Noticias

   
 

 

Esta página se actualiza periodicamente con las noticias relacionadas con el Certame Literario de Piñor.

Te recomendamos que visites esta sección si quieres estar puntualmente informado.

 
Presentación Presentacion
Escuela de Música
Banda de Música
Charanga dos Escachapeitos
Majorettes de Ourense
Corales
Rondallas
Bandas y Grupos De Gaitas
Otros Grupos
Noticias
Galería de Fotos
Consultar actuaciones
Descargas
Enlaces
 
UN RAIO NA NOITE
certame

UN RAIO NA NOITE

(1º premio da categoría B –participantes de 16 a 19 anos-. 2002).

Unha porta, unha mesa, unha cadeira, un armario e un leito, si, un leito… Isto é nada máis era o entorno daquela figura humana, feminina, sinxela e de ollos tristes. Aquí era onde, a cotío, mataba as horas inertes Uxía, agardando a chegada do seu home, ó carón dun vello e pequeno transistor do que rapidamente se esfumaban as verbas, sen que ninguén lles prestase atención, coma se formasen parte doutro mundo polo que ninguén sentise interese. Nin ela mesma sabía por qué aturaba aquel barullo, mentres o que en realidade quería era cavilar. Cavilar sobre un futuro ou mellor dito, imaxinar un presente que dese mostras do seu vivir, pasada a media noite, en mans dun desapiadado ser que, afectado polo alcohol, deixaría a súa pegada sobre o seu lombo, berrando coma un tolo ferintes oracións sen sentido que marcarían a vida da muller.

Uxía, aterecida de frío, botaba a conta atrás dos minutos de descanso, silencio e tranquilidade que restaban, pero a cada paso, o seu corazón axitábase máis e a súa respiración facíase máis apresurada. Quedaban escasos cinco minutos para que Antón, o dono do bar que estaba baixo a súa casa, pechase as portas e expulsase a todo aquel que, incapaz de razoar, se negase a desaloxar o establecemento.

O seu home, Xan, ascendía polas escadas, dando tombos contra as paredes, á velocidade dun borracho enfurecido pola perda do seu equipo de balompé favorito; e chocaba contra a porta sen inmutarse, e perdía o control do seu corpo por uns intres e escandalizaba á veciñanza co ruído do seu chaveiro que parecía un axóuxere, mentres atopaba a chave que abriría a porta daquela pobre e misteriosa casa.

Xan entrou pola porta coma un raio na noite e pechouna coma se quixese advertir da súa presenza. Dirixiuse cara o cuarto onde a súa muller se atopaba e coma unha besta salvaxe comezou a berrarlle acusantes inxurias que, por uns segundos, ficaron penduradas do aire, ferindo os sentimentos de Uxía.

Despois duns segundos de silencio relativo, soamente interrompidos polos choromiques da muller, Xan botoulle as mans por riba a Uxía e comezou a bater nela incesantes azoutes e labazadas, que a fixeron fuxir na escuridade daquel cuarto, testemuña diaria de semellantes malleiras. Uxía tentou calma-la súa dor acudindo ó botiquín, cheo de menciñas que, coma en tódalas casas había para as urxencias, coa diferenza de que o dela recibía visitas periódicas cada vintecatro horas.

Mentres escoitaba os ronquidos do seu marido xa inmerso nun sono máis que profundo e pracenteiro, afastouse daquela estancia cara a sala onde, coma o día anterior e posiblemente os vindeiros, tentaría pasa-la noite.

Entraron pola fiestra da sala na que Uxía durmía uns raios de sol que espertaron as súas ansias de vivir e anunciaron a entrada dun novo día que traería para ela entrañables recordos.

Asomouse á fiestra e puido observar na beirarrúa daquela ancha estrada poboada de automóbiles e motocicletas, unha imaxe que lle encolleu o corazón. Non era o seu marido, pois este marchara cedo de viaxe, pero si algo que a fixo encher de ledicia. Era unha nena pequena de ollos azuis e cabelo louro á que a súa nai agarimaba contra o seu peito, coméndoa a bicos e desfacéndoa a apertas. Esta imaxe fíxoa reflexionar e darse conta de que botaba en falta a presenza de alguén moi achegado, a presenza dunha figura da que só tiña lembranzas e que actualmente botaba de menos: a súa nai. Uxía non tiña con quen falar, a quen contarlle as súas penas, a quen darlle unha aperta ou un bico cargado de amor cando precisaba expresar unha angustia inexpresable con palabras.

Esta imaxe tan perfecta, fíxoa lembrar unha fotografía que o seu pai agochaba nun cuarto escuro, cheo de arañeiras, con cheiro a po e no que se podían observar claros síntomas de estar moi deteriorado -pese á pouca visión que a escasa luz que penetraba pola pequena fiestra permitía-, entre montóns e montóns de vellos xornais que empregaba para acender o lume.

Por uns instantes recompuxo no seu maxín aquela fotografía, na que, a pesar do tempo, aínda podía recordar o rostro branco, perfecto e luminoso da súa nai, Dolores, e comezou a recordar a súa infancia sen ela. Facía uns anos, lembrando esa mesma imaxe, só se lle ocorrera botar pestes contra a súa nai, expulsando fóra todo ese odio e rancor producido pola dor da súa ausencia, pero desta vez o pensamento mudou por completo, transformándose nunha visión máis íntima e delicada.

Lembrou con tristeza o intre no que a súa nai, chorando e con olleiras, atravesaba a porta do seu cuarto, se pousaba no leito, e deixando ó seu carón un pequeno osiño de peluche, estampáballe un bico daqueles beizos sempre ó natural e marchaba apresuradamente dicíndolle:

-¡Quérote!

Ela nunca soubera o motivo da marcha de Dolores, pero si adiviñara que tiña algo que ver co seu pai, pois este nunca se preocupara por buscala nin daba explicacións do seu paradoiro. Mellor dito, o seu pai, non daba explicacións de nada; era un home moi chapado á antiga, que non sabía de letras, que se relacionaba pouco coa xente e que o único que o entretiña era o seu traballo. Eladio, que era como se chamaba, pasaba o día no soto, no seu taller de zapatería, rodeado de vellas ferramentas e entre un cheiro a ferruxe que botaba para atrás. Uxía odiaba estar sempre entre aquelas catro paredes mirando para o seu pai sen dar nin palabra, pero tiña que aguantar o aburrimento con cara de felicidade por medo a unhas labazadas ou a un castigo.

Eladio a miúdo discutía cos poucos clientes que, nun pobo campesiño como no que eles vivían, acudían a reclamar os seus servizos, e algunha vez agarrábase a eles cando non lle conviña o presuposto que lle propuñan, desafiándoos a morte, non se sabe ben se en risa ou en serio. Só se levaba especialmente ben co seu veciño, un vello máis acomodado que eles, que tiña un fillo co que fixo casar a Uxía. Entre as cousas que tiñan en común estaba a súa ideoloxía machista e autoritaria, que foi a culpable das penurias da vida actual da moza, abandonada pola nai e orfa de pai.

Uxía preguntábase moitas veces ónde, con quén e cómo estaría a súa nai. A ratos pensaba que seguramente se atopaba perfectamente, que era feliz e que tiña unha familia que a trataba como era debido, e noutros momentos parecíalle intuír as penas daquela triste e melancólica muller, que vira fuxir coa dor escintilando nas pupilas e coa que actualmente se vía identificada moitas veces cando se miraba ó espello.

Uxía temía que a súa nai, aquel ser que ela tivera no baúl dos recordos esquecidos durante moito tempo, afastado das súas preocupacións, se esquecera dela agora que tanto a precisaba. Non sabía cómo, pero tiña que atopala, recuperar o tempo perdido, pedirlle as explicacións que posiblemente aclararían as súas ideas, e deixar aquela vida que tanto a estaba queimando e que a ía marcar se non lle poñía remedio inmediatamente.

Tiña que buscar forzas onde fora para poder afronta-la situación que tanto a estaba consumindo, e para iso decidiu ir ó pobo en busca do osiño que Dolores lle regalara na súa despedida, e que seguramente o seu pai agochara, antes de morrer, no mesmo cuarto que a fotografía. Cando chegou, rastreou o cuarto ata que finalmente atopou o osiño. Deulle unha aperta e puido observar que tiña unha orella un pouco descosida. Tentou mirar como estaba para arranxala e no seu interior descubriu unha nota na que estaba escrita unha dirección que posiblemente pertencía á súa nai.

Deu unha última ollada á que fora a súa casa durante moitos anos e marchou. Volveu á cidade; dirixiuse á dirección da nota e alí, en vez de levar unha alegría, levou unha gran decepción. Recibiuna un home moi amable e bastante maior que lle explicou cómo fora a vida da súa nai. Contoulle, entre outras cousas, que el era o tío de Dolores e que a acollera na súa casa porque o seu home lle pegaba. Dolores era unha muller moi preocupada e morrera facía xa moitos anos pola pena que lle provocou non saber nada da súa filla.

Uxía entristeceuse moito polo fatídico final que tivera a súa nai e decidiu contarlle a aquel home a experiencia da súa curta vida que nalgúns aspectos se semellaba moito á de Dolores. O home aconselloulle que fuxira da casa e que fixera o mesmo cá súa nai, porque era forte e debía loitar por sobrevivir antes de que o tolo do seu marido acabara con ela unha noite.

Uxía marchou para a casa e, ó chegar, chorou amargamente por riba do seu leito, sen saber ben por qué, pero desta vez non foi a parva que, tan nerviosa e desesperada coma outras veces, ficaba alí deitada esperando recibir a malleira de Xan, pasada a media noite, senón que fixo a súa maleta, e, incluíndo nela o osiño de peluche que lle regalara Dolores, marchou da casa sen pensalo dúas veces, coa cabeza ben alta e a mirada decidida e segura, atrevéndose a emprender unha nova vida que lle traería moita felicidade, acompañada doutras persoas que lle regalarían amor e que a axudarían a superar as secuelas que, unha vida marcada pola violencia, deixara sobre a súa personalidade, e que se reflectirían en cada acción, xesto, movemento ou pensamento que tivese.

Cristina González Figueiras. 2002.






Escrito por Justo, el Jueves, 24 de Febrero 2011
Regreso
Print this Page

Enviar a un amigo

 

 

 

 
Musica

Copyright ©2003-2007 IBERSERVERS - Bienvenida -
Aviso Legal