Noticias

   
 

 

Esta página se actualiza periodicamente con las noticias relacionadas con el Certame Literario de Piñor.

Te recomendamos que visites esta sección si quieres estar puntualmente informado.

 
Presentación Presentacion
Escuela de Música
Banda de Música
Charanga dos Escachapeitos
Majorettes de Ourense
Corales
Rondallas
Bandas y Grupos De Gaitas
Otros Grupos
Noticias
Galería de Fotos
Consultar actuaciones
Descargas
Enlaces
 
UN CAN, UN RETRATO, UN HORIZONTE
certame

UN CAN, UN RETRATO, UN HORIZONTE.

(2º premio. Categoría A. Maiores de 20 anos. Ano 2003)

O verán presentábase caloroso e seco. Arredor da casa murchábanse as plantas e a froita madura caía das árbores atraendo as moscas e as avésporas. Atrás quedaban os días nos que a familia se vira obrigada a levar unha vida monótona e aburrida por culpa da escaseza económica. O fillo aprobara unha oposición e a filla empezaba a traballar de modelo. Este ano poderían ir lonxe de vacacións, a un lugar onde a paisaxe e a gastronomía fosen diferentes ó xa coñecido.

Durante toda a noite o matrimonio preguntouse qué podían facer co avó. Era un home moi maior. A artrose impedíalle camiñar con soltura, o glaucoma escurecía a súa visión e a pena polo falecemento da súa dona invadiran o seu corazón. Non podían agardar que aguantase o ritmo das vacacións; ademais podía enfermar e iso estragaría os plans.

Sempre foi un home forte e decidido, capaz de enfrontarse a calquera problema pola súa dona e o seu fillo, pero agora parecía que non tiña ganas de vivir. Pasaba a meirande parte do tempo pechado na súa habitación, escoitando a radio ou mirando pola fiestra que tiña vistas a un xardín, onde se xuntaban outros anciáns para latricar ou levaban ós netos a xogar. Xa non sorría, respondía con monosílabos e mostrábase apático coma se o seu único anhelo fose agardar que a morte viñese a buscalo para poder reunirse coa súa dona. Na mesa de noite tiña un retrato dela e ás veces pasaba horas mirándoo absorto; incluso lle oíran falar con el, aínda que nunca entendían que dicía nin lle prestaban moita atención. Todo o mundo sabía que a xente se volvía moi rara cos anos.

A familia agradecía esta pasividade do vello, pois ningún atopaba tempo para estar un chisco con el. Dábanlle de comer, levábano de cando en vez ó médico e collían a súa pequena paga que tanto axudara a saír dalgún apuro en máis dunha ocasión. Non lles importaba saber qué sentía realmente; se desexaba algo máis ou se era feliz. Non tiñan tempo para pensar nel.

A familia gardou a equipaxe no maleteiro do coche e axudaron a subir ó avó. Non sabía a onde o levaban, tampouco lle importaba; na súa maleta gardara a foto da súa dona e alí onde a puxera sentiríase como na casa ou así intentaría crelo.

-----

Tres persoas sentadas xuntas no asento traseiro dun coche pequeno non era a maneira máis cómoda de realizar unha viaxe. A filla protestou e empuxou ó avó para que deixara máis espazo. O fillo tamén o empuxou para que non o acantoara moito contra a porta. O avó baixou a cabeza e moveuna con pesar. El non pedira que o levasen a ningunha parte, poderían deixalo no pobo, onde se sentía máis seguro.

Tras percorrer varias decenas de quilómetros, o cansazo fíxose notar e o pai decidiu deterse nunha cafetería para tomar algo, descansar e refrescarse un pouco. Axudaron a baixar ó avó do coche. As súas pernas a penas respondían e camiñaba con moita lentitude, mais ninguén lle ofreceu un brazo para que puidera sosterse.

Unha camareira achegouse a eles e anotou as peticións mentres os miraba con detemento. Era atípico ver pasar veraneantes por alí acompañados dunha persoa tan maior. A mirada do vello cruzouse coa dela. Era evidente que estaba canso pero ela non era quen para inmiscirse nos asuntos dos demais. Pouco despois levoulles as consumicións, auga, algún refresco e unha tila para o ancián que non lle apetecía beber, pero a súa nora insistiu en que debía tomala.

Mentres ían ó servizo, pedíronlle ó avó que os agardase alí sentado. El tamén desexaba ir ó aseo, non podía aguantar máis as ganas de mexar. Non entendía porqué o seu fillo ou o seu neto non o levaban con eles.

Retirou a tila, xa non quería beber máis. Mirou cara a rúa onde se sumaban cada vez máis coches e camións. Entre tanto vehículo xamais recoñecería o do seu fillo, nin sequera se lembraba de cómo era.

Pasaron varios minutos e a súa familia non aparecía. Empezáballe a doe-la vexiga. Ergueuse e buscou os servizos. Un home, que saíu do aseo de cabaleiros, case troupezou con el. Decatouse de que o ancián estaba desorientado e indicoulle onte tiña que entrar.

No servizo non estaban nin o seu fillo nin o seu neto. Mexou. Ó saír quixo regresar a súa mesa, pero pareceulle que alguén xa a ocupara e non era da súa familia. Saíu á rúa e buscou entre os coches o do seu fillo. O ruído que facían os grandes camións ó chegar ou marchar asustábano e cada vez se puña máis nervioso. Quedou de pé, preto da estrada, agardando ver á súa familia. Miraba os coches que pasaban agardando recoñecer un deles pero o tempo pasaba e ninguén coñecido se achegaba a el.

Lembrouse de que non tiña a súa maleta e nela ía o retrato da súa dona. Agora non podería contemplala con calma e falarlle das súas cousas.

Desesperado, decidiu camiñar aínda que non sabía cara onde debía ir; tampouco lle importaba moito. Sabía que a súa familia o deixara alí tirado, coma se fose un can.

A calor que emanaba do asfalto era insoportable, pero o ancián non quería deterse. Desexaba chegar ata o final da estrada, xunto ó horizonte, onde o estaría agardando ela. Pero o horizonte afastábase cada vez máis e as súas pernas non lle respondían como el desexaba.

Detívose para descansar un chisco, meténdose un pouco no bosque. Atopou algúns troncos queimados e caídos. Sentou nun deles sen importarlle mancha-la roupa. En medio da abundante vexetación non se podía ve-lo horizonte, pero agradecía que non fixera tanta calor. Pechou os ollos e o sono venceuno.

Uns golpes no brazo acompañados duns xemidos espertárono. Ó seu carón estaba un can. Era grande e laúdo; estaba fraco e tiña a mirada triste. O ancián levantouse con moita dificultade. Regresou á estrada e seguiu o seu camiño. O can seguíao.

------

Non sabía canto tempo levaba camiñando, doíanlle as pernas, tiña sede e nubrábaselle a vista, pero non podía parar; sabía que se o facía non podería reinicia-la marcha.

Empezaba a escurecer e cada vez víanse menos coches circulando pola estrada. Os condutores miraban con curiosidade ó ancián, pero ninguén se detiña. Pensaban que seguramente se trataba dun paisano dun pobo achegado.

O ancián rendeuse. As súas pernas non respondían. Non podía dar un paso máis. Sentou na beiravía. O can achegouse a el e lambeu as súas mans.

-A ti tamén te abandonaron, ¿verdade? –preguntoulle. O can xemeu. Deulle un aloumiño nas orellas.

Coa luz do atardecer, o horizonte que tanto mirara, adquirira unha tonalidade dourada-púrpura belísima. Non lle importaba pensar que seguramente sería o último que vería na súa vida. Era un espectáculo grandioso.

Lembrou á súa dona; pareceulle vela no medio daquelas cores etéreas. Xunto a ela estaba o seu fillo cando só era un neno de mirada inocente. Co tempo a mirara cambiou. Nos ollos do ancián brillaban as bágoas que esvaraban polos regos da cara. O can lambeulle as mans outra vez e xemeu. O ancián tombouse. Estaba moi canso; tiña que durmir. O animal deitouse ó seu lado.

A garda civil atopou o ancián e o can. Recolléronos. Non tiña ningún documento que o identificase e non parecía disposto a falar cando lle preguntaban quen era e cómo chegara ata alí. –Seguramente o abandonaron-, comentou un dos gardas. –Tódolos anos, igual-, dixo o outro.

-----

Tras permanecer uns días nun hospital, levaron ó ancián a un xeriátrico onde o coidaron con especial atención e cariño. Pero había algo que lle preocupaba e, aínda que seguía sen falar de si mesmo, repetía unha e outra vez, asomado a unha fiestra desde onde se podía ve-la rúa: -o meu can, o meu can-.

Uns días máis tarde, unha enfermeira acompañouno ó xardín, lugar que o ancián aínda non visitara. Os dous gardas que o recolleran na estrada agardábano. O ancián pensou, doído, que o ían levar coa súa familia e parouse. Non quería seguir camiñando. –Vamos, avó, veña, viñeron visitalo-, díxolle a enfermeira e tirou del. Os gardas saudárono e dixéronlle que había alguén que desexaba velo, pois botábao moito de menos. Abriron a porta do coche e saíu o can. –¡O meu can!-, exclamou o ancián. Por primeira vez en moito tempo a súa faciana iluminouse cun sorriso. O animal correu a saudalo e afastáronse polo xardín para estar xuntos un tempo.

O centro, a petición de tódolos residentes, permitiu que o can quedase no xeriátrico e construíronlle unha caseta no xardín. O ancián paseaba con el tódolos días. Agora erguíase tódalas mañás cedo co desexo de encontrarse co seu amigo para estar xunto a el.

A investigación policial deu os seus froitos e atoparon á familia do ancián. A xustiza encargaríase deles, pero nada disto se lle comentara ó avó para que non se borrase o sorriso dos seus beizos.

Unha mañá a enfermeira foi ó xardín a buscar o ancián para comunicarlle que o seu fillo estábao agardando no vestíbulo. Parecía moi arrepentido e desexaba velo. O ancián, que estaba sentado nun banco, ergueuse, fíxolle un xesto coa man ó can e afastáronse. A enfermeira sorriu; comprendía a decisión do avó, pero parouno e entregoulle unha foto. O avó contemplouna e mirou agradecido á enfermeira. Logo continuou o seu paseo co can.

A enfermeira regresou ó interior para dicirlle ó visitante que podía irse, pois o avó xa estaba coa súa familia.

Ana María Lomba Pazos. Ano 2003.


Escrito por Justo, el Lunes, 22 de Noviembre 2010
Regreso
Print this Page

Enviar a un amigo

 

 

 

 
Musica

Copyright ©2003-2007 IBERSERVERS - Bienvenida -
Aviso Legal