Noticias

   
 

 

Esta página se actualiza periodicamente con las noticias relacionadas con el Certame Literario de Piñor.

Te recomendamos que visites esta sección si quieres estar puntualmente informado.

 
Presentación Presentacion
Escuela de Música
Banda de Música
Charanga dos Escachapeitos
Majorettes de Ourense
Corales
Rondallas
Bandas y Grupos De Gaitas
Otros Grupos
Noticias
Galería de Fotos
Consultar actuaciones
Descargas
Enlaces
 
OCORREU NO XURÉS
certame

OCORREU NO XURÉS

(2º premio na categoría B -participantes de 16 a 19 anos-. Ano 1999) 

Non, señor, eu non son así; a miña vida sempre foi normal, non estou tolo. Nada sucedeu como abofé que a vostede lle relataron para facerme dano e se mo permite contareille os feitos como en realidade aconteceron. 

Decidira con Antía pasar quince días nalgunha aldea que estivese metida no corazón da serra. Á miña irmá enfeitizáballe a idea de percorrer ese paraíso natural onde os visitantes, guiados polos aldeáns máis avezados, poden pasear por ladeiras fermosísimas, cantar ó unísono coas augas dos máis cristalinos regatos, sentir como a herba e as flores medran libremente, tocar case coas mans ó alza-los brazos o ceo azul e ó poñerse o sol para darlle paso á engaiolante lúa, deixarse atrapar por ela e xogar rebuldeiros entre os seus brazos meigos. 

Ó mirar para os pequechos da aldea, lembrabámo-la nosa infancia, tan chea de vida e xogos. Eu podía pecha-los ollos e viaxar cara atrás. Recordaba entón á miña irmá, aínda nena, con toda precisión; os seus cabelos ondulados caíanlle salvaxes sobre os ombros; os luceiros que lle iluminaban a cara amosaban moita tenrura, pero cando se atopaba inmersa nun mar de preocupacións -o que ocorría numerosas veces, pois era moi sensible- agromaban neles unhas bágoas cristalinas e brillantes que semellaban pedras preciosas esvarando polas súas fazulas, atropelándose nun descenso vertixinoso -asombroso rafting polos rápidos indómitos da súa fantasía- e desembocando no agarimoso mar do seu peito. Nunca esquecerei esas máxicas bágoas, que tralos saloucos infantís, nalgunhas ocasións verteu apoiada en min. A derradeira vez que notei esa tépeda humidade encol da miña pel foi o día que me viñeron buscar cos gardas ó Xurés. Xa sei que está a pensar que estas palabras certifican a miña culpabilidade e loucura, mais por favor déixeme seguir contándolle. 

Cando chegamos á serra levabamos a firme intención, aínda que só fose momentaneamente, de aparca-los problemas que nos tres últimos anos tiñan cercada a nosa paz familiar; arelabamos respirar aire puro, renova-las ganas de vivir, gozar da natureza e coñecer novas xentes, paisanos enxebres, humildes e naturais. Mais non crea que foi doado. 

Nos primeiros días eramos o centro de atención de tódalas olladas e comentarios, pero, agás algunhas palabras illadas para responder ás nosas preguntas e indicacións, ninguén mantiña unha conversa medianamente larga connosco. Soamente os donos da pousada onde alugaramos dúas habitacións nos dispensaban un trato hospitalario. Foi precisamente nas tertulias que se producían na taberna da planta baixa da pousada, onde fomos paseniño comezando a tratar cos veciños daquela aldea. 

Pola noite, logo de cear, algúns deles xuntábanse a carón da lareira e arredor dunha xerra de viño ou dunha palomita de augardente, falaban das cousas que acontecían na localidade e ata algunhas veces contaban historias de bruxas e aparecidos. Incrédulos ante aquelas lendas, nosoutros mostrabámo-lo noso interese só por coñecer máis profundamente as tradicións aldeáns, aínda que eramos conscientes de que semellantes contos non podían ser máis có prodixioso froito da desmesurada fantasía daquelas xentes. 

Pasaron varios días e por fin conseguímo-la aceptación daquelas persoas supersticiosas, pero tamén cheas de humildade, honradez e bo corazón. Cando xa levabamos sete días alí, uniuse ó grupo de contertulios nocturnos un mozo, que segundo nos contou a pousadeira era nativo do lugar, pero que ultimamente tivera unha enfermidade que o obrigara a gardar cama. Por iso non fora pola taberna dende que nosoutros chegaramos. Chamábase Antón e era un home alto e levemente delgado; a súa palidez, quizais porque aínda non recuperara totalmente a saúde, contrastaba coa cor de pel moi morena, case moura, doutros campesiños. Tamén ó tratalo percibimos que era infinitamente máis fino nos xeitos e na fala có resto dos veciños. Sen embargo, Antón non estudaba, nin se lle coñecía traballo fixo, pois case sempre andaba embarcado; coñecendo o mundo, dicía. Os paisanos contáronnos que aquel mozo gustaba de botar largas tempadas en África e no Caribe. 

Eu notei como Antía fitaba de cotío para os ollos verdes e saltóns daquel home e tamén puiden decatarme de que el sentía tamén unha gran atracción por ela. As súas miradas cruzábanse arreo e eu vía como á miña irmá se lle cubría de rubor a face. 

Antía xa non falaba tanto comigo, deixara de se-la miña confidente e quizais por iso eu sentía celos do Antón, pero sabía que ela estaba ben, pois nos seus grandes ollos podía notar unha calma nova que a serenaba, a tranquilidade reparadora que foramos buscar alí e que estaba a transformala na mociña anterior ó desgraciado día no que perderamos ós nosos pais. 

Unha tarde, entre lusco e fusco, miña irmá paseando pola beira do río atopou o corpo inerte da filla da pousadeira, rapaza loura, sempre leda, decote xogando entre as mesas con tódolos clientes da taberna. Agora tiña un aspecto terrible, xa que fora cruelmente esnaquizada e presentaba tamén devoradas certas partes do corpo. A hipótese de que a atacara unha manada de lobos comezou a estenderse polo pobo, mais á Antía, que outra vez volvía a se-la moza inqueda, nerviosa, escudriñadora de antes, non lle pareceu unha teoría convincente e só facía comentarme que ademais do xulgado, nosoutros deberiamos investigar así mesmo aquela morte, posto que segundo ela, estabamos sobradamente preparados para elo. Dicía tamén que seguramente o destino non nos puxera diante dos narices aquel cadáver só por casualidade. 

Ese enigma que lle percorría a cabeza levouna a un traballo constante na procura de probas que a axudasen a resolve-lo caso. 

Tanto polo suceso acontecido que deixara ós veciños do lugar mortos de medo, como por respecto ós pousadeiros, suspendéranse tacitamente as tertulias nocturnas na taberna; incluso nós falaramos tamén con eles por se preferían que nos fosemos, mais con esa fortaleza tan extraordinaria que caracteriza ós paisanos galegos, respondéronnos que ficasemos, pois a nosa marcha non ía mingua-la súa dor e que a vida dun xeito ou doutro sempre debe seguir. Nosoutros, por desgraza, sabiamos moi ben interpretar aquelas frases. 

Antón continuaba indo a miúdo pola casa e saía logo a pasear coa miña irmá. Aínda que non remataba de gustarme aquel home, eu non puña demasiados reparos, seguro como estaba de que aquela compaña víñalle ben para recupera-la ledicia e o acougo, outra volta perdidas. Sen embargo, os nosos días no Xurés estaban a piques de finalizar e ineludiblemente teriamos que retornar á cidade. 

Un serán no que os tres nos atopabamos sentados no valado que cercaba o camposanto, moi preto do nicho da rapaciña, Antía díxonos que estaba a pescudar no xeito de cometerse aquel horrible crime, pois cría que a nena non fora morta por un animal, senón que tiña razóns para pensar en que a asasinara unha persoa. Afirmou que non vira pegadas no lugar do crime, nin de lobos, nin de homes, polo que ó tratarse dunha zona barrenta supuña que o cadáver botárono á beira dende o río. Mostrámo-la nosa preocupación e sorpresa ó escoita-las súas palabras. Antón púxose tenso, eu vino ben, pero naquel intre quen ía supor. Logo convidou á miña irmá a achegarse ata o lugar onde aparecera o corpo, por ver se entre os dous atopaban algunha proba; ela aledouse de que o mozo que a trataba tan xentilmente de cotío se brindase a axudala. Colleu a mochila e meteu nela unha lupa, unha navalla e unha lanterna. Saíron, mais eu que nunca me fiara da bondade case mística daquel demo espigado. Decidín seguilos a unha prudente distancia, sen que me viran. 

Ó chegarmos ó río, Antón apresou a Antía entre os brazos e comezou a bicala. Sentinme de máis e xa me ía marchar cando de súpeto vin como o monstro erguía un machete cara ela e como histérico lle berraba: 

-¡Eu son o sacauntos do Xurés, a encarnación do Romasanta! ¡Fun eu quen matou á nena e agora, querida, voute matar a ti! 

A folla do machete brillou coma un lóstrego, mais a miña irmá, con arroxo, empuxou fortemente no peito do Antón, o que o fixo tropezar. Ela aproveitou a repentina confusión do asasino para desprenderse e botar a correr. Mentres el a perseguía, eu corría tamén cara eles con tódalas forzas que podía xuntar dentro de min naquel desesperado instante, pero non me era doado recorta-lo treito que nos separaba. Xa chegara a noite e víame obrigado a tomar certas precaucións para non me parti-la fronte ou calquera outra parte do corpo contra unha árbore ou unha rocha. Habilmente Antía apagou a lanterna, o que tal vez logrou despistar á besta. Aquilo permitiume chegar ó lugar onde andaban eles, aínda que xa non conseguía divisalos. Aproximeime ó recuncho onde a miña irmá e mais eu acostumabamos a sentarnos nos nosos paseos diarios e non me trabuquei, alí estaba agachadiña. Cando oíu a miña voz chamándoa suavemente, non se moveu. Collina entón da man. Ergueuse por fin e camiñamos uns metros ata o descampado onde ás veces nos tiñamos parado a olla-lo ceo. Ben seguro que Antón estaría xa lonxe, desesperado porque lle descubriramos o segredo, aínda que tamén cabía a posibilidade de que se encontrara agochado, agardando a ocasión propicia de choutar sobre nosoutros. Antía atopábase moi cansa, derrotada e co corazón feito anacos. A realidade non podía ser máis cruel; Antón, o mozo que ela comezara a amar, era un lobishome, un ser estarrecedor e noxento que dependía de prácticas antropofáxicas para existir; era o homicida que abrira en canal á filla dos pousadeiros. Suxerinlle que descansara apoiada no meu ombreiro. Díxome tremendo que quería morrer. 

Aquel lugar en campo aberto parecíame menos perigoso e como se me transformase nun destemido heroe, non tiña medo algún do odioso criminal. Pensei que estariamos máis seguros alí que andando de noite entre a maleza. Armeime cun bo vergallo e pedinlle a Antía que durmira, posto que eu vixiaría para que non lle pasase nada. Díxenlle que cando amencese iriamos poñe-la denuncia ó cuartel da garda civil. De cando en vez sentía as súas bágoas que dende as meixelas caladamente caían sobre o meu peito. Eran unhas bágoas distintas, que desprendían sentimentos contraditorios e amargos, que facían rebentar tódolos obxectivos proxectados pola súa curta existencia deica entón. Non, xa non eran bágoas de nena, señor xuíz; eran moi tristes e de muller desesperada. 

Debido ó cansazo quizais, quizais ós avatares pasados, fómonos adormecendo. Horas máis tarde e mentres cabeceaba esporadicamente, pois en ningún momento cheguei a durmir de corrido, oín como se de lonxe me chegase a voz da miña irmá pregando. Cando espertei, mireina. Durmía placidamente, demasiado en calma quizais. Acaricieille unha meixela e decateime de que estaba moi fría, xeada. Abraceina para darlle unha pouca calor e foi cando notei algo viscoso esvarándome polo peito e mailos brazos. Asusteime, abrín ben os ollos e vina chorrear sangue. Abatido observei que tiña un gran corte no peito e na man a mesma navalla que a noite anterior lle vira gardar na mochila. Toleei, collín a odiosa arma e impetuosamente apuñalei o chan. Craveina enfurecido varias veces nunha superficie estraña e revolta, na que semellaba que algún animal se envorcallara; logo abracei outra vez con tódalas miñas forzas á Antía, desexando pasarlle un anaco grande de min, da existencia que naquel intre me rebordaba. Sen embargo, non abriu os ollos nin pronunciou o meu nome, quizais porque era imposible, quizais porque eu xa non podía transmitirlle un átomo de vida, porque dalgún xeito tamén morrera con ela mentres me levara o sono. 

Non sabía que facer e só choraba coa miña irmá no colo, preguntándolle a Deus por que permitira que me durmira cando debía estar atento; por que a deixara suicidarse, aínda que ela tivese dito que quería morrer; e por que levara tan pronto a tódolos meus seres queridos. 

Pasaron algunhas horas e co amencer apareceron os gardas e mailo Antón, que, tras interrogarme, comezaron a mallarme con saña, non satisfeitos coas miñas respostas. Logo trasladáronme ó cuartel e inmediatamente despois ó cárcere de Ourense. Acusábanme de se-lo asasino da rapaciña e ata da miña irmá, que como vostede ben sabe, se quitara a vida, a pobriña. O fillo de puta do Antón, señor xuíz... Si, señor, perdoe vostede. El contáralles que me descubrira matando á Antía e que non podendo facer nada por ela, botara a correr cara o posto da garda civil para denuncia-lo crime. Aquel bicho infame estábame a involucrar moi intelixentemente nos seus inesquecibles delitos, tanto no asasinato da rapaciña que el executara con suma violencia, como na desgraza da miña irmá, da que tamén era dalgún xeito responsable. 

Ás veces penso que ela non puido suicidarse e que quizais as palabras que entre soños lle oín non foron unha oración, senón unha chamada de socorro. Poida que o monstro espigado co fin de librarse de perigosas sospeitas o arranxase todo para que isto que a min me parece un suicidio lle pareza a vostede un vil fratricidio. ¡Meu Deus! Agora o entendo. Preparouno todo. Por iso lle puxo a navalla na man á Antía; por iso a respectou logo de matala e non a devorou como fixera anteriormente coa rapaciña. 

Señor xuíz, a min dálleme igual que mande executarme ou me peche na cadea de por vida, pois a miña irmá ó irse, levou con ela tódalas ganas que me quedaban de seguir loitando; mais saiba que o que o Antón e a garda civil lle dixeron é falso. Faga comigo o que lle pete, señor, pero teña en conta que vai deixar libre a un asasino. 


Iria Calviño García. 1999.


Escrito por Justo, el Lunes, 04 de Octubre 2010
Regreso
Print this Page

Enviar a un amigo

 

 

 

 
Musica

Copyright ©2003-2007 IBERSERVERS - Bienvenida -
Aviso Legal