Noticias

   
 

 

Esta página se actualiza periodicamente con las noticias relacionadas con el Certame Literario de Piñor.

Te recomendamos que visites esta sección si quieres estar puntualmente informado.

 
Presentación Presentacion
Escuela de Música
Banda de Música
Charanga dos Escachapeitos
Majorettes de Ourense
Corales
Rondallas
Bandas y Grupos De Gaitas
Otros Grupos
Noticias
Galería de Fotos
Consultar actuaciones
Descargas
Enlaces
 
O MOUCHO
certame

O MOUCHO

(2º premio. Categoría C. De 16 a 19 anos. Ano 1997)

Era un vello solitario, de pucha moura; mans grandes, agarradas a un caxato; ollos perdidos entres as engurras, pero aínda brillantes pola retranca característica das nosas xentes. Sempre tiña unha historia ou unha hábil resposta na punta da lingua. Vivía nunha aldea do interior da provincia de Ourense; sen embargo fora mariñeiro. Aquelas grandes mans estaban afeitas a amañar as redes que se rompían nas longas xornadas de pesca. A súa pel ulía aínda a sal e a area. Os rapaces alcumábano Moucho, xa que só saía da casa pola noite. El dicía que o facía porque así imaxinaba que aínda estaba a carón do mar, pois as estrelas eran iguais en tódalas partes de Galicia.

Os raparigos tíñanlle medo, pero ó mesmo tempo sentían unha gran fascinación por aquel home. Ían á súa casa, aínda que sempre varios de cada vez, para escoitaren as moitas historias que aquel home tiña na cabeza.

-Moucho –dicía un-, ¿por que hai raios e tronos cando vén a treboada?

-Porque aló enriba, nas nubes mouras –respondía o vello-, vive un pequeno trasno que ten unhas grandes tesoiras coas que fai buracos nas nubes. Ten ademais unhas grandes zocas coas que bate nelas para pechar os buracos logo de que deles saia o raio. Por iso o trono vén sempre despois do raio.

-¿Como se chama ese trasno? –preguntaba outro rapaz.

-Tronante.

-¿E ninguén o viu nunca?

-Nos últimos tempos, non; pero fai moitos anos namorou dunha rapaza dunha aldea de Lugo e por estar con ela, estivo a piques de asolaga-lo lugar. Menos mal que o crego fíxolle un exorcismo e ó remate caeron do ceo unhas zocas e unhas tesoiras, aínda que do trasno non se soubo nada.

O Moucho era unha sorte de Scherezade para os nenos. Cando estes estaban a piques de marchar, o vello comezaba un novo conto e así asegurábase de que os rapaces volveran ó día seguinte. Mais non só lles contaba fabulacións, senón tamén retazos da historia de Galicia. Aqueles nenos sabían grazas a el, por exemplo, a data exacta da morte do Mariscal Pardo de Cela, xa que o Moucho lles contara o que ocorrera na tristemente famosa Ponte do Pasatempo. Todas as andrómenas que lles narraba eran parte da tradición galega. Trasnos, lobos, cobras e mouros, cobraban vida a través dos beizos do vello. A xente da aldea non aturaba ó Moucho. Dicían que enchía as cabezas dos rapaces de certas lerias que nada os ía axudar ó longo da súa vida. El calaba e sempre sorría.

Un día estivera a lles contar a historia dun encanto ós nenos. Ó tempo de se iren, chamou polo Pintos e o Xabier da Manuela. Ó Pintos chamábanlle así por ter a cara inzada de pencas. O Xabier era fillo de nai solteira. Aqueles dous rillotes eran da pel do demo e andaban todo o día de troula. Ningún outro rapaz era quen de gabear tan alto coma eles ou de furtarlle as mazás ó señor cura diante das súas propias narices.

-Pintos, Xabier, ¿podedes ficar un intre?

Fitáronse asustados, pero como presumían de ser os máis valentes da aldea, non podían deixar que os demais os tivesen por medoñentos; así que ficaron onde estaban. Máis tarde saíron da casa do vello coas facianas ledas. Os outros rapaces preguntáronlles que lles dixera o home, mais eles non soltaron ren. Sorrindo, marcharon cara as súas casas.

Uns días despois celebrouse a feira do gando. A aldea encheuse de moitos tratantes e tamén dalgúns moinantes, cada un deles tratando de sacar o maior proveito da xente. A rapazada foi tamén á feira a divertirse. Á hora da misa, case todos os veciños se xuntaron na igrexa para oír a misa dominical. No medio da cerimonia escoitáronse berros desesperados dunha muller achegándose á igrexa. Uns intres máis tarde, entrou Manuela, co cabelo desfeito e chorando. Repetía unha e outra vez:

-¡O meu Xabier matouse!

Tras tentar calmala, os veciños decatáronse de que levara as ovellas ó monte pola mañá cedo. Como non daba volto, a nai saíu a buscalo; atopou as pericas preto dunha vella canteira, pechada tras daren os pedreiros cun rego subterráneo que a asolagou enteira.

-¿É o meu fillo? –preguntou con voz tremente a nai de Pintos-. Díxome que ía co teu.

Todos os homes da aldea botáronse ó monte de inmediato. Fixérono durante o día e tamén pola noite, pero non atoparon nin rastro dos mociños. As mulleres choraban. Ó día seguinte seguiron na procura dos rapaces, pero nada. Foi durante a mañá do terceiro día cando atoparon a Xabier pretiño da canteira. Estaba só, esfarrapado e chorando, non quixo ou non soubo explicar nada. Nada dixo do paradoiro do seu amigo. Non falou naquel intre, nin volvería a falar en moitos anos, ata o punto que todos os veciños pensaron que o medo o volvera mudo.

O Moucho finou. A Manuela morreu e foron morrendo tamén case todos os que buscaran facía ben anos ós rapaces que desapareceran aquela endexamais esquecida mañá de feira. Un día, a case estartelada casa do Moucho foi habitada de novo. Outro vello ocupou o seu banco xunto á lareira. Tamén tiña o costume de contarlles engaiolantes historias a uns rapaces que xa non tiñan medo, porque a televisión levárao todo. Un daqueles nenos era Carliños, neto do Xabier.

Unha tarde que o vello lles estaba a contar a lenda dun encanto, entrou na casa o señor Xabier e colleu da man ó seu neto. Cando xa saían, volveuse cara o orador e díxolle:

-¡Non, Pintos, non; ti non levarás ó meu neto!

Todos os demais nenos ficaron abraiados ó escoitar por primeira vez na súa vida falar ó avó de Carlos. Logo víronos saír da casa como almas que leva o diaño. Mais o vello, calmándoos seguiu co seu conto. Á hora de térense que marchar, o vello dixo:

-Raúl, Viso, ¿podedes ficar un intre?

Os rapaces fitáronse asustados e sen pensalo dúas veces, saíron a toda présa daquel sitio. O vello rosmando enfebrecido, meteuse na cama. Ninguén o volveu ver máis con vida, xa que días máis tarde apareceu morto nas augas tranquilas da antiga canteira. A vento semellaba abrazar o cadáver, mentres cantaba a súa monótona canción ó bater contra a auga.

Noemí Sánchez del Río. Ano 1997.


Escrito por Justo, el Lunes, 15 de Noviembre 2010
Regreso
Print this Page

Enviar a un amigo

 

 

 

 
Musica

Copyright ©2003-2007 IBERSERVERS - Bienvenida -
Aviso Legal