Noticias

   
 

 

Esta página se actualiza periodicamente con las noticias relacionadas con el Certame Literario de Piñor.

Te recomendamos que visites esta sección si quieres estar puntualmente informado.

 
Presentación Presentacion
Escuela de Música
Banda de Música
Charanga dos Escachapeitos
Majorettes de Ourense
Corales
Rondallas
Bandas y Grupos De Gaitas
Otros Grupos
Noticias
Galería de Fotos
Consultar actuaciones
Descargas
Enlaces
 
SESIÓN CONTINUA
certame

SESIÓN CONTINUA

(1º premio. Categoría A. Maiores de 18 anos. Ano 2007)

A todos eses nenos que agora ven o cine na televisión,
porque nunca terán para contar unha historia coma esta.

Eu tiña un libro da Enciclopedia Álvarez, un tren de paos de amieiro con rodiñas de remolacha e un tebeo que xa lera vinte veces coas aventuras de El guerrero del antifaz. Ía á misa os domingos e sabía sumar, restar, multiplicar e escribir poemas de amor. E dicir en francés oui. Tamén sabía obedecer, nadar, asubiar, subir ós carballos e poñerme colorado cando a tía María, que era avoa dunha princesa que se chamaba Carolina e tiña os meus mesmos anos, me dicía que era un neno moi guapo e que estudiaba moito. Xa se ve, tiña vergoña. Fe, esperanza e a caridade de darlle algún día catro mazás a un neno que unha vez tivo un pai, e unha nai que morreu afogada no Arnoia sen nin sequera deixarlle un retrato de recordo. Eu, sen embargo, aínda tiña avós, tíos, curmáns e demais familia, unha horta con repolos, un loro que sabía o meu nome, un gato que durmía comigo e un can que ladraba de noite. E unha bandeira de España que era dos meus pais e que eu colgaba do balcón da casa por calquera cousa que para moitos semellaba ser importante na vida, poñamos por caso, as festas do patrón da vila, as longas procesións de Semana Santa ou o día aquel cando, “cautivo y desarmado el ejército rojo…”.

Eu tiña os ollos da cor do mar cando o mar se chama océano.

Tamén tiña un catecismo, o soño dunha bicicleta, un pao para xogar á billarda, unha peonza e tres canicas agachadas nun burato do gua. E tiña un barco de papel, o sol debuxado nunha libreta e a lúa debaixo da almofada. Pero o meu tesouro máis grande era un balón de coiro que me trouxera a miña tía Auria, de Francia, nada menos. Un balón estranxeiro co que levaba xa marcados nove goles nos cinco partidos que ían disputados do Campionato da Barreira, unha competición que inventamos os rapaces para pasar aquelas tardes de estío xogando ó fútbol no adro da igrexa do Santo Estebo de Allariz, os de esta rúa contra os das Casas Baratas. Tremendos partidos de rivalidade local e sen árbitro. E quen perdese, había pagar a entrada do cine e encargarse de traer auga para o seguinte partido.

Os das Casas Baratas eran todos feos, tramposos e daban patadas nas canivelas, así é que a cousa non durou moito. Perderan xa tres partidos e non pagaban, e iso que pasaran catro películas, unha delas de Tarzán. Os mamalóns aqueles dicían que non tiñan cartos e que anotásemos a débeda nun papel, que xa pagarían máis adiante, cando rematase o campionato, o verán ou logo de empezar un ano novo. Así un día e outro, e outro máis. E se alguén de nós protestaba mesmo che ofendían á nai, se é que non che daban unha patada no cu ou unha labazada na beira máis bonita da cara. Fartos de tanto conto, decidimos rematar o asunto ás dúas semanas. E buscamos outro rival, os do barrio do Couto. Eles eran coma nos, moi mirados para as súas cousas, de moi boas palabras e de ir moito á misa os domingos. Estaban ben organizados, eran amigos e moitas veces iamos xuntos a bañarnos ó río ou a roubar froita. Só tiñan un pero: para xogar ó fútbol viñan con chancas. Eu empezara a coller medo.

-A ver se me ides furar o balón...

Polo demais nin había rifas nin tiñan mal perder, e como eran bos pagadores o conto durou, alomenos nos primeiros partidos.

Acabou o maio florido e polo día primeiro de xuño, feira en Allariz, entre todos, acordamos ter unha boa e completa sesión continua de actividade infantil: xogar a terceira xornada do novo campionato e despois ir xuntos ó cine.

NO-DO

O galiñeiro sempre foi o mellor sitio para ir ó cine, era onde un máis se divertía e onde se estaba máis alto, tamén onde había máis xente, sobre todo rapazallada de oferta e xuventude barata, nenos e mozos que ateigaban as bancadas en cada sesión. No galiñeiro sempre había moito ruído, moitas risas, palabras e bromas, e ademais, o prezo era moito máis barato ca se vías a película desde unha butaca onde tiñan por costume ir os ricos da vila, que eran poucos e todos moi serios. E formais. Ían ó cine a ver cine, e se non lles gustaba a película, durmían, pero nunca protestaban, nin por nada nin por nodo.

Naquel cine sempre houbo NO-DO, e nos nodos sempre andaba Franco. ¡Moito traballaba o home! Se non inauguraba un encoro falaba dende un balcón, e se non recibía visitas na súa casa, que era grande como Allariz enteiro, miraba desfiles de soldados ou asistía a unha misa coa súa muller. Sempre andaba a facer algo, non coma o tío Aquilino, que durmía sestas seguidas e algunhas tan longas que as continuaba cos sonos da noite. Un lacazán a tempo completo, o tipo este. Franco non, non era así, dicíao todo o mundo, ben, todo o mundo menos o tío Aquilino e algúns outros que lle chamaban roxos.

Aquel día, o da feira do primeiro de xuño, o home aquel tan pequeno pero que era Xeneralísimo de España, na final da súa Copa, entregoulle ó capitán do Barcelona o trofeo correspondente por vencer ó Real Madrid no mesmísimo Santiago Bernabeu, nada menos que por 0-2. Dende o meu asento nun curruncho do galiñeiro, tiven a sensación de que o home aquel que dicían que era Caudillo e Xeneralísimo, aquilo non o fixo de boa gana, que eu nin o vin rir nin lle vin cara de estar feliz, e penso que tería preferido terlle dado a súa copa ó capitán do Madrid, que parecía guapo e tiña a camiseta branca e moito máis limpa ca do Barcelona. Nun acto de rebeldía infantil contra Franco, dende aquela mesma tarde empecei a notar no corpo que o meu equipo de fútbol do futuro tería unha camiseta a raias con dous colores, azul e grana.

FIN

O NO-DO nin sei quen o inventou nin se servía para algo, pero sei que poucos lle prestaban atención, a non ser o alcalde, se acaso algún dos homes ricos que se sentaban na primeira fila de butacas, algunha muller... As parellas, nin caso. E entre nós tampouco tiña aceptación. Aproveitabamos aquela primeira penumbra de escuridade para facer calquera falcatruada, cousas sempre contrarias ó que mandaban a igrexa e o Xeneralísimo, os pais e o mestre na escola. A tarde aquela, por exemplo, un que lle chamaban o Ministro, deixou caer dous ovos ó patio de butacas. Un esnafrouse contra a calva de don Cosme, que era home de respecto na vila e funcionario do Concello, e o outro, por un casual, foi entrar no bolso da súa dona, a siña Margarida, secretaria do xuíz e moi repoleiruda ela. A mocidade reloucaba de entusiasmo e as campás da igrexa de Santiago baduaron un repenique ledo, todo a un tempo. Alguén pediu a presencia da Garda Civil... Armáronse xuntas a de Trafalgar e San Quintín, tanto barullo que mesmo se podía acabar o mundo, a vila, o cine e o galiñeiro, todo xunto. E o señor Emilio, que era o acomodador, púxose coma unha besta brava contra nós.

-¿Quién fue el animal que tiró dos huevos al patio de butacas? O se descubre o...

Non agardou máis porque sabía que a espera sería inútil, e como nos coñecía ben, foise dereito cara o primeiro que encontrou, o que lle quedaba máis cerca, o Pepiño do Covelo, dez anos e fillo dun zapateiro remendón. O acomodador colleuno polo pescozo e púxoo na rúa cunha patada no cu, sen nin sequera ter en conta que o rapaz aquel día estaba de aniversario. As consecuencias non tardaron en chegar, co galiñeiro ó completo posto en pé de guerra.

-¡No hay derecho! ¡Qué le devuelvan el dinero!

Si, pero se non calabas de contado ti podías ser o seguinte en estar na rúa, que o señor Emilio era algo túzaro. Non coma Franco, que todos dicían que era outra cousa, un home pequeno, pero serio, formal, un tipo que se puña firme e erguía un brazo cando soaba o Himno Nacional. Despois ía dar unha voltiña pola finca do Val dos Caídos, a unha voda, un bautizo ou a facerlle unha visita ás monxas clarisas de non sei que sitio. Xa cando se supuña que aquel home non tiña nada máis que facer é cando daban no NO-DO algunha nova do estranxeiro: o naufraxio dun barco, a morte de alguén que fora importante na vida, un terremoto... ou o descarrilamento dun tren en América. Os nodos aqueles sempre duraban máis do que calquera de nós podía resistir, eran tan longos que non remataban ata que na pantalla puña FIN, en letras maiúsculas. Despois viña a película, de vaqueiros, desde logo.

0-1

O primeiro gol marcouno o Zacarías, un neno manicho cos ollos negros. Eu creo que se axudou coa man, pero como non había árbitro cada quen dixo o que lle pareceu. Eles, os do Couto, que eran os favorecidos, que o gol era legal, e nós, que non. E a discutir media hora. Ata que foi un que se chamaba Servandiño Cid, o Banquetas, que xogaba con nós, e dixo:

-Hai que repetir a xogada para ver o que pasou.

Caeulle unha labazada que mellor non digo como foi nin quen lla deu. Por parvo, claro. E os do Couto empezaron con vantaxe o partido.

El sherif de Kansas City. Parte primeira.

-¡Qué empiece la película! ¡Qué empiece de una vez!

Todos os rapaces falabamos galego pero protestabamos en castelán, varias veces, batendo as mans e golpeando os pés contra o chan de madeira, todo moi ben acompasado e con moito estrondo, como debe ser en calquera troula que se precie.

-¡Qué empiece la película!

Ó pouco apareceu un tren que se aproximaba ós espectadores. Entón foi Servandiño, o Banquetas, e dixo:

-Igual vén Franco durmindo nun vagón.

Caeulle outra labazada.

O tren aquel cada vez se acercaba máis a nós, e máis. Moito máis. E cando xa estaba a piques de botarse fóra da pantalla, atropelarnos a todos e deixarnos coma moras nun papabello, vai o Banquetas e tírase enriba de min botando as mans á cabeza. Aquel movemento inesperado molestou ó Fuentes, que era xa un gaiote que pasaba dos dezaseis e fumaba cigarros ás agachadas.

-Pensei que me pillaba o tren -dixo o Banquetas a modo de desculpa.

Caeulle outra labazada como a anterior, por ser parvo outra vez. Van tres.

O tren chegou a Kansas City e del baixou un home, un tal Gary que sen embargo, non se apelidaba Cooper. Agardábao unha muller, moi guapa, morena, de ollos negros e beizos carnosos. O Banquetas atreveuse a afirmar que aquela femia era a que el tiña nun poster colgado de algunha parede: Brigitte Bardot. O que estaba detrás cabreouse.

-A Brigitte é loira.

-E a min que. Igual pintou o pelo.

-Parvo, ti es parvo.

-Parvo non. É a primeira vez que veño ó cine e aínda non estou posto na materia.

-Poñer voute poñer de contado. Outra labazada e xa está.

O señor Emilio mandou calar e por se acaso, soltou co foco unhas refoladas de luz cara o sitio do barullo. A disputa rematou.

1-1

O noso mestre, don Nicolás, dixo sempre que o fútbol é un deporte moi axeitado para espertar as mañas, a pillería e a intelixencia, xa que logo, hai que calcular distancias, preparar estratexias e saber temperar as ansias de ganar co medo a perder. Don Nicolás, que me tiña aprecio e fora xogador en varios equipos importantes, ensinárame unha astucia aquel mesmo día pola mañá. “Agáchaste, como facendo que atas o cordón dun zapato. Iso fai que os contrarios non che presten atención. Entón...”. Dito e feito. O fillo do médico, o Chilino, que tiña maneiras de futbolista brasileiro, deume un pase dende o medio do campo. Sen deixar caer o balón agarrei un trallazo que foi pasar por debaixo das pernas do porteiro do Couto, un que lle chamabamos o Aceituno. A astucia de don Nicolás funcionara á perfección. Empate no marcador.

INTERMEDIO

Antes do descanso, e antes aínda de que o tal Gary, o protagonista da película, se convertese en sherif, foi e deulle un bico á muller morena de ollos negros e beizos carnosos. Ou debeu de darllo, que cortaron a escea e ver, non se viu nada. Un intre despois sucedeu o mesmo, agora cos dous dentro dunha cama. Os do galiñeiro protestamos a situación.

-¡No hay derecho! ¡Esto es un atropello a la dignidad de las personas! ¡En este cine no hay vergüenza!

E o operador aproveitou para facer o intermedio, que non para recapacitar na censura. A opinión das maiorías daquela aínda non tiña rango de lei.

A protesta continuou durante todo o descanso, agora, pode ser, con máis forza. Mais eu sentíame distinto a todos, freado na protesta, como se tivese os pés chantados na madeira e a boca cosida con fío de liño. Unha sensación estraña mandou perder os meus ollos nun paseo por un curruncho do galiñeiro. Saíume da alma. Erguinme do meu asento e marchei onde Carolina, a neta da tía María, aquela velliña que dicía que eu era moi guapo, formal e estudioso. Carolina era loira, de pelo rizado e ollos verdes, de falar calmo, graciosa, educada, e aquela tarde levaba un vestido branco que lle comprara a súa avoa a feira anterior. ¡Carolina!, caravel noviño do mellor xardín en flor, vidro e sol, poesía, canción, boneca de soños infantís, principio e fin, todo. Moitas veces rimos xuntos ás gargalladas e corremos un detrás do outro polas rúas, estas rúas que con ela parecían outras, como se tivesen as soidades gardadas para nós. Estar con ela era como se as tardes tivesen outros matices antes descoñecidos. ¡Que fermoso era todo!, o aire que respiramos xuntos, as miradas, as palabras... Ata o vento das noites de verán se podía acariñar se Carolina estaba comigo. Carolina... Ela xa era fermosa antes de que eu coñecese a beleza.

Cheguei de sorpresa, tirei co meu trebón de dúbidas de tantos meses e deille un bico, dous, os bicos aqueles que non se puideran ver na película. Carolina non me rexeitou, máis ben penso que sorriu, que chegou a sentir unha arela infinda de non ter corpo, de ser livián como unha ollada e case case, poder voar. Eu dera un salto na vida, o que se di un estirón de crecemento. Foi como se mirándome a min mesmo vise outra persoa. Sentinme feliz como nunca tanto antes o fora. E máis cando os rapaces todos do galiñeiro berraron o meu nome:

-¡Xairo! ¡Xairo! ¡Xairo!

Tres veces tres o meu nome. E despois houbo aplausos. As rapazas que estaban con Carolina, poucas, caladas, pero moi fermosas todas, gritaron o seu. Tres veces tamén e con ovación. Os dous calamos, mirámonos e tivemos a sensación de que tamén as nosas emocións querían dar un brinco no baleiro do tempo, coa velocidade xusta, sen présa, pero coa forza necesaria para entrar triunfantes nos días do futuro. Así nacía a historia do meu primeiro amor.

2-1

O Banquetas tiña catro anos máis ca min pero non era máis espabilado, por iso había poucas cousas que fixese ben, todas sen importancia, como rañar a cabeza, meter un dedo no nariz ou rillar améndoas de pico. Do demais, case nada. Non sabía utilizar o tiracoios, nin colocar esparrelas. Tiña unha tía en Caldas de Reis pero non sabía onde vén quedando o lugar, nin Ourense nin Éibar, e pensaba que as Vascongadas era un país estranxeiro. Non sabía os Mandamentos nin cantas letras tiña o Abecedario. Non sabía os límites de España. Tamén descoñecía que a catro quilómetros de Allariz está San Vitoiro e que alí hai un santo e unha romaría polo mes de agosto. Gustáballe facer o bobo e cando estaba parvo era tan ignorante como cando non. Sabía poucas cousas pero a correr ninguén lle ganou nunca. Nas arrasadeiras era o primeiro que liscaba dos sitios. Corría cara adiante ata botar os fígados pola boca. Corría tanto que cando todos estabamos cansos el aínda corría, sen se cansar nunca, sen morrer, fresco e san coma un buxo. ¡Un fenómeno!

Nunha corredela das súas, de casualidade, encontrou un balón case perdido á beira da porta da igrexa, tirou con dous sen facerlles falta e anotou un gol para o noso equipo.

-Foi un golazo -dixo.

Os contrarios pensaron que a cousa lle saíra de casualidade e nós non dixemos nada.

El sherif de Kansas City. ?

Houbo unha parte da película, antes e despois do descanso, na que o sherif estivo como desaparecido, supoño que polos cortes do operador. Por iso este apartado só ten tres liñas e por título unha interrogante.

2-2

Se cadra, pensando en Carolina, que estaba a ver o partido dende o balcón da súa casa, número seis da rúa do Santo Estebo, se cadra por aquel soño que me anubraba o pensamento, perdín un balón en defensa e foi o Grigorio e dun chancazo coa perna dereita anotou o gol do empate.

Os meus rifáronme, seino, pero é que os do Couto tamén estaban dispostos a ganar o partido, ¡como non! Eran rapaces coma nos, atrevidos, duros, coa única idea de superar as circunstancias, de chegar á victoria polo camiño da meta, ganar o partido e ter unha entrada gratis para o cine. Así foi no tempo que quedaba por xogarse, ata que as campás da igrexa do Santo Estebo deran un toque para dicir que eran as seis e media. As badaladas eran o noso único reloxo nun tempo que se nos pasou sen horas.

A piques de caer a media das seis, xa cansos todos e algúns coxos, e sempre sen entregar o triunfo de balde, como de común acordo, pensamos que o mellor era que as campás tocasen aquela media. Despois, o perdedor sería un digno perdedor e o ganador un flamante triunfador. Fose quen fose.

El sherif de Kansas City. Parte segunda.

Na reanudación da película, Manolito Paz, o Ye-Ye ou o Cerillas, un tolo que entendía das tres maneiras, que era xa un mozo a piques de entrar en quintas e tiña as súas teimas, protestou porque aínda non saíran os indios. E xurou que se marcharía do cine se os apaches non aparecían de contado. E o que é peor, prometeu tirarse de cabeza ó patio de butacas.

-¡Aí vou, como hai Dios! E non me para nin a miña nai. ¡Está decidido!

Non tanto, que de seguido dixo outras palabras.

-Boeno, vou esperar un chisquiño. Pero como non aparezan os das plumas xuro que me tiro. ¡Vaia merda de película!

O Cerillas achegárase á baranda do galiñeiro e chegou a colocarse nunha posición de perigo que asustou a moitos. O señor Emilio, o acomodador, non sabía que facer. O operador parou a proxección. Algún ocioso berrou dende a distancia.

-¡Guíndate dunha vez, mamón!

-¡Tírate, que así libras da mili! -animouno un dende o galiñeiro.

-¡A ver, Cerillas, é para hoxe ou que! -dixo outro regotado na súa impaciencia.

Pero a vida é a vida e Manolito Paz, o Ye-Ye, ou o Cerillas, nin un deles, nin dous nin os tres xuntos, tiveron o arrouto necesario para tirarse.

-¡Bah! Non paga a pena tirarse. Non vaia ser que lle caia na calva a don Cosme.

E reanudouse a proxección do filme.

Ou foi isto, aquilo ou unha parvada.

-Os indios colléronlle medo ó teu careto -díxolle o Banquetas ó Cerillas.

E sentiuse outra labazada no galiñeiro.

Na película tamén o sherif lle deu un par de mocazos a un borrachín que trataba de ligar coa súa amada. Kansas City era unha vila sen lei, chea de maleantes e senvergoñas. Había tantos que moitos repuxéronselle ó sherif. E cando este entrou na cantina, máis de catro agardábano coas mans nas pistolas. Houbo lume e fume e moitos puñetazos, botellas rotas, mesas esnaquizadas e varios mortos. O mostrador do saloon non se coñecía.

Autoridades hainas, pero hai moitos máis desgraciados e custa acabar con eles. Por iso aquela liorta durou media película. Houbo tanta violencia que ó Banquetas caeulle outra bofetada, non sei de onde nin o número que facía, pero vendo os antecedentes supuxen que sería por algunha parvada das súas, polos costumes adquiridos ou porque a el sempre lle caían todas. O Banquetas viña sendo un de tantos na vida que teñen a alma chea de feridas, de humillacións e covardías, medos dos que outros sempre fixeron uso e abuso, iso si, coidándose ben de que ninguén llos puidese escorrentar endexamais. “Quen de medo morre, de merda ten o enterro”, é un dito das xentes de por aquí.

Servando, Servandiño, amigo, díxencho moitas veces:

-Ou paras isto ou van acabar contigo.

Nunca me fixeches caso, ¡maldita sexa a túa cara! ¡Maldita!

Por iso quedaches sempre nun parvo de segunda división, no tonto de todas as películas. E dasme pena, que queres que che diga. Moita pena.

PRÓRROGA

As campás da igrexa do Santo Estebo deron a media das seis e o partido rematou con empate. Habería que disputar logo un tempo engadido que nós diciamos pórloga e que era en realidade un aumento, prolongación ou prorrogación. Unha prórroga.

Facía tanta calor e estabamos tan cansos que aquel día o Ricardiño da Mioca inventou o gol de ouro, é dicir, o primeiro que marque, gana.

As precaucións foron todas, polos dous bandos. O fútbol xa collera en nós un incremento de besta, era algo descomunal, tan pasional e absorbente que influía no resto das cousas da vida. Ganar ou perder, polo tanto, era algo máis ca todo iso. Moito máis.

Carolina baixou do balcón e veu ó adro para ser espectadora privilexiada de aquela situación. Pouco a pouco foron chegando outros amigos, nenos e nenas que animaban a uns ou a outros, segundo os gustos ou preferencias de cada quen.

Paréceme que aínda pasou onte. Era unha tarde de verán con sol, ceo espido de nubes e horizonte limpo, vento maino do norte que non chegaba a refrescar. Había moita xente pendente de nós, entre eles o señor cura, don José, e o mestre, don Nicolás. Ninguén tiña licencia para defraudar.

Comezou a prórroga e ós sete ou oito minutos, vai o Chilino e senta a dous contrarios na mesma xogada. O terceiro caeu só, polo cansazo de seu ou polo tamaño e peso das chancas, dous números máis da conta. A carón de dous defensas como dous policías de película eu agardaba o pase definitivo. O Chilino deume o balón. Entón, apareceu no adro da igrexa un can como estraño espectador. O desenlace non era fácil.

-¡Veña, Xairo, marca xa! ¡Marca, por favor!

Estas palabras viñan de Carolina. E só os que pasamos situacións así sabemos canto valen os ánimos cando tanto se necesitan. A min a súa voz deume xenio, valor e o estímulo suficiente para partirlle a cintura a un defensa, facerlle un cano a outro e presentarme en solitario a tres metros do porteiro. O can ladraba e todos berraban tanto que non cheguei a sentir máis. Mirei ó Aceituno e levanteille a pelota por riba da gorra que anunciaba pensos Biona. Esta xogada víralla facer unha vez a Johan Cruyff nun partido co Ajax de Amsterdam, e quedárame na cachola para repetila algún día. Chegou o momento e caeu o gol de ouro. Un gol que sempre lle conto ós meus amigos, un gol que moi ben puidera saír ó día seguinte nos xornais ou unha tarde no cine en calquera NO-DO. Foi un gol para Carolina, unha fantasía perfumada para ela, un conto, un verso. Foi un regalo da vida que se podía tirar ó aire e xogar con el nun soño sen que houbese medo a que espertase nunca. Foi unha copa, un laurel, unha palma, un trofeo. Foi un triunfo.

-¡Xairo!

-¡Carolina!

Abrazámonos os dous, os do equipo todos e cos que mostraban simpatía por nós. Sinceramente, foi algo marabilloso. Aínda que non sei se o mellor non sería ver a deportividade coa que os do Couto aceptaron a derrota, como nos felicitaron e como nos deron os cartos para pagar as entradas do cine, como fora acordado. Por certo, haberá que saber como rematou a película. ¿Ou non? Pois iso.

THE END

A prisión de Kansas City estaba ateigada de malcriados, incivís e maldicentes, xente condenada, perversa, incómoda e indecente. Todos no cárcere, agás o máis temido, o home máis buscado de Kansas City, un desgraciado que andaba colgado dos carteis con recompensa en dólares. Un asasino acusado de ter dado morte a sete homes, de descarrilar catro trens, de roubar dous bancos, dunha violación e de outras cousas que non lembro. Era o último traballo que lle quedaba ó sherif e alá foi Gary, mentres a muller bonita de ollos negros e beizos carnosos o había agardar impaciente nun cuarto de hotel da vila de Kansas.

Falaron uns e falaron outros, pasaron cousas e de súpeto chegou un tren a Kansas City, o mesmo tren aquel que saíra ó principio da película. Viña de lonxe pero cada vez íase achegando máis e máis a nós, moito máis. Outra vez non saíu da pantalla de puro milagre e por algún misterio imposible esta vez o Banquetas non se me botou enriba. Tamén de milagre, é certo que ninguén lle deu ningunha labazada, ¡vaia!.

Do tren baixaron uns e outros e cando xa parecía que non quedaban viaxeiros apareceu o sherif, e diante del, encadeado, o home máis temido da cidade, Fred Waters, un canalla. Os bos cidadáns de Kansas aplaudiron o nobre traballo do sherif. A muller morena abrazouse ó seu amado. E sen tempo a nada máis apareceu un horizonte novo e cheo de esperanzas cunhas letras riba del, en inglés, como me gustaba a min: THE END.


SESIÓN CONTINUA

Foron caendo os títulos de crédito, houbo aplausos xeneralizados, acendéronse as luces e a xente comezaba a deixar a instalación, sen présa. Entón chegou o inesperado. O acomodador do galiñeiro, o señor Emilio, dixo unhas palabras.

-Cómo hoy hace un año que se inauguró este cine, la empresa tiene a bien obsequiar a los presentes con la proyección de una película gratuita. Si lo desean, pueden permanecer en sus asientos. Gracias.

O acomodador do patio de butacas dixera ó mesmo ós seus. A ovación foi forte e prolongada, e berramos os nomes dos dous traballadores, así como o do dono do cine, don Arturo Conde Maldonado. Este tivo que saír diante da pantallla para recibir unha nova aclamación popular. Todo moi bonito.

O que veu despois foi unha historia sen palabras protagonizada por Stan Laurel e Oliver Hardy, aqueles marabillosos Gordo e Fraco cos que moitos rimos tantas veces.

Alegría. Todos estabamos tan contentos que os da rúa do Santo Estebo acordamos convidar a pipas e caramelos ós do Couto, por bos rivais no partido e cumpridores no acordo. O señor Emilio, acostumado a ter no seu cine outras historias ben distintas á de aquel día, prometeu unha rebaixa na entrada para a próxima película. E debuxou un sorriso.

No seu asento Carolina tamén se botou a rir. Eu quedei mirando a súa risa como pasmado na beleza dunha princesa de cine, con ela, sorrindo, porque eu tamén era feliz.

-Algún día choverá cando nós queiramos que chova -díxenlle eu.

-E teremos un xardín de flores no horizonte onde dorme a liña azul do ceo -dixo ela.

Apagáronse as luces, o cine calou. Na cinematografía de aquel silencio sentín no meu amor os choutos amantes do corazón de Carolina, os dous xuntos, soñando o mesmo soño e apoiados un contra o outro na mesma fantasía. Foi así que no fusco de aquel cine de Allariz, en branco e negro, unha tarde de xuño, quixen collerlle unha man... para sempre. Era a primavera de 1970.

Félix Cid Conde. 2007.


Escrito por Justo, el Jueves, 30 de Diciembre 2010
Regreso
Print this Page

Enviar a un amigo

 

 

 

 
Musica

Copyright ©2003-2007 IBERSERVERS - Bienvenida -
Aviso Legal