Noticias

   
 

 

Esta página se actualiza periodicamente con las noticias relacionadas con el Certame Literario de Piñor.

Te recomendamos que visites esta sección si quieres estar puntualmente informado.

 
Presentación Presentacion
Escuela de Música
Banda de Música
Charanga dos Escachapeitos
Majorettes de Ourense
Corales
Rondallas
Bandas y Grupos De Gaitas
Otros Grupos
Noticias
Galería de Fotos
Consultar actuaciones
Descargas
Enlaces
 
DENDE A SOMBRA
certame

DENDE A SOMBRA

(2º premio. Categoría B. De 16 e 19 anos. Ano 2000)

Audrey Johnson. Inglaterra, 1907.

Volta ó cárcere. ¿Qué diría meu pai, se me vise convertida nunha presa sufraxista? ¿Qué diría toda a miña familia, tan inimiga de escándalos? Ben sei o que diría; que son unha muller insolente e estúpida, que quere reivindicar dereitos que non lle corresponden; que debería vivir decentemente, casada e coidando dun fogar e duns fillos.

A xente cre que as mulleres non temos espírito de loita, que non podemos gobernar un país, que só aspiramos a quedar relegadas ás tarefas domésticas e participar en cousas acordes coa nosa condición feminina.

Xa non falo só dos homes machistas, senón de mulleres que viven á sombra dos seus maridos, que perderon a súa identidade ou as esperanzas de chegar algún día a ser persoas creativas e útiles para a sociedade.

Se somos conformistas, non se molestarán en escoitarnos. O que cala, outorga.

Sempre tiven un espírito rebelde. Nunca me deixei asoballar por ninguén, nin sequera polo meu pai, que me propinaba severos castigos e me humillaba por desobedecelo. Tampouco cheguei a comprender a actitude de miña nai, unha muller sumisa, forte e paciente, que parecía estar valeira de perspectivas pero que albergaba dentro un pozo de sabedoría.

Era ela quen me enchía de optimismo e esperanzas. Dicía que algunha vez as mulleres sairiamos do silencio e brillariamos con luz propia. “Audrey –dicía-, temos moito que ofrecer ó mundo, máis do que ninguén cre. Enfróntate a quen sexa e non perdas a túa dignidade”.

Nunca logrei entender aquela muller que albergaba uns pensamentos tan desacordes coas súas obras, pero co paso do tempo descubrín cantidade de mulleres que estaban na situación da miña nai, espíritos rebeldes e inconformistas que estaban presos e frustrados, que non tiñan o valor suficiente para saír e enfrontarse coas súas fobias.

Pero eu non me resigno a permanecer ignorada, non me conformo con ser pouco máis que a serventa dos que me manipulan; por iso, un día decidín cambiar o meu destino. Hai tres anos tiven noticia de que unha tal Emmeline Parkhurst creara unha asociación a favor do sufraxio feminino en Londres e, case sen darme conta, comecei a participar en manifestacións e revoltas para conseguir o voto da muller. Ó principio, como cabía esperar, as nosas concentracións eran pacíficas, pero, ante a indiferenza e a pasividade de todos, as nosas protestas fixéronse máis ruidosas, chegando a molestar ós máis altos cargos da política.

Consideraron que chamabamos demasiado a atención cando comezamos a romper cristais e atarnos con cadeas de enreixados, polo que conviña afastarnos e minimizar a nosa influencia sobre outras mulleres. Por iso, un día que seguiamos a reivindicar incesantemente os nosos dereitos nas rúas das aforas de Londres, fomos arrestadas e condenadas ó cárcere por ser unha ameaza contra o benestar da sociedade inglesa.

E agora estou na prisión, sometida á vergonza e ó desprezo da miña familia. Pero non me pesa, porque sei que a loita continúa, que haberá outras xeracións que esixan ser recoñecidas ante a lei e que loitarán por elas e por esas almas perdidas que nos apoian dende o silencio e a resignación. ¡Espertade, mulleres, avancemos cara a liberdade!

María Martínez. España, 1915.

Sempre tiven paixón pola Ciencia. De feito, creo que sempre busquei descifrar os misterios da Natureza; esas cousas que nos fan pensar o vulnerables que somos e a curiosidade que esperta a necesidade de coñecer o descoñecido, penetrar o impenetrable e profanar o prohibido, apartándonos da consabida teoría de “Deus fixo isto e estoutro”. Moitos foron, ó longo dos séculos, os que intentaron e conseguiron sacar conclusións verosímiles sobre incógnitas que estiveran enterradas no esquecemento ou na ignorancia, ou simplemente relegadas ó ámbito sobrenatural.

Nacín no seo dunha familia de comerciantes de clase media-alta. Eduqueime, segundo a tradición familiar, nun colexio de relixiosas ata os 16 anos. Sempre fun unha alumna exemplar e as miñas cualificacións foron excelentes. Ensináronme a comportarme como unha persoa acorde á miña condición, unha señorita de boa posición social. Aprendín Historia Sagrada e Profana, Música, Gramática, Xeografía, Hixiene, etc., é dicir, materias orientadas ó mero desenvolvemento do rol tradicional de ama de casa e nai. Era todo ó que eu podía aspirar. Mais eu tiña outras aspiracións e aspiraba inocentemente a ter unha vida dende outra perspectiva. Xa dende moi nena, lía os libros de Medicina, Bioloxía ou Astronomía que collía secretamente na biblioteca do meu pai e, pouco a pouco, fóronme interesando as ciencias. Lía unha e outra vez aquelas follas cheas de sabedoría, como se nelas se escondese a esencia da miña vida. ¡Pobre inocente! Voaba entre aquelas palabras repetidas veces buscándolles o significado para poder descifrar os enigmas que se arremuiñaban dentro da miña cabeza. Pero como eses libros estaban cheos de tecnicismos e outros vocábulos que eu descoñecía, contentábanme con observar os debuxos policromados do corpo humano, dos planetas e do sol, dos animais e das plantas, do fondo do mar; moitas cousas que eu non aprendera na escola e que devecía por saber.

En fin, ó saír do colexio era pouco máis que unha tímida e ben educada señorita que xa ía casadeira e que prometía ser unha boa nai e esposa. Por iso, cando me acerquei ó meu pai e lle preguntei se podía ir á Universidade a estudar ciencias, quedou mirándome fixamente e, como se eu dixese a aberración máis grande do mundo, preguntou: “¿A que ven agora ese capricho, filla? Crin que xa estabas farta de tanto estudo innecesario. Ademais, non aceptan mulleres en ningunha facultade de Ciencias, rula.”

Ó principio non logrei asimilar ben aquelas palabras, pero logo me dei conta de que as miñas esperanzas de poder especializarme e poder atopar respostas se esvaecían con tanta rapidez coma se penetrase na espesa néboa dunha noite sen lúa.

Agora, xa a dous meses do meu casamento, ollando a través da translúcida cortina da ventá, dáme por pensar cal foi o propósito polo que vin ó mundo; se vallo máis que para estar apartada da sociedade ou para coidar dos outros e cómo sería a miña vida se puidera ir á Universidade e saír desta ignorancia.

É certo que as mulleres teñen que superar moitas trabas sociais e económicas para abrirse camiño neste mundo de homes, que non son sempre recoñecidas como se merecen nin tan sequera escoitadas, permanecendo trala sombra de outros e sumidas no silencio. A min tan só se me nega a oportunidade de intentalo, de vencer os obstáculos que me oprimen e me fan sentir tan insignificante. Dicía Ghandi: “Educa a un home e educarás a unha persoa; educa a unha muller e educarás a unha familia.” Algún día haberá xustiza para todos e poderemos ser educados baixo a igualdade. Algún día sairemos do esquecemento e da ignorancia.

Shamira. Irán, 1982.

Estou cansa de loitar. A loita xa deu paso á resignación e ó sometemento. Somos tratadas coma calquera outro obxecto deste negro cárcere no que vivimos. Os continuos abusos infrahumanos xa non deixan rastro de dignidade nas nosas persoas, só fan pedir a gritos afogados que remate esta tortura.

É o obvio que fomos unhas parvas inocentes ó pensar que o novo réxime islámico beneficiaría ás insignificantes mulleres iraníes, que xa de por si careciamos de relevancia no panorama político e social. Loitamos xunto ós homes a favor da doutrina fanática de Jomeini sen ser conscientes de que iso suporía a fin da nosa escasa liberdade e a plena abolición dos nosos dereitos. Case inmediatamente despois da subida ó poder do Ayatolah, impúxose o tchador para tódalas mulleres e comezou unha política represiva baseada nunha relixión severamente hostil ó sexo feminino.

Non tardaron en xurdir as protestas. Milleiros de mulleres teheraníes manifestáronse contra a obrigatoriedade do velo que, segundo Jomeini, era o símbolo da castidade e da alegría. A situación fíxose insostible e comezou a violencia, chegando a utilizarse as armas para seguir reivindicando os nosos dereitos. “¡A muller iraní é libre. Morrerá pola súa liberdade!”, foi o grito angustioso que se fixo eco por tódalas partes. Pero foi inútil, porque os homes que meses atrás estiveran ó noso carón loitando contra o réxime do antigo Sha, xa non se acordaron de nós e preferiron obedecer a quen nos degradaba e a quen lles daba plenos poderes para poder degradarnos eles mesmos. Os moi covardes nin se preocuparon de liberarnos.

Nacer muller nesta cultura supón sufrir agresión tras agresión. É preferible a morte que esta perenne prisión. Non temos dereito a unha boa educación, practícannos a cliterotomía cando aínda somos unhas nenas, estamos encerradas de por vida nun negro habitáculo manicomial. Non herdamos os bens dos nosos pais, debemos chegar virxes ó matrimonio, baixo pena de vinganza por parte da familia e ata poucas veces temos dereito á asistencia sanitaria.

Isto fai pensar que ser muller é sinónimo de ser vítima de tortura e humillación, rebaixándoa á mera función reprodutora da especie humana. Tras tres longos anos de incansable e continua loita inútil, xa esgotamos as forzas e os ánimos de seguir gritando en balde, abnegadas tralo velo da vergonza e da tortura.

Mentres outras culturas avanzan e fan que triúnfe a liberdade, a nosa sofre un grave retroceso que traerá consecuencias certamente irreparables. Mais as vítimas seguen sendo as mulleres.


María José Dosil Domínguez. Ano 2000


Escrito por Justo, el Lunes, 22 de Noviembre 2010
Regreso
Print this Page

Enviar a un amigo

 

 

 

 
Musica

Copyright ©2003-2007 IBERSERVERS - Bienvenida -
Aviso Legal