Noticias

   
 

 

Esta página se actualiza periodicamente con las noticias relacionadas con el Certame Literario de Piñor.

Te recomendamos que visites esta sección si quieres estar puntualmente informado.

 
Presentación Presentacion
Escuela de Música
Banda de Música
Charanga dos Escachapeitos
Majorettes de Ourense
Corales
Rondallas
Bandas y Grupos De Gaitas
Otros Grupos
Noticias
Galería de Fotos
Consultar actuaciones
Descargas
Enlaces
 
FOLERPAS DE NEVE NEGRA
certame

FOLERPAS DE NEVE NEGRA 

(2º premio. Categoría A. Maiores de 18 anos. Ano 2007)

Sen darse conta bateu contra o chan. Sentiu o sangue aloumiñándolle as meixelas, coxegueándolle a lingua. ¡Miúdo batacazo!

As vísceras cerebrais latexaban na cabeza, mentres a calor da febre lle engordaba as maltreitas fazulas. Levantouse paseniñamente tentando recupera-la virxindade do seu cerebro, e a cordura do seu maxín. ¡Todo lle saía mal! As festas da parroquia eran de alí a dous días e ela ben guapa que ía estar….

Entrou na casa e someteu ós seus dentes ó pracer relaxante dun doce baño de auga fresca. A friúra do líquido relaxoulle a tensión das excitadas enxivas.Non lle saía unha ó dereito.

Mirouse no espello pero non lle gustou a súa deforme xemelga. Tiña o lado dereito inflamado. O ollo, rebozado en labaradas de podremia xacía pouco espelido contemplándoa ó outro lado do cristal. Despois de todo tivera moita sorte. O golpe puido ser mortal. Lembrouse da última cornada de vaca, e non fora para nada comparable á magnitude deste golpe.

Definitivamente non iría á festa. Non lle atraía a idea de exhibirse coma un chourizo chamuscado ante as veciñas. Ademais malditas as ganas que tiña de ir. O seu home estaría bébedo como de costume e a súa compaña non era precisamente o mellor compañeiro de troulas que ela quixera ter.

Volvera a caer. Tanto tempo arredado do feitizo do alcohol, para de novo sucumbir ante as mestas redes do sorriso desa droga arrepiante e destrutora.
As noites ó seu lado eran duras probas. Adormecía coa visión dos seus ollos alcohólicos e moribundos, xacendo sobre a almofada. O fedor cheirento dun alento agre e podre invadía cada recuncho do cuarto. Sentiu as bágoas escocéndolle nos papos. Non debía chorar. Non era unha situación nova. Estaba máis que acostumada ás noites de esperpento que os trinta anos de matrimonio lle proporcionaran.

Centos de lúas cheas foran confidentes dos seus trémulos oratorios, rogando unha e mil veces que aquela amante fedorenta, con forma de botella, se alonxase del. Toda a infelicidade dunha vida desfilou pola improvisada pasarela da súa doente cabeciña.

Unha infancia pobre e semifeliz. Só engalanada a cachos pola ledicia pasaxeira da inocencia e as salpicaduras de sorrisos que os xogos infantís lle proporcionaran. Todo o demais fora mediocre, como os soños mortos que un día criara, hoxe corvos posesos que lle estaban a saca-los ollos. E alí estaba con 50 anos, cunha vida monótona e afogada nos sumidoiros do cotián. Cunha morea de traballos ás costas e cun lote de futuras cargas agardándoa.

Compartía a vida cun ser medio humano, medio ausente que se entretía debullándolle a espiga da vida entre litros de viño e amenceres de resaca. Facía tempo que se sentía permanentemente cos nervios a flor de pel, co veleno do xenio relándolle as entrañas. Bastaba unha soa palabra para face-la saltar como unha víbora facendo gala dunha actitude que se caracterizaba máis pola súa vehemencia que pola galantería e elegancia das formas suaves.

Pelexaban con frecuencia. Poñíaa enferma o seu sistema de vida, egoísta e desleal. Nunca se preocupaba dela nin da filla, pero non deixaba de piropea-la cunha colección de ardentes e descariñados adxectivos que estaban a facer mella no seu xa decaído nivel de autoestima. Perdéranse o respecto facía tempo e xa nin lembraba onde agocharan as cinzas do perdido namoramento, hoxe tesouro prezado que ningún dos dous tentara buscar. Quedáballes a compaña, tenra compañeira do pupitre matrimonial no que se sentaran para ve-la vida pasar.

Pronto chegaría o venres e con el o sorriso floreado da súa filla. Só con vela a alegría rexurdía nas súas meniñas espertándoa do letargo semanal no que estaba sumida. Pobriña. Non se merecía todo iso. O único regalo coa que a obsequiaban as fins de semana eran os berros e a ausencia plena de algo similar á tranquilidade.

Mirou a súa foto. Sorría como só ela sabía facelo, pero podía percibir un atisbo de tristura nos seus olliños.Tampouco ela o estaba a pasar ben. Bastábanlle os tres curtos días de estancia na casa para carga-las pilas de tristura e desgustiños para toda a semana. Rabuñou unha bágoa nos murchos ollos. As situacións desagradables instaláranse facía anos na súa vida. Aquela primeira malleira ficaba intacta no seu recordo como o primeiro amor de xuventude. A primeira labazada rachara en mil cachos a feble e mansa pel do seu amor. Fora o primeiro desengano, pero como comprobaría máis tarde, ficaba moi lonxe de ser o último.

O sentido da súa vida morrera o mesmo día que o máscara do amor lle escachara diante das narices, dando paso á cruenta cara da realidade. Cantas veces sentira vergoña, pola compaña absurda daquela bota de viño convertido en home, que se balanceaba ó seu carón, coa mirada perdida, e a consciencia abducida. Sentía as miradas de todos observándoa, compadecéndoa, e non o podía soportar.

Pensou no avó. Dáballe mágoa que tivera que pasar os últimos anos da súa vida mergullado no barullo dos berros. Sentiu mágoa porque a vida se lle apagara na compaña das pelexas. Dende algún lugar os seguiría mirando, escoltando atento o dicionario de insultos, do que ambos eran coautores. Mil e unha veces pensou na separación e outras mil e unha se sorprendía tentando autoconvencerse do absurdo de tal idea. Fora a vida que escollera e estaba disposta a desgastala, ou mellor dito a que a propia vida a desgastase a ela.

Pero había algo positivo en todo iso. De cando en vez el ofrecíalle tres días de tregua, tres sopros de aire fresco para as mazaduras que de seguro lle estaban a rela-lo fígado. Eses eran os tres días máis felices. Tentaba vivilos a tope, estirando ó máximo posible a tea dese xersei despelusado, que se rompía en cachiños. Neses días todo tiña unha cor especial. Convertíanse de novo nunha familia. As mañás resplandecían cun novo sorriso e as lúa brillaba cun esplendor inusitado, tentando alumear a felicidade das espidas noites de tristura.

Pero o tempo avanzaba silandeiro. Xogaba ós agochos con ela, engatusándoa, zarandeándoa, deixando paso ás primeiras pingas de viño, ás primeiras gotas de sangue das menstruais uvas de veleno. E con elas viña o eclipse. O derrube das horas de mel e unto, de fartura en tempos de guerra. De novo tocaba trocar de marido. Era como estar permanentemente nunca tenda de compra e venta, devolve-los produtos en garantía que xa non che convencían. Era triste cambiar o home do que un día te namoraras por aquel ser de segunda man, que non paraba de avariarse, pinchar rodas e perder aceite.

Mentalmente sentíase débil. As constantes depresións fixeran mella no seu xa perdido optimismo. A vida era agora unha dura rival coa que lidar batallas a cada intre. Sentíase como touro indefenso recibindo estocadas polos catro costados, poñendo a proba os seus actos reflexos, levándoa ó límite de situacións extremas.Os pensamentos, roedores ávidos de miolos furados, doíanlle máis que as navallas podres cravadas nas fazulas.

As vacas parolaban fóra. Non se sentía con forzas para atendelas. Prefería seguir sentada, inerte, rabuñando as migallas de desgana que a enterraban. Mil carabullos batíanlle na testa. Sentiu un impulso irremediable de mira-las fotos da voda. Correu escaleiras arriba, coa demencia dunha posesa exorcizada. Alí estaban acochadiñas nun recuncho da mesiña. E alí estaban protexidas do po, as brancas ás de neve do seu pasado. Alí xacían soterradas as promesas de amor eterno que un día se fixeran, pero que xamais tiveran intención de cumprir.

Lembrou o día da voda. Tan branca e radiante como a luz dunha estrela fetal, acochada no ventre dun ceo maternal e protector. Avanzando cara o altar. Buscando a súa ollada namorada xunto ó cura. Debuxando sorrisos transparentes nos seus beizos ávidos de paixón. Mirou o anel de casada. Ficaba suxeito ó seu dedo, como as áncoras de chumbo dun veleiro folgazán. O aro dourado e puro apreixáralle o destino, cal sombreiro de mago, secuestrando pombas ansiosas de liberdade. Baixou de novo ó piso inferior.

Sentiu o coche. Un calafrío percorreulle o lombo. Non sabía se era nerviosismo pero sentía o pelo alporizado. Miúda sorte tiña. Tanto coche e alcol e ningún accidente. Dende logo, habíaos con sorte. Tremaba cada vez que o escoitaba pór o motor en marcha. Pensaba constantemente nun hipotético accidente, e plantaba cada día a semente da intranquilidade no corpo. Pronto entraría pola porta. A ver en que grao estaba. Coñecíaos un por un. A sobriedade, o puntiño, a abundancia e por último a máis excelsa fartura. Ás veces preferiría non ter tanto coñecemento do estatus alcohólico do seu compañeiro.

Pronto viría o Nadal. Sen ningunha dúbida a época máis bonita do ano. Ela, defensora a ultranza da familia, sentía cada ano como a luz do espírito navideño se estaba a apagar. Foran moitas as noiteboas tristes e quedas, nas que se durmira co eco do turrón azouriñando no estómago, e as burbullas dun champán de amargura acariñándolle os peitos. Escasos non foran os días nos que o seu corazón se vestira de loito, para estiliza-la figura.

Abriuse o portal, logo a porta da casa, e por último escoitou as zancadas baleiras de personalidade, que estaban a gabear polas escaleiras. O paso era trémulo e inseguro como os primeiras zancadas dun neno xoguetón que empeza a camiñar. Afinou o oído o máis que puido. Arriba cerrábase a porta do cuarto. Unha boa sonaca e volta a comezar. O seu era un ciclo digno de estudio polo científico máis prestixioso: “Hábitos e costumes das bodegas humanas”, podería titularse. ¡Miúdo asco daba! Sentía mágoa por el. ¿Ou era amor?

Seguiu sumida nos seus pensamentos, xogando ós agochos cos seus recordos, debullando as súas penas, escachando folerpas de neve negra.

Rocío Leire Castro. Ano 2007.


Escrito por Justo, el Martes, 07 de Diciembre 2010
Regreso
Print this Page

Enviar a un amigo

 

 

 

 
Musica

Copyright ©2003-2007 IBERSERVERS - Bienvenida -
Aviso Legal