Noticias

   
 

 

Esta página se actualiza periodicamente con las noticias relacionadas con el Certame Literario de Piñor.

Te recomendamos que visites esta sección si quieres estar puntualmente informado.

 
Presentación Presentacion
Escuela de Música
Banda de Música
Charanga dos Escachapeitos
Majorettes de Ourense
Corales
Rondallas
Bandas y Grupos De Gaitas
Otros Grupos
Noticias
Galería de Fotos
Consultar actuaciones
Descargas
Enlaces
 
NON QUERO A TÚA COMPAIXÓN
certame

NON QUERO A TÚA COMPAIXÓN

(1º premio na categoría B -participantes de 16 a 19 anos-. Ano 2003)

As miñas limitacións comezan alí onde comeza a túa compaixón.

¿Non o entendes?

A ti que estás mirando dende o exterior da gaiola e que me contemplas coma se fose unha especie en perigo de extinción, medio admirada, medio compadecida, só teño que dicirche que non quero a túa compaixón. A ti que procuras axudarme soamente para limpa-la túa conciencia manchada polos remordementos de pertencer a unha sociedade corrupta, quero dicirche que non necesito a túa misericordia. A ti que non sabes como reaccionar ó terme diante, que te sentes incómoda, e non sabes se moverte ou estar queda sen a penas atreverte a respirar, soamente dicirche que non preciso da túa caridade.

Pero ti segues sen entenderme. É sinxelo. Un día eu fun un dos teus, fun igual ca ti, actuaba coma ti e por iso entendo o teu punto de vista. Pero agora é todo distinto.

Vivín pouco, pero intensamente. Fun mozo, igual ca ti, e pasei por todas esas experiencias coas que ti, pouco a pouco, te vas familiarizando e que te chaman tanto a atención.

Endexamais fun unha persoas especialmente responsable, tiven os meus defectos e as miñas virtudes, coma todos. Non desaproveitei xamais ningunha oportunidade de divertirme. Probei de todo e podo dicir que xa estou curtido a base dos meus propios erros. Sempre conseguín levantarme dos meus tropezos ata agora, en que a vida me puxo unha multa demasiado cara.

Eu era coma ti es agora, con moitos soños e ambicións que aínda hoxe penso levar a cabo; un rapaz normal e corrente, do montón, tan bo e tan malo coma o que máis e un as do baloncesto. A miña vida balanceábase nun fío segundo as compañías coas que andase. Podería dividi-la miña adolescencia en dúas etapas: a primeira delas, a etapa filosófica, a etapa de admirarse por todo e ante todo, ata os dezaseis anos máis ou menos, foi unta etapa doce marcada polo asombro infantil ante o descubrimento desas novas cousas que a todos nos fan sorrir ó lembralas. Estaba nun grupo pechado de amigos nos que se atopaban eses compañeiros que a vida puxo ó meu carón dende cativo.

Pero cruzouse no meu camiño algo que ata entón para min era descoñecido e con el comezou a espiral da miña autodestrución persoal.

Ela era o polo oposto a min, tan radical, tan arisca e ó mesmo tempo tan feitiña que me trouxo de cabeza dende o momento en que, no primeiro día de instituto do último curso de BUP, entrou pola porta da clase dez minutos tarde gardando a caixiña de Camel cun descaro alucinante. Era tan branca que, de non ser polo feito de que o seu pelo era da máis escura color negra, puxera o pescozo a que era de raza aria, simpatizante de Hitler. A pesares de que había sitios baleiros sentouse ó meu lado sen murmurar ningunha desculpa ó profesor polo seu atraso e díxome o seu nome cun garbo e un aquel que me conquistou case automaticamente. Dende o primeiro momento debinlle de caer en graza porque un par de semanas despois, xa me vía eu na súa panda, da súa mesma maneira de ser e actuar e ós cales eu analizaba minuciosamente coma se fosen suxeitos dun experimento científico. Vía relativamente impotente como me ía arredando dos meus bos amigos de toda a vida, pero sentíame embriagado pola personalidade daquela moza descarada. Non tardou demasiado en xurdir esa chispa que nos uniu ós dous o tempo que durou aquel curso, e deixei definitivamente ós meus amigos da infancia para penetrar nun mundo impensado e inexplorado ata entón por min. Pouco a pouco, Katya foise introducindo na miña pel ata facerme crer que o único que nos facía falla para estar ben era un pouco de sexo moi de vez en cando e un bo vicio máis frecuentemente. Así foi como eu, o que ata entón fora un deportista de vocación, comecei a fumar –ó principio por obrigación, mais tarde por devoción- e ese vicio deu paso a outros moitos entre os que se atopaban as bebidas e as drogas brandas. Para cando rematou o curso, baixara moito nos estudos e o meu carácter volvérase acedo coma o leite cortado. Era outro, distinto.

Cando entrei en COU, Katya marchou da miña vida, como xa dixen, para vivi-la súa propia. Dicía que non quería cadeas que a atasen de tan moza, que prefería a liberdade que podían proporcionarlle os estupefacientes á limitada vida de parella. Abandonou os estudos e púxose a traballar. Deixeina marchar sen mudar expresión algunha no meu rostro, pero a súa ausencia deixou un baleiro tal en min que o único consolo que atopei foi o refuxio na miña nova moto e unha adición cada vez máis forte á marihuana.

Ó mesmo tempo, o meu aspecto deu un cambio radical nesa tempada. Co pelo trasquilado e un par de pendentes nunha orella parecía máis un skin ca un estudante de COU. Se a iso lle sumamos que a miña roupa habitual non difería demasiado duns vaqueiros rotos e descosidos e dunha cazadora desgastada, digamos que parecía un delincuente coa provisional acabada de infrinxir. Os meus compañeiros de entón non eran moi distintos a min e atopábame ben con eles. Quedabamos para saír ata as tantas, compartiámo-los porros e divertiámonos provocando. Só ás veces, cando vía como os meus antigos amigos –aqueles cos que tantos e tan bos momentos vivira- pasaban polo meu lado sen achegarse demasiado quizais por medo ou por asco, e os vía tan ben, ledos e riseiros, entrábame un non sei qué de morriña que me facía, por un momento, baixar ó mundo das persoas normais e correntes. Porque xa estaba a darme conta de que eu non era normal e que, de seguir así, remataría mal. Non me equivocaba.

Por aquel entón eu xa estaba metido de cheo na segunda etapa da miña adolescencia. Vinme nos dezaoito con ganas de comerme o mundo e de vivi-la vida sen ataduras de ningún tipo e deixei a miña casa e ós meus pais, que sufrían cada vez máis ó verme tan cambiado no espazo dun ano. E funme a vivir cos meus compañeiros, tanto para non darlle motivos de preocupación ós meus pais como para que deixaran de quentarme a cabeza con que se cría que ía polo bo camiño.

Ignoraba naquel momento que o único que conseguía con iso era desesperar aínda máis ós que me deran a vida, o amor e a comprensión que sempre precisara, e que eles, coa miña marcha, vían que se lles escapaba das mans, que fuxía do rabaño, que me perdían para sempre. ¡Cantas veces desexei despois poder dete-lo tempo e poder dar marcha atrás!

O compartir piso con aqueles infelices obrigoume a desprenderme da pouca esperanza que me quedaba de poder reformarme. Cada vez atopábame máis fora de lugar. Eles tiveran infancias difíciles. Eu non. ¿Por que, entón, estaba alí? Dábame vergoña recoñecer que por un amor infantil e cego me deixara enrolar nesa clase de vida. De todos os que viviamos no piso era eu o único que estudaba; os outros sacaban diñeiro roubando por aí o que se lles presentaba. O feito de que os cartos que chegaban á casa extraordinariamente puidesen proceder do bolso dunha velliña fíxome buscar un traballo nocturno para intentar remedia-la situación. Pero co aporte extra de diñeiro non só non chegou a solución senón que sucedeu algo peor. Ós meus amigotes non se lles ocorreu cousa mellor que pasar dos canutos á cocaína e eu, abafado pola miña dobre vida, non puiden resistirme a engancharme a aquela merda tamén. Pouco a pouco os canutos deixaran de facerme efecto e precisaba de algo máis forte para evadirme.

O día en que me vin reflectido no espello do baño dunha tasca de mala morte comprendín que ese era o día no que había de comezar a cambiar a miña vida. Chegara ó límite e non quería avanzar máis. A soa idea de pensar que podería rematar heroinómano nunha esquina, producíame unha forte presión no peito que case me impedía respirar.

Pero a maldita fachenda desa idade impediume pedir axuda ós meus pais, desexosos de botarme unha man no momento en que simplemente abrira a boca, e por evitar que os meus proxenitores me visen no estado no que me atopaba, intentei abandonar polas miñas propias forzas.

Comecei queimando toda a roupa de skin que tiñas e cortándome o pelo dun modo máis normal, máis adecuado para a xente da miña idade. Quitei os pendentes e comecei a comer máis para intentar gaña-los quilos que perdera. Dous meses despois parecía outro, xa non me metía máis que unha vez ou dúas á semana e, por primeira vez en tanto tempo, sentíame orgulloso de min mesmo ó ver que o estaba logrando sen axuda de ninguén.

Sen embargo, o destino quixo poñerme a proba. A empresa para a que traballaba declarouse en bancarrota e vinme, da noite á mañá, na rúa. Fora a única fonte segura de ingresos do piso e, a pesar de que o meu aspecto mellorara notablemente, non atopaba traballo en ningún sitio. Desmoraliceime e recaín.

Seino, comprendo a túa mirada de compaixón, pero non quero dar pena. Xamais o soportei e iso non vai cambiar agora.

Un día nas oficinas do INEM, atopeime con Pedro, un daqueles antigos amigos que tivera facía tempo e que deixara literalmente tirados. Sorprendeuse de verme naquel estado e, polos vellos tempos, convidoume a unha copa para informarse un pouco de que ía todo aquilo. Sacou o seu móbil e chamou ó resto de compañeiros, que se mantiveran xuntos ó longo dos anos. Emocioneime ó ver chegar á cafetería na que estabamos, a María, Lucía, Xulio e David. Despois de tanto tempo, todos xuntos. Os cinco estaban estudando e, a xulgar polo seu aspecto e as súas caras, a vida sorríalles ou non lles engurraba o cello en demasía. Pedro realizara un par de traballos eventuais para costearse os estudos e agora quedara, ó igual ca min, no paro.

Foi sumamente gratificante o atoparme con eles e falar, posto que facía demasiado tempo que non matiña unha conversa civilizada. Quedamos sucesivas veces e pouco a pouco funme abrindo a eles e contándolles o desastre no que se transformara a miña vida. Ocorréuseme preguntarlles por Katya, pensando que quizais soubesen algo dela. Miráronse entre eles e María contoume que morrera facía tres meses de sobredose.

Víñenme abaixo e por primeira vez na miña vida, pedín axuda. Pedinlles axuda para saír de aquilo. Quería rematar de estudar, que levaba unha tempada sen tocar un só libro. Quería volver cos meus pais, velos a eles e á miña irmá pequena, que tiña xa dez anos. Quería reface-la miña vida, casar e formar unha familia. Non quería rematar coma Katya.

Os meus antigos compañeiros demostraron se-los mellores amigos que eu nunca puidera imaxinar chegar a ter. Os cinco se meteron de cheo no meu problema. Visto que no piso cos meus colegas skins a situación volvérase insostible, as leas eran constantes e a adición ás drogas cada vez maior, decidín, egoistamente, marcharme e deixalos á súa sorte. O día en que marchei de alí coas maletas case baleiras do pouco que tiña que trasladar, vin, ó pasar polo portal, a Antón, un deles, sentado á beira dunha planta cunha agulla na man. Chorei amargamente durante varios meses por ser tan porco de deixalos á súa sorte, aínda que rematei por asimilar que aínda que eu estivese alí, non lograría cambialos. Afortunadamente, lisquei a tempo.

Fun vivir con Pedro prometéndolle mil veces que en canto atopase traballo o axudaría nos gastos e no que precisase, pero el, xeneroso coma sempre, dixo que non me preocupase, que non había présa, que agora o único que importaba era que continuase cos meus estudos. Eu soñaba con ser algún día enxeñeiro en telecomunicacións e quería loitar por iso. Quería volver a xogar ó baloncesto, coma cando o facía en BUP. Cando chamei á casa para informar ós meus pais da miña nova residencia, miña nai chorou de ledicia ó aparato, por saber que agora estaba cun amigo da familia. Decidín que xa podía velos. Quédamos e ó cabo dunhas cantas veces, comezamos a reconstruír esa relación pais-fillo que tanto se deteriorara nese tempo.

Os meus novos colegas movíanse agora en círculos de amizades máis selectos, máis intelectuais, nos que eu, sempre admirado pola ciencia e o progreso, me atopei coma nunha segunda familia. Foi alí onde te coñecín a ti. Abandonei de todo a miña adición ós narcóticos e comecei a ter ilusión pola vida, a fiar proxectos e construír soños, intentando acompañalos coa busca dalgunha compañeira coa que entablar algo máis que unha amizade. Estaba por fin atopando a estabilidade tan desexada dende facía tempo. Esa doce rutina do diario.

E de súpeto, chegou a hecatombe.

Nunha das poucas noites que os exames nos deixaban libres, saín co meu grupo de amigos a unha discoteca das aforas da cidade. Como non cabiamos todos no coche de David, decidín leva-la miña moto, a cal facía moito tempo que non tocaba, unha Yamaha Cignus bastante boa para os anos que tiña. Estivemos ata cerca das catro da mañá, hora na que nos diriximos ó aparcamento para regresar á casa. Ningún dos meus amigos bebía e eu, intentando quitarme de todo iso, tampouco o fixen aquela noite.

Por iso cando na autopista, un coche invadiu o carril contrario e impactou primeiramente contra o Ford Fiesta de David e a continuación comigo, sei que non foi culpa miña.

Vin pasa-la miña vida a cámara lenta: o tempo de xuventude xa perdido, a inocencia da infancia, a perversión dos últimos anos, Katya, a imaxe de Antón picándose na vea, María, David, Xulio, Lucía e Pedro, os meus pais, a miña irmanciña, todo pasou ante os meus ollos mentres o meu corpo rebotaba contra o duro asfalto despois de saír despedido douscentos metros. Sentín unha dor aguda, intensa, penetrante e despois nada.

Espertei nun hospital rodeado de xente que me escrutaba con cadernos na man. Despois vin entrar os meus pais e a miña irmá que me apertaron, chorando e dicíndome que estivera a un paso da morte, pero que coma o Piscis que era, escorrérame das súas garras. Sentinme tranquilo e incluso rin coa broma, ata que ó intentar incorporarme, dinme conta de que non podía.

Cómo describir o que é sentir iso. É o máis terrible, horripilante e angustioso que poidas pensar. O que xamais cres que che vai suceder a ti e logo che pasa. Coma se morrera parte de ti, coma se sentiras que de súpeto xa non es nada máis ca un ser dependente; sénteste impotente, nulo, un cero á esquerda.

E unha vez asimilada a tristísima nova, as bágoas acoden para rega.lo teu rostro coa semente da impotencia. E veste rodeado dos teus, da túa familia, dos teus amigos, que te compadecen e te acompañan no teu pranto e sénteste compadecido e mal porque xa é suficiente confrontar un impacto tal coma para aínda encima ter que sentir que das pena á xente que te rodea.

Dos meus amigos, todos se salvaron; o coche quedou feito unha lata de conserva, unha morea de ferros retorcidos que, véndoo, pregúntaste cómo Deus puido designar que saísen con vida de alí as cinco persoas que o ocupaban. O condutor do coche que colisionou con nós, ía bébedo e morreu no acto. David sufriu un golpe na caluga que o deixou sen forza no brazo esquerdo. A María, que ía de copiloto, o golpe fracturoulle catro costelas e esmagoulle os ósos da man. Pedro, Lucía e Xulio, que ían atrás, saíron ilesos.

Así que agora, eu non quero a túa compaixón. Quedei reducido ó que ves, pero non por iso debo darche pena. Son dependente para toda a vida da cadeira de rodas que os teus ollos escudriñan minuciosamente e por iso douche medo, póñoche respecto e non quero que isto sexa así.

Teño o consolo de que isto é unha casualidade fortuíta da vida e que eu non mo busquei; teño tamén o gratificante sentimento de que logrei saír desa espiral de autodestrución na que me pechara Katya sen sabelo, antes de te-lo accidente. Hoxe en día exerzo de enxeñeiro de telecomunicacións e xogo nun equipo de baloncesto no que xente coma min esfórzase día a día por saír adiante.

Non necesito a túa compaixón nin a de ninguén. Non son autosuficiente, pero vivo coa satisfacción de saber que o fixen ben. Paralítico ou non, son eu e síntome orgulloso.

Por iso, se é certo que ti sentes o mesmo que eu creo sentir por ti, deixa esa mirada permanente de compaixón dos teus ollos porque me fas sentir mal, fasme preguntarme unha e outra vez se en verdade debo de estar conforme co que me toucou vivir ou debo de deprimirme ante a miña sorte e tomarmo coma un castigo polos meus anteriores actos. Porque unha relación non se establece cimentada en sentimentos de coita, senón que se acepta á outra persoa tal cal é. E eu quero que o noso chegue a bo porto. Así que pensa se ti queres, coma min, que o día de mañá poidamos vivi-la vida facendo camiño xuntos ata que os nosos fillos nos acompañen na nosa particular ruta. Porque que as miñas pernas estean durmidas non quere dicir que sexa un cero á esquerda. Porque que a metade do meu corpo estea en letargo non significa que sexamos diferentes. Porque que me vexa reducido a vivir sempre con esta compañeira metálica con rodas, non é sinónimo de que non poida vivir tamén contigo.

Así que, dito isto, sácame da gaiola ou péchate nela comigo, e séntate no meu regazo porque para ti sempre haberá un sitio sobre os meus xeonllos. Entende que son unha especie en perigo de extinción e que non tes obriga de amarme só porque unha lesión me deixase como me ves. Móstrate natural, non finxas comigo, son coma ti. Enténdeo e só lembra que as miñas limitacións comezan alá onde comeza a túa compaixón. Por tanto, ámame se queres e ten a certeza de que, aínda que limitado, o noso non terá límite, de que a vida que fagamos xuntos non terá final.


Paloma Calvo Varela. 2003.


Escrito por Justo, el Jueves, 10 de Febrero 2011
Regreso
Print this Page

Enviar a un amigo

 

 

 

 
Musica

Copyright ©2003-2007 IBERSERVERS - Bienvenida -
Aviso Legal