz. 

Endexamais soaría a música. 

Un apenas murmurio de María Sarcogra. 

Todo negro que a invade. 

E un so zapato.

Sexto Par de Zapatos

Canta o reiseñor polos tellados mollados da Ribeira. 

Na miña aldea sempre fomos traballadores; desde pequenos educáronnos na arte do manexo, da crianza e da obediencia. Formo parte dunha familia cunha longa tradición de viticultores. Inventamos viño coma o que escribe un poema. E eses olores amoscatelados que invaden o ambiente... 

Na miña aldea, os avós son a parte indiscutible das rifas, dos mimos; os pilares fundamentais sobre os que se edifica toda canta lembranza espumosa e xerania posúo. Non lemos grandes novelas pero as súas historias son mellor que calquera outra fantasía escribán. Meu avó sempre me dicía "Xanciño, cando sexas grande, vas ser a honra dos teus ancestros si segues e persegues a ambición anexa da túa familia". E eu, mirábao coma ó mais sabio, coas súas verbas harmoniosas, e el cría que tiña que repetilo infinitas veces hasta que na infinita vez o comprendera; a verdade, é que eu nunca entendía nada. 

No meu pobo, a época da vendima semella a unha grande celebración; é a Festa. A uva recóllese coma pequenos diamantes brutos. Todos compartimos esforzo, suor e cansazo cando se colleita. O que mais nos gusta é pisalas, ¡é tan divertido! a todos os nenos do pobo nos encantaba; descalzos, sentíamos o seu zume nos dedos e o esvaradío aroma do traballo, e pisábamos e pisábamos o que logo sería o viño que o tempo envellecía nas barricas. 

Na primavera, baixo as viñas a sombra sérveme para respirar fresco. Penso que oxalá nada cambiase, que non chegasen nunca as pegadas do Home Devastador, os que destruíron a vida do meu avó. Ridículo sería que alguén quixera vender as terras de xeracións, ¿non?. 

Solo ela consólame. Busco desesperadamente a María, nos meus soños, na miña existencia, baixo esa sombra e a cada paso que dou. É ela a que transpira a calma que eu necesito e que sexa a súa alma a que me fale. 

No meu pobo, xa non hai avós. 

Agardo que con esta carta o entendas; non podes deixarme, sen ti xa non quero mais sombra. ¡Por min, que arda a auga, que arda o viño e que arda todo! 

Xoán. 

Madrid, nun loft do centro.

Zapatiño sétimo

Inspiro. Recorro os corredores do patio de butacas lentamente torpemente e con un gran sentimento do baleiro da tristura implacable de soidade abrasadora sinto unha falta como miña tan grande incluso mais do que en realidade é vexo ó meu redor o reflicto do meu ser . Inspiro. Agora incompleto e comprobo que ninguén sentiu a miña ausencia aínda que sei que a compañía seguro que si quizais só sexa porque se suspendera o resto da tempada si eles aprécianme iso creo ¿como puido pasar isto? Fáltame o aire. Inspiro. Gustaríame poder pasear entre bambolinas pero é tan difícil encóntrome desvalida torpe inútil axúdanme as muletas xa non se escoitan os tacóns xa non se escoita nada. Inspiro. 

Lembro cada espectáculo e veñen as ganas de chorar lembro os aplausos e o naufraxio é inminente lembro os sorrisos lembro os eloxios o éxito meu éxito meu todo que agora xa non existe non sabería vivir sen música sen baile sen arte. Inspiro. Alguén me axuda e entro no meu antigo camerino alí onde todo tiña lugar é tanta a tristura que non aguanto síntome caer nun abismo infinito sinto coitelos rozándome a alma síntome morrer sola, sola, sola, treméndamente sola. Inspiro. Alguén o recolleu todo os meus vestidos as miñas risas os meus zapatos os meus soños os meus espellos os meus ensaios a miña vida os meus logros solo espazos baleiros rozando as esquinas o espectáculo detido para sempre. Inspiro. Expiro. Suspiro.

Zapatiño oitavo

Saímos do ensaio mais tarde do normal, o coro atrasábase, eu xa non sabía que facer. Un día gris dos mais, nos que cando te ergues os ollos se che pegan e non hai maneira que podan abrirse e o café queda esquecido mentres a auga fría loita por vingarse da quente, na ducha mais larga e apurada da túa vida. Chove. Ceos cubertos de nubes ameazantes. Charcos mollados e noxentos sobre a beirarrúa. Xente con paraugas, con présa, dispersa; cada cal ó seu, segredos. E un home bébedo que cruza descalzo...

¡Meu deus! ¡Coidado! ¡Papá!

O intento era acertado; choiva, auga na estrada, todos ó seu... o muro estaba moi preto.

Sobre o asfalto mollado, restos de plástico, cristais e sangue; na mesma escena, ata o fondo, un único zapato.

Derradeiro zapato

Camiña soamente si é da miña man. Sorrí unha ou dúas veces ó día. A cama converteuse na súa mellor amiga e o tempo que alí malgasta non se conta en unidades non inventadas. Non fala apenas e si o fai chora, chora tanto. Négase a lembrar, na casa o pasado séntese soma un tabú especial e todo llo come a alma, todo se queda dentro, sobre todo o malo. Non quere comer e debe facelo, por o ben dos dous. Non entende que a vida lle deu o mais fermoso agasallo: unha segunda oportunidade de ser, de existir, nela e noutro. Cústalle tanto, tantísimo, comprender porque sigo aquí, incansable, permanente, o seu lado para sempre. Na casa non hai nada que llo lembre, mudouse fai tempo; necesitaba un aire novo, aínda que cheo de suspiros de polución. Vivimos en Madrid, nun loft do centro. 

"Saben estar solas, saben de andaduras palmo a palmo.." Entre todos os camiños percorridos, atopamos a tranquilidade verdadeira, xuntos; ensineille que só a súa alma pode falarme, so ela. Creo que aprendeu a querer de novo a vida. E iso éncheme. Sabe que pode poñer os seus pasos nos meus zapatos, sempre que queira. E soñar, agardo que sexa ela a que nunca deixe de facelo. Non pode bailar pero o mundo non se detén, aínda que so teña unha perna, ¡segue a existir! Cada vez que a vexo, non podo evitar pensala enriba dalgún escenario, impoñente, magnífica; en fin, so ela, so María. 

Agora temos unha nova esperanza, a ilusión de novos pares de zapatos, quizais mais pequenos...

Primeiro par de patucos

...A vida ábrese camiño. 


(Noelia Martínez Rey. Ano 2011).


Escrito por Justo, el Lunes, 27 de Junio 2011
Regreso
Print this Page

Enviar a un amigo

 

 

 

 
Musica

Copyright ©2003-2007 IBERSERVERS - Bienvenida -
Aviso Legal