Noticias

   
 

 

Esta página se actualiza periodicamente con las noticias relacionadas con el Certame Literario de Piñor.

Te recomendamos que visites esta sección si quieres estar puntualmente informado.

 
Presentación Presentacion
Escuela de Música
Banda de Música
Charanga dos Escachapeitos
Majorettes de Ourense
Corales
Rondallas
Bandas y Grupos De Gaitas
Otros Grupos
Noticias
Galería de Fotos
Consultar actuaciones
Descargas
Enlaces
 
01:47
certame

01:47

(1º premio na categoría B -participantes de 16 a 19 anos-. Ano 2004)

¿Que hora é?

Non, non me fagas esa pregunta porque hoxe non te escoito. Esta noite vai ser so para min e non terei que espertar dese soño profundo, desde do que non se volta. Gustaríame poder dicirlle algo a mamá antes de marchar, pero que…

¿Por que me abandonaches? ¿Por que te esqueciches de min? Aínda agora non podo entender porque nunca me axudaches, porque non escoitaches os meus berros silenciados debaixo da almofada. ¿É que non eran o suficientemente altos para que chegaran ás túas orellas? ¿Onde te atopabas cando o monstro, tódalas noites ficaba na escuridade para xogar comigo naquela habitación?

¿Reprobación cara ti? Ningunha. Fai tempo que dei en pensar que non existías. Pero ó amencer xa o arranxaremos todo, se é que te dignas a falar comigo despois do que vou facer agora. Verdadeiramente mañá encontrarémonos fronte a fronte, nas mesmas condicións, sen posibilidade de fuxir. Pero agora bota unha ollada. Mírame; estou aquí, estou soa. Se quixeras acercarte a min, se me mostrases outra solución, se afastaras de min ó monstro…

¿Recordas aqueles días de tranquilidade, cando estábamos todos xuntos? Fsss! Na casa había un ambiente de ledicia. O sol brillaba e nunca anoitecía. Todo era marabilloso. Non había medos, nin pesadelos como desde que chegou o monstro. Eran tempos felices para todos e truncáronse. ¿Por que? ¿É que tiñan envexa de nós?

Aquela tarde supuxo a fin, non só de papá e de Tito, senón tamén de mamá e a miña. Ela segue crendo que non entendín nada do que aconteceu naquel tempo. Cecais porque non pensaba que era xa grandiña de abondo como para entender que se foran das nosas vidas. Supoño que por fin se decataría de que non me ía crer toda a vida aquilo de que marcharan para buscarnos o mellor regalo do mundo.

Despois de acontecer iso, todo se nos puxo moi difícil; ti ben o sabes. Tivemos que marchar á cidade. Non foi tarefa fácil atopar un lugar onde comezar de novo. As opcións eran limitadas. Escollíase entre un apartamento situado no centro da movida, cunha habitación, cociña e co retrete no corredor do primeiro piso ou un cortello con dous cuartos, un salón-cociña, con baño incluído, que se atopaba nos arrabaldes e coa peculiaridade de que alí nunca se vía chegar a noite, pois sempre reinaba a escuridade.

Mamá non era a mesma, tomaba sempre antes de ir á cama uns pequenos comprimidos. Dicíame que os necesitaba para poder soñar con eles e a verdade é que si lle resultaban, porque era imposible espertala de madrugada. Ó comezo mantíñase activa, parecía que non cambiara nada, que o que significaba un punto final, en realidade para ela non fora máis ca unha coma. Falábamos, riámonos, intentabamos converter aquel lugar ó que chamábamos casa nun sitio realmente acolledor. No meu cuarto, ós pés da cama, debuxáramos unha xanela tan grande que ocupaba case toda a parede; unha fiestra aberta na que se vía un ceo tan azul, que mesmo parecía o mar e cun gran sol que se impoñía sobre aquela pequena nube.

Pero as cousas comezaban a ser moi complexas. Os cartos escaseaban, debiamos un mes de arrendamento e íannos cortar a luz e tamén a auga. Ti coñecías a nosa situación e non nos axudaches. Mamá tivo que buscar emprego, menos mal que o atopou de casualidade. Non quedaba lonxe da casa aquel pequeno bar que abría as vintecatro horas, posto que se atopaba nunha saída da autovía. Non tiña un horario fixado; unhas veces entraba ás oito e saía ás catro e outras, tocáballe apandar toda noite. Eses días eran os peores.

O outono pasado chegou á casa co monstro. Ela semellaba estar moi feliz, tanto coma antes. O monstro mostrábase atento e cariñoso comigo. Facíame agasallos, preocupábase por min e de cando en vez, dábame cartos para que os gastase nas miñas cousas. Cando o facía dicía cara mamá que eu xa era toda unha muller. Mais o monstro logo se desfíxo do anteface que mostraba un xesto amábel. Convenceu a mamá de que eu tiña que deixar a escola do barrio e ir á da cidade, que seguro que alí aprendería máis e podería escoller entre distintas actividades de lecer para o meu entretemento. Isto supoña o gasto do tren e ter que erguerse ás seis e media para poder chegar a tempo. A esas horas aínda era noite pecha e non era seguro que eu fora soa ata a parada, nin tampouco durante os corenta minutos da viaxe. Como mamá non podía debido ós seus continuos cambios de quenda, ¿quen mellor que o monstro para coidarme dos demais?

Nas primeiras ocasións, mamá viña con nós porque aproveitaba a coller o pescado fresco a un prezo más barato do que o vendían ó longo da xornada, pero o monstro dixo que non era necesario que se levantase tan cedo, pois logo tiña que ir traballar, e por tanto encargouse el tamén diso.

Todo comezaba ó montarmos no tren. Sempre nos subíamos no último vagón, no que non viaxaba ninguén. Co propósito de que non collera frío, mandábame sentar no seu colo e así comezaban os seus traballos manuais, primeiro nel e despois en min. As súas tépedas mans escorríanse con facilidade baixo as miñas bragas. A súa faciana convertíase na cara do demo, coma a daquela carátula que vira nun CD. Eu non podía facer nada; non podía escapar porque as súas gadoupas retíñanme presa a el; non podía berrar porque silenciábanme os meus propios laios e non podía revolverme porque entón era eu a que máis sufría. E despois ese líquido, que facía que sempre fora coa roupa zarapallada. Cando se anunciaba a nosa parada, todo volvía para el á normalidade. Algunhas veces, antes de deixarme, dábame algún agasallo polo ben que me portara. Cando os meus pés tocaban o chan soltaba un suspiro, para esquecer o acontecido; pero aquel fedor que me envolvía era imposible que desaparecese. Un fedor no que se mesturaba suor fría, rabia, desexo e o cheiro insoportábel que viña da bolsa do pescado. Non me digas que nunca chegou ata o teu nariz aquel cheirume.

O retorno á casa convertíase nunha obra de teatro, na que non podía esquecer o meu guión:

-Vén aquí e dáme un bico. ¿Como che foi na escola? Abrigaríaste ben, porque á mañá cando me erguín aínda se vía xeada.

-Mamáaaa… xa sabes, como sempre.

-Anda deixa a rapaza que virá cansada da escola e non lle mandes tarefa ningunha que xa ten ela moitas cousas que facer –E o monstro volvíase cara min con ese sorriso do demo.

Supoño que a monotonía de facer tódalas mañás o mesmo xa lle aborrecía; así que unha noite agardou a que mamá fose facer a rutineira parada na cociña para tomar as píldoras soñadoras e a que todo estivese tranquilo para vir onda min. Era unha noite de choiva, acórdome ben e coido que a ti tamén. Sen facer a penas ruído abriu a porta e entrou no meu cuarto. O monstro tiña fame e viña alimentarse. Preguntoume que hora era e ó darme a volta para mirar o reloxo, de súpeto xa estaba dentro da cama. Tentei gritar, pero tapoume a boca coa man, aínda así tampouco lle era moi necesario, posto que mamá non podería decatarse. Coa escusa de darme un bico achegou o seu corpo ó meu e nuns intres xa galopaba entre as miñas cabeleiras. ¿Que é o que pasa? Preguntábame atordada. ¿Que é o que pasa? Que cada vez máis me doía.

Os ollos enchéronseme de bágoas; semellábanse á fiestra que debía estar sufrindo á forza das bátegas que o aire arrastraba fóra. O ceo enlouquecido, mudou a súa cor; xa non semellaba aquel mar calmo, senón un océano embravecido. E o sol perdera a súa luz, xa non brillaba, posto que a pequena nube convertérase nunha mancha escura que o tapaba. Tiña medo, estaba asustada, non podía entender que era o que quería agora tamén o monstro na cama. E chamei por ti, pero ti non contestaches. Cando rematou de facer aquilo en min, fíxome prometer que non diría nada. ¿Cómo lle ía eu dicir a mamá que o monstro me mancara daquel xeito?

Ó día seguinte seguía a chover, tan forte coma a outra noite. Cando a miña nai me foi espertar, non me puiden erguer. Ela preguntoume que era o que me pasaba, pero eu non lle podía dicir o que alí acontecera. Cando desbotou as mantas para facer a cama, viu o cobertor manchado de sangue e deu en pensar que me viñera o período. Díxome que me podía quedar na casa. Menos mal que non se decatou, porque senón quen sabe o que pasaría. Fun cara o baño porque me tiña que lavar enteira; desfacerme daquilo que aínda me percorría.Cal foi a miña sorpresa observar que a penas me podía mover. As pernas non eran capaces de poñerse unha xunto a outra. Poder dar un paso aquela mañá convertérase nunha tarefa pouco doada. Pero o peor era que a cada pouco cruzábame na penumbra do corredor co meu violador que me miraba outra vez con cara de fame. E así sucedeu novamente case tódalas noites. Entraba e preguntábame que hora marcaba o reloxo. ¿Para que o querería saber se sempre chegaba puntual ó almorzo?

Aquel maldito día cambioume por completo. En min non existía xa razón para vivir. A pouca ledicia que tivera, tamén ma arrincou o monstro sen pedirme permiso. Así é a miña vida, en vez de gañar, perdo sempre. ¿Queda algo en min que non me arrebatara aínda? Penso que non.

Miúda merda, sentíame fatal. Nalgunha ocasión tentara ir a contarllo a mamá, pero non me atrevía; algo me freaba e non era só polo monstro, senón tamén por ela, por se non me cría. Porque claro, ¿como demostraría que o monstro me violaba se cando pasaba, ela estaba xa no quinto sono? Era imposíbel. Non sei, pero as cousas entre eles tampouco ían ben. Unha tarde na cociña el levantoulle a man, por mor de que a comida non lle gustara. Menos mal que a min nunca me bateu. Seguramente non o facía porque sabía que eu choraría e que tamén me sairían morados por todo o corpo. El non corría riscos.

Pasou o tempo e aquí seguimos coma sempre. Eu adoecendo na cama e o monstro esperando poder tomar tallada; e mamá… ¿quen sabe? Pero esta traxedia remata; o pouco que a miña cabeza aínda concibe é tomar a medicina de mamá. ¿Por que non me dis outra solución máis sinxela? Xa non podo seguir agardando a túa resposta; non podo aguantalo máis. E ti, ¿que farías se estiveses no meu posto? Non creo que foses quen de soportalo tanto tempo?

¿Catro ou cinco? Mellor baixarán con auga. Cecais non fagan efecto porque son moi pequenas. Veña para dentro outras dúas máis. Os pés, as pernas, o colo, pouco a pouco sinto como todo vai quedando amortecido. Como se desaparecesen do meu corpo. E agora xa chega ata a cabeza. ¡Como me pesa todo! Os ollos pésanme unha tonelada e a modiño van pechándose; como cando baixa o telón nunha obra despois de haber presenciado un drama no que os malvados gañan e os bos permanecen soamente no esquecemento.

¡Ai si! Agora ves ¿eh? A verdade é que xa é hora de que deixe isto, mais por mamá dáme pena. Prométeme que lle dirás que o sinto e a quero, que o meu amor cara ela non é dobre, que é triple; e que vaia onde vaia, alí a acompañarei sempre. Dille tamén que cando acontecía, quería berrar, quería crecer ou mellor volver a nacer. Con el maldigo estar viva. Dille que tentei buscar outra solución para sentirme mellor; busquei no meu interior e unicamente apareceu esta, que é a única que pode curara a miña dor.

A soidade encontrase comigo; camiño sen saber ben a onde vou. Marcho e non regresarei xamais. ¿Cres que eles están agardando por min? Fss! Nunca pensei que isto fose deste xeito. Adeus mamá, quérote; non te desgustes, voume buscar o mellor regalo do mundo, exclusivamente para ti.

-¿Que hora é?

-Non me preguntes, xa non te escoito.


Leticia Salgado Fernández. 2004.




Escrito por Justo, el Jueves, 10 de Febrero 2011
Regreso
Print this Page

Enviar a un amigo

 

 

 

 
Musica

Copyright ©2003-2007 IBERSERVERS - Bienvenida -
Aviso Legal