Noticias

   
 

 

Esta página se actualiza periodicamente con las noticias relacionadas con el Certame Literario de Piñor.

Te recomendamos que visites esta sección si quieres estar puntualmente informado.

 
Presentación Presentacion
Escuela de Música
Banda de Música
Charanga dos Escachapeitos
Majorettes de Ourense
Corales
Rondallas
Bandas y Grupos De Gaitas
Otros Grupos
Noticias
Galería de Fotos
Consultar actuaciones
Descargas
Enlaces
 
SONIA, CHAMÁBASE SONIA.
certame

SONIA, CHAMÁBASE SONIA.

(2º premio da categoría A -participantes maiores de 18 anos-. Ano 2006)

Saíu da casa dando un portazo; aquilo non era unha novidade, sempre era igual: berros, prantos, reproches, saloucos, insultos, voces… e por último aquel portazo, firme, sonoro, cortante e quizais doloroso tamén. Porén, aquela vez non fora igual. Xesús saíra levando na man unha maleta de considerables dimensións e detrás del, a porta volvérase a abrir. Tras ela apareceran dous cativos, agarrados da man e con cadanseu boneco. Xesús, tras abrir o cancelo que daba á rúa, xirouse para botar unha ollada á casa e decatouse da presenza dos seus fillos. Dirixiulles un sorriso amargo e forzado, ó que responderon cun ademán que deu significado a aquela escena na que sen dúbida se representaba un adeus. Un adeus que polo momento non tiña data de caducidade.

Recolleu as súas últimas pertenzas e abandonou aquel hostal; logo de dúas noites nas que tras darlle moitas voltas decidira o seu futuro ou iso cría Sonia cando pagou aquela factura. Tan absorta e atordada estaba que nin tan sequera reparou no sorriso cálido que aquela muller lle dedicaba, nin tampouco respondeu ó saúdo daquel home que entraba, que probablemente ocuparía o cuarto que ela acababa de abandonar. Dirixiuse á estación de autobuses e alí mercou un billete con destino ó pasado. Con destino a un tempo no que fora feliz, a un lugar do que quería despedirse, pois aquel adeus significaba moito para ela, precisaba despedirse.

Dirixiuse á súa oficina, situada nunha das rúas máis céntricas. Aquel inmoble fora construído poucos anos atrás. Nel atopábanse as sés das principias empresas da cidade. Xesús subiu no ascensor cunhas sete persoas máis, ás que de seguro coñecía polo menos de vista e posibelmente algunha tamén fora cliente seu. Porén, a situación non lle permitiu sacar o seu sorriso engaiolante que fora perfeccionando ó longo dos anos como xerente do negocio, anos que lle permitiron facer unha fortuna, mais que o foran privando de vivir coa súa familia. Entrou no despacho e saudou a Margarita e a Esther, as súas secretarias. Ambas quedaron pampas e non reaccionaron coa rapidez que o seu cargo esixía. Aquelas non eran horas para que o seu xefe aparecera, non tiña ningunha cita e non había traballo atrasado. Pero foi quizais a maleta o que máis as sorprendeu. Aquela maleta sinalaba algo, algo que non indicaba que o señor Xesús fose traballar, pois senón no canto daquela maleta, levaría o seu maletín de coiro. Todos estes pensamentos, impedían novamente que a súa reacción fose o suficientemente rápida para que se producise antes de que o señor Xesús se encerrase no seu despacho. Ante tales circunstancias ningunha das dúas se atreveu a entrar a ofrecer ó seu xefe un café, o periódico e mais preguntarlle se precisaba algo.

Foi naquel autocar, sentada na parte de atrás contra a xanela, escondida de tódalas miradas curiosas e afastada de todo o balbordo que alí había, onde Sonia comezou a lembrar todo o que pasara nas últimas semanas. Todo fora tan rápido que apenas lle dera tempo de asimilalo. Dende aquela chamada ás catro da mañá daquel fatídico venres, pasaran moitas, demasiadas cousas, quizais. A viaxe ata o hospital, as esperas, a sala de urxencias, os partes imprecisos dos médicos, aquela operación desesperada, o non saber que vai pasar e por último aquel final, Nin tan sequera puido velo, bicalo por última vez, despedirse. Sonia estaba afundida, perdida, soa, pois non tiña a ninguén máis que Alberte; el fora o primeiro co que de verdade experimentara a cálida sensación que produce sentirse querida, amada, desexada, muller. Foi con el co que aprendeu a sorrir, a gozar dos pequenos detalles, a agardar unha sorpresa nova cada día, mais xa non quedaba nada. Todo desaparecera da mesma maneira que desaparecen as estrelas ó amencer. Dende aquela, Sonia entregouse á súa soidade, á amargura de non ver o sol aínda nos días de verán, á tristura de non ser querida e á desesperación que provoca o non sentirse ninguén, a sentir que todo vai mal, a non ver a luz ó final do camiño. E así foi como Sonia se mergullou no pasado, nos recordos que facían que sentise que Alberte aínda estaba ó seu carón, na felicidade pasada que nunca había regresar.

Despois dun par de chamadas, acordou que xa estaba todo amañado, que xa podería marchar sen preocuparse. Polo interfono pediulles a Marga e a Esther que pasasen. Tan pronto entraron, pregoulles por favor que tomasen asento. Pediulles que aprazasen tódalas súas visitas, citas e reunións próximas e que non desen citas polo momento, pois ía estar fóra por unha tempada. Non lles explicou o motivo da súa viaxe e aínda así pregoulles que foran discretas cos clientes, que evitasen dar explicacións ou xustificacións da súa ausencia. Apagou o ordenador, botou unha ollada ó retrato dos seus fillos que repousaba sobre o seu escritorio, ergueuse e dirixiuse cara á porta. Mais deu volta, colleu o cadro e meteuno no peto pequeno daquela maleta. Pechou a porta con moito coidado, despediuse das súas empregadas cun tímido adeus e marchou.

Ergueuse, seguidamente espreguizouse, pois chegara á cidade da súa xuventude, á cidade á que viñera sen nada sendo unha mociña de dezasete anos. Vinte e seis anos despois regresaba, tamén sen nada; cun único propósito, no que levaba maquinando moito tempo, demorándose, poñendo escusas para esconder a súa covardía. Alugou unha habitación nun hotel céntrico, non escatimou en nada, pois tiña os cartos daquel seguro que supostamente debía pagarlle a vida do seu home. Colocou as súas pertenzas na habitación e cando rematou, escapou á rúa, onde ninguén a coñecía, onde ninguén lle podía ler a alma. Decatouse de que aquela era unha cidade nova; foran moitos anos os que estivera alí, mais ó igual que ela todo cambiara. Nada lle era familiar ata que chegou á zona vella; esta zona si que a recoñecía, estaba todo exactamente igual, tal e como quedara anos atrás. Sonia recordaba aquela zona, como un lembra o sorriso da súa nai, con cariño e nostalxia. Sonia esqueceuse de que o reloxo continuaba a dar voltas paseniñamente, de que había un presente e a súa vez un futuro descoñecido. Ela mergullouse no pasado, viaxou polos seus anos mozos, recordou os amigos, as festas, a universidade, os amoríos, as xoldas, os fríos e chuviosos invernos, aquel primeiro contrato.

Dirixiuse cara o aparcadoiro, pero finalmente decidiu que sería mellor viaxar no tren como cando era mozo, como cando aínda soñaba. Sentou nun vagón próximo á máquina do tren, sempre lle gustara viaxar preto dos maquinistas; de cativo quería ser maquinista como fora o seu adorado avó. Dende aquel vagón podía imaxinar que era el realmente o que conducía o tren, ata facía os xestos; inxenuos e máxicos soños infantís esquecidos, que agora regresaban ó seu maxín. Sorprendeuse sorrindo ó recordar aquelas viaxes no tren. Sen embargo, co ruído e o movemento do tren, Xesús foise quedando adurmiñado ata caer nun profundo sono. Soñou coa súa infancia marcada polas ensinanzas e vivencias ao carón dos seus avós, cos seus anos tolos na universidade e tamén con Carme. Espertou sobresaltado; no momento non sabía onde estaba, mais pronto se decatou de que quedara durmido. Por sorte aínda non chegara ó seu destino, así que volveuse acomodar e comezou a recordar cánta xente coñecera na universidade á que nunca máis volvera a ver. Tamén recordou con tristura aqueles amigos que pensaba que serían para sempre, mais cos que perdera o contacto poucos anos despois de acabar os estudos. Recordou, así mesmo, cantas veces dixera fachendoso, aínda que con moita ignorancia á vez, que estaba namorado dunha mociña; foron tantas e porén non foron máis ca un simple antollo froito do desfase de hormonas que daquela tiña. Recordou como coñecera e se namorara de Carme, a súa muller. Fora aquela tardiña; ela estaba sentada nun banco daquel parque polo que el pasaba acotío, aínda non sabe ben por qué, pero aquela foi a tarde na que empezou todo. Logo todo fora tan rápido que esquecera moitos momentos, que agora percorrían a súa cabeza e que lle fixeron darse conta de que realmente quería a Carme, que aínda estaba namorado dela, que aínda a desexaba como antes. Porén Xesús saíu rapidamente dos seus pensamentos cando viu aquela estación da que anos atrás saía tódolos venres e á que regresaba os domingos ben entrada a noite para empezar unha nova semana cargada de sensacións que, como ben se daba conta neses momentos, nunca se esquecerían.

De súpeto, caeu na conta de que era noite pecha e de cómo pasaran as horas. Tamén se decatou de que había tempo que as bágoas percorrían as súas meixelas sen acouto, de que a xente quedaba mirando cara a ela estrañada. Avergoñada pola situación, enxugou as bágoas e dirixiuse rapidamente cara o hotel. Non foi doado, pois arredárase moito e a cidade cambiara moito tamén, polo que precisou pararse a preguntar un par de veces cómo debía seguir. Cando chegou ó hotel, eran preto das dúas da madrugada e ante a imposibilidade de tomar algo a aquelas horas da noite dirixiuse á súa habitación. Entrou, pechou con chave, deitouse na cama e quedou durmida. Aquela noite durmiu profundamente; aquel paseo deixáraa rendida.

Pasou a noite nun hostal preto da estación, pois a viaxe e tódolos acontecementos do día anterior deixárano baldado. Mais agora, xa de mañá estaba coas enerxías renovadas, soamente precisaba primeiramente buscar unha cafetería que servise bo café para espertar por completo e logo dirixirse ó centro da cidade e establecerse nun hotel lonxe daqueles suburbios. Así, pasou a mañá relaxándose. Cerca do mediodía, xa instalado nunha habitación daquel luxoso hotel, decidiu baixar ó comedor e tomar un xantar rápido para así poder aproveitar a tarde para pasear e aclarar as súas ideas. Pois desta vez, Xesús dábase perfectamente conta de que debía tomar unha decisión, para ben ou para mal, pero non podía manter aquela situación. Estaba facendo sufrir a moita xente: á súa muller, ós seus pequenos, á Rosa e indubidablemente tamén a si mesmo.

Espertou cedo e tardou en darse conta de onde se atopaba. Espertara por mor da claridade que se filtraba polas xanelas. Pois á noite, nin sequera reparara en que as deixara abertas. Ergueuse, deuse unha boa ducha e decidiu quedar na habitación; non lle apetecía ver a ninguén. Pero, ela ben sabía que o único que tentaba facer era escapar da visión desa felicidade que os demais semellaban posuír. Nin tan sequera baixou a xantar e pediu ó servizo de habitacións que lle serviran no cuarto un pequeno xantar. Dedicou o día a facer zapping por tódalas cadeas que había na televisión, moitas delas en idiomas que nin tan sequera era capaz de adiviñar e así chegou outra noite. Sonia volveu mergullarse na súa dor, soa nun luxoso hotel ateigado de xente que nin tan sequera se decatara da súa presenza e que moito menos reparara na súa amargura.

Pasou toda a tarde dando voltas por aquela nova e descoñecida cidade para el, pois dende logo non era a cidade na que estudara a finais dos anos setenta. Mercou uns agasallos para os seus nenos e pensou en chamar á casa para saber cómo lles fora no colexio, a Mario no adestramento e a Xiana nas clases de danza, ás cales asistía dende había pouco tempo. Mais pronto rexeitou a idea, pois tería que falar con Carme, e aínda non estaba preparado para dar unha explicación da súa marcha, de discutir sobre o tema, de volvela oír. Non, quería pensar. Volveuu ó hotel e dirixiuse á súa habitación. Encheu a bañeira e meteuse na auga morna disposto a relaxarse. Mais non tardou en atoparse absorto nos seus problemas, problemas que el mesmo buscara. Ben se daba conta de que fora tecendo a súa propia tea de araña na que agora estaba atrapado. Tiña que buscar unha saída e arranxar a súa vida, mais non era nada fácil.

Non daba durmido, tiña unha idea que lle roldaba a cabeza e que non lle permitía acougar. Así que decidiu erguerse da cama e saír ó balcón; dende alí tiña unhas vistas perfectas da cidade: as luces de edificios, monumentos e coches; tamén lle chegaban os ruídos e murmurios da xente, e ata os cheiros… E daquela foi cando reparou nun home, que tamén estaba no balcón do seu mesmo hotel, fumaba e levaba posto un albornoz. Ficou a súa mirada nel pero el non se decatou de que estaba a ser observado. Cando o home desapareceu no interior do seu cuarto, Sonia tamén regresou ó seu, deitouse e desta vez conseguiu durmir. Malia isto, espertou moitas veces sobresaltada por algún soño, que non puido recordar á mañá seguinte, pese a tódolos esforzos. Baixou a almorzar, pero non lle foi doado atopar unha mesa libre; cando o conseguiu, sentou e almorzou; non tiña fame, mais non ía perder o único costume que aínda conservaba. Estaba amañada e tiña previsto ir dar un paseo polos xardíns que rodeaban o bispado.

Saíu da bañeira, debía levar moito tempo dentro porque a auga xa estaba fría. Era tarde e apenas se oían ruídos no edificio. Colleu un cigarro e saíu a fumar ó balcón, sen importarlle que soamente levara enriba o albornoz que o hotel ofrecía a tódolos seus clientes. Cando rematou de fumar volveu ó agarimo da calefacción e meteuse na cama. Espertou cedo, pois estaba acostumado a se erguer para ir traballar e non era capaz de durmir ata tarde. Baixou a almorzar; o comedor estaba case baleiro, de modo que non tivo problemas para facerse cunha mesa ben situada. Pronto aquel sitio comezou a encherse de xente. Reparou nunha señora que andaba na procura de sitio; debía de estar soa, pois pasou ao carón dunha mesa para catro e nin tan sequera a mirou. Foi dereita ó fondo do comedor e sentou nunha das mesas máis escondidas. Xesús fixouse ben na muller; aparentaba ser da súa mesma idade e tiña toda a pinta de ser unha desas solteironas amargadas que viaxan por todo o país, aloxándose en bos hoteis, na procura dun vello rico. Por esta razón, decidiu non prestarlle máis atención, rematou o seu almorzo e marchou cara a zona vella da cidade.

Regresou para comer, logo do paseo polos xardíns, nos que sen dúbida conseguira despistar un pouco a súa dor e gozar da natureza. Xa no hotel, esperou polo ascensor e subiu a asearse para baixar a xantar. Cando colleu outra vez o ascensor para ir ó comedor, que se encontraba situado na parte máis baixa do edificio, este fixo varias paradas nas que subiron varias persoas que igual ca ela se dirixían ó comedor.

Chegou ó hotel e foi a súa habitación. Fixo un par de chamadas: unha á súa oficina para saber se había algunha nova importante e outra á casa, pois sabía que aquela hora soamente estaba Chari, a señora da limpeza. Preguntoulle cómo ían as cousas. Xesús notou como a súa chamada non fora benvida e tan pronto colgou deuse conta de que fora un erro, pois Chari era a confidente da súa muller e de seguro que estaba ó tanto de todo. Así, un pouco arrepentido de ter chamado, saíu cara ó comedor. No ascensor, decatouse de que tamén estaba a muller que vira á mañá durante o almorzo. Xantou e canso de tanto paseo, acordou que pasaría a tarde no hotel. Así foi que, tan pronto rematou de comer, dirixiuse ós salóns do hotel e alí volvía estar de novo ela, aquela muller que ultimamente aparecía en tódolos lados e que parecía non ver a ninguén. No seu interior sentía que non lle era indiferente e que debía achegarse a ela. Non sabía o motivo, pero realmente percibía unha forza interna que o empuxaba cara a ela.

Logo de xantar, Sonia dirixiuse ó salón do hotel na procura dun pouco de descanso. Sentou nun sofá preto dunha gran xanela dende a que podía ver o mar. Notou como alguén a miraba e ante a incomodidade de sentirse observada, saíu; escapou como facía sempre dende que se acostumara á soidade, a súa propia e única compañía. Para saír tivo que cruzar o salón e alí, naquel taburete preto da barra, estaba aquel home que interrompera a súa soidade. Unha vez no xardín tomou asento nun banco preto dun pequeno lago artificial. Mais moi ó seu pesar, non dera escapado daquel descoñecido que se esforzaba en que se atoparan. Non puido negarse cando lle pediu permiso para sentar ao seu carón, malia que no seu interior desexaba estar soa e menos quería te-la compañía daquel home.

Xesús dedicouse a mirar a aquela muller aínda que con certo disimulo, mais non debeu ser suficiente porque ela ergueuse e marchou en dirección ó gran xardín. Decidiu esquecerse dela, pois xa tiña suficientes problemas e suficientes mulleres na súa vida. Tomou un par de tragos e deuse conta de que este era un deses momentos da vida nos que todo dependía da intuición e sentiu que debía ir na procura daquela muller, que non podía sacar da cabeza. Atopouna pouco despois sentada nun banco, achegouse e facendo caso omiso da indiferenza e frialdade das súas contestacións, sentou ó seu carón. Comezou unha conversación que se asemellaba máis a un monólogo e que polo tanto non tivo éxito ningún. Pensou en abandona-la súa aventura, mais había algo que non lle permitía afastarse daquela muller; sentía que precisaba dela, que debía estar ao seu carón, mais non comprendía o porqué. De súpeto, ela mirouno e foi aquela mirada, si, foi esa mirada que semellaba explicalo todo nunha linguaxe que non chegaba a comprender, a que fixo que comezara a falar, a sincerarse de tal modo que por primeira vez era o seu corazón o que falaba, o mesmo corazón que anos atrás encerrara no cárcere das imprudencias. Sentiu como vendía a súa propia alma a aquela descoñecida.

Sentiuse mal, moi mal; inquedábaa aquela presenza tan preto, non sabía que facer para liberarse daquel home que semellaba non entender as palabras de desprezo, e mirouno por primeira vez á cara, tentando explicarlle coa mirada o que aquel home non comprendía co seu silencio. Mais, o home comezou a falar, pero non de cousas sen importancia, non, desta vez comezou a falar de si mesmo, da súa vida. Contoulle que tiña dous cativos ós que desgraciadamente convertera en títeres das súas propias imprudencias, ós que lle negara unha infancia feliz ao carón de seus pais; tamén lle falou da súa muller, á que semellaba querer a pesares de falarlle tamén dunha tal Rosa, á que convertera na súa amante por desesperación, por escapar da rutina que semellaba envolvelo e afogalo en certos momentos e noutros parecía tan inmensa, tan intensa, que semellaba que ata a podía oír e sentir, que podía falar con ela e que agora lle estaba a causar tanto dano, Quizais, pensou Sonia, esa era a razón pola que a adoraba tanto, por esa estúpida razón de perseguir ós que nos fan dano, do mesmo modo que ela perseguía un pasado, vivindo nun mundo de recordos que a devoraba día a día e non facía máis que aferrarse a el. Convertérase nunha sombra resignada naquela penumbra, nun nada no baleiro do espazo, nun ser sen vida.

Aínda non rematara de falar e de escoitarse a si mesmo, cando aquela muller se ergueu de súpeto e escapou correndo con dirección ó hotel. Xesús quedou un pouco aqueloutrado pola reacción da muller e nin tan sequera tivo forzas para seguila nin berrarlle, tan só a observou marchar, observou os seus pasos precipitados, a súa sombra arredándose. Naquel momento sentiuse liberado, sentiu como se aquela muller lle arrincara todos os seus problemas naquela arroutada. Deuse conta de que estaba a chorar en silencio, arrepentíndose de todas as súas vivencias e dándose conta da rapidez coa que pasa o tempo cando as vidas están baleiras. Regresou a súa habitación, disposto a facer a maleta, decidido a volver a súa casa, a unha nova vida. Chamou á estación, e moi a pesar seu tivo que reservar un billete para o día seguinte, pois xa saíra o último tren. Sentou na cama, co teléfono na man e botou unha ollada á súa maleta e decatouse de que alí no peto pequeno debía estar o retrato dos seus fillos. Non se equivocara, alí estaba, ollouno e deuse conta de que non se arrepentía de todo o que vivira como pensara anteriormente. Ser pai de dous cativos era moi fermoso e precisábano tanto como a súa nai. Pero non só deso, tamén se decatou de canto os necesitaba a todos, quizais foi necesario estar sen eles para ver o baleiro que se sente sen a súa presenza.

Entrou no cuarto e deixouse caer no chan, chorando, sen folgos, bafexante por mor da carreira para escapar daquel home. Aquel home que lle fixo recordar o desgraciada que era, aquel home que tiña todo o que ela ansiaba e que non era feliz, que se sentía desgrazado. Erguese e meteuse na cama. Aquela noite non durmiu, tentou afogar o seu pranto na almofada, tentou encollerse todo o que podía para ver se así tamén encollía a súa dor, a súa alma e tamén a súa covardía, pero non conseguiu esquecerse da súa insignificante existencia e tampouco daquel home, daquel odioso home. Ergueuse cedo, comezou a vestirse paseniñamente, escollendo cada peza de roupa con sumo coidado, peiteou a súa longa cabeleira, recolléndoa nunha trenza, deixando así a súa faciana libre. Mirouse ó espello e non viu a ninguén, non viu nada.

Espertou de súpeto, ergueuse coa ansia daquel que espera un novo día coa esperanza de atopar a felicidade, ou de recuperala, como era o caso de Xesús, pois el aínda recordaba un tempo no que fora feliz, no que gozara cada día como se non houbera un mañá. E se algún día a tivo, agora podería recuperala. Aseouse e baixou a almorzar, aínda tiña tempo antes de coller o tren. Cando rematou, achegouse á recepción do hotel e pediu a factura. Pensou en preguntar por aquela muller para despedirse dela e agradecerlle que o escoitara, pero decatouse de que nin tan sequera sabía o seu nome. Naquel intre abríronse as portas do ascensor e apareceu ela, con mirada baixa e un paso decidido. Pero volveu pasar. Ela ergueu a cabeza e as súas miradas cruzáronse en apenas un intre perceptible. Xesús viu como a faciana da muller cambiaba, como aparecía unha expresión que non puido definir, e botou a correr, chamou desesperada o ascensor e tan pronto se abriron as portas internouse nel. Xesús, nun primeiro momento, correu tras ela por aquel longo corredor, pero logo deuse conta de que era absurdo, ela non quería saber nada del, escapaba del, nin tan sequera sabía o seu nome e toda ela era un segredo ó que tan pronto se achegaba, fuxía. Non puido despedirse dela, pero soubo que algún día regresaría a el, meses ou anos máis tarde, e que sempre levaría o seu recordo no roce dun estraño.

Colleu o bolso e saíu da habitación, sen despedirse pero sabendo que nunca regresaría. E sen embargo, confundíase, pois tan pronto chegou a recepción viuno, alí estaba; treméronlle as pernas. Deuse conta de que debía escapar, que non podía permitir que se achegara a ela e non lle quedou outro remedio que retroceder, volver a aquela habitación. Cando chegou desatouse nela a ira, o veleno da desesperación que corría lentamente polas súas veas. Comezou a golpear as paredes unha e outra vez, coa rabia dun preso que se abre paso cara a liberdade, ata chegar ó esgotamento. Arrastrouse ata o baño, agarrou o neceser e del sacou unha caixiña de pastillas que tomou unha tras outra, sen pausa, sen tempo para pensar, movida polo desexo de fuxir daquela apremante amargura. Sen apego algún á existencia e agarrada á covardía, foise apagando pouco a pouco, sentindo unha suor fría e envolvente, coas bágoas discorrendo polas fazulas xa esbrancuxadas, sentindo a presenza da morte. Mais antes de perderse nas tebras da inconsciencia que conducen á penumbra infinda, recordou a aquel home, recordou o seu rostro e odiouno, odiouno de verdade. Aquel home roubáralle o único que lle quedaba: a soidade.

Subiu á súa habitación, recolleu a maleta e saíu. Antes de perderse na inmensidade da cidade, volveu a vista atrás, escudriñando a fachada do hotel na procura de algo que lle resolvese a dúbida que pesaba sobre aquela muller, da que non sabía nada, mais nada atopou. Así que, cun sabor amargo por non despedirse dela, dirixiuse á estación. Subiu ó tren e esqueceuse de todo, imaxinado cómo sería a súa nova vida. Neste estado de ensoñación asaltouno a dúbida de se Carme non o perdoaba, entón xa nada tería sentido. Pensou, egoistamente, que merecía unha segunda oportunidade e que loitaría por ela sen deixarse vencer. Xa era mediodía cando abriu o cancelo, atravesou o xardín, entrou na casa e dirixiuse á cociña onde se encontraban os seus pequenos e a súa muller, xantando. Deulles ós seus fillos os agasallos que lles mercara. Mentres Carme en silencio, poñía un prato máis na mesa. Sentaron, Xesús mirou á súa muller e logo ós seus fillos e decatouse de que tendo a felicidade nas súas mans, tentara buscala nun exterior descoñecido, nos brazos doutra muller. Soou o teléfono. Carme levantouse e respondeu; cando regresou díxolle a Xesús que chamaran dun hotel da Coruña preguntando se coñecía a unha muller chamada Sonia. Aquela nova xeoulle o sangue e só conseguiu murmurar que non, que nunca coñecera a ninguén con ese nome. Naquel momento, Xesús recordou aquela mirada que tanto expresaba, aquel suspiro na procura de vida, aquel xesto, aquela sombra esfumándose, aqueles pasos que marcaban a súa pena, e murmurou: Sonia, chamábase Sonia.


Soraya Mangana Rivas. 2006


Escrito por Justo, el Jueves, 10 de Febrero 2011
Regreso
Print this Page

Enviar a un amigo

 

 

 

 
Musica

Copyright ©2003-2007 IBERSERVERS - Bienvenida -
Aviso Legal