Noticias

   
 

 

Esta página se actualiza periodicamente con las noticias relacionadas con el Certame Literario de Piñor.

Te recomendamos que visites esta sección si quieres estar puntualmente informado.

 
Presentación Presentacion
Escuela de Música
Banda de Música
Charanga dos Escachapeitos
Majorettes de Ourense
Corales
Rondallas
Bandas y Grupos De Gaitas
Otros Grupos
Noticias
Galería de Fotos
Consultar actuaciones
Descargas
Enlaces
 
QUERIDA MICHELLE
certame

QUERIDA MICHELLE

(1º premio na categoría B -participantes de 14 a 17 anos- Ano 2010).

Entrou na súa casa, coma un mércores calquera. Levaba unhas botas negras e grandes, coas puntas de aceiro. A súa roupa era escura e sinistra e, os seus pulsos estaban cubertos de pulseiras de todo tipo e levaba unha tatuaxe onde puña “Mordereiche O Pescozo” en inglés, cun puñal cravado nun corazón. Na súa cara xa non mostraba un sorriso como anos atrás; soamente un rostro máis pálido por segundos e unha bágoa pintada cun lápis de ollos, como non, negro.

-Ola, Michelle. Que tal no instituto? – preguntoulle o seu pai

Mirouno con indiferenza. Levaba un mandil vello e, pola súa vestimenta, adiviñou que non saíra da casa.

-Pois coma sempre... non pasou nada novo – dixo desganada, sentando na mesa e mirando a comida cun certo noxo

-Non? E xa che deron a nota do último exame de matemáticas?

Ela empezou a notar un tic nervioso na súa cara. Odiaba que o seu pai estivera preguntando día si, día tamén polas notas dos exames que facía, sobretodo se eran de matemáticas…Non soportaba as matemáticas

- Sabes que non me gusta falar das clases cando acabo de chegar delas! E, non, non ma deron...- mentiu.

- Ah… ben – dixo o seu pai, baixando a cabeza, algo ferido pola contestación da súa filla.

- Non quero máis… vou ao salón, a descansar un rato – dixo ela, deixando practicamente toda a comida no prato. Ultimamente estaba comendo moi pouco e, se se miraba ao espello, mirábase asqueada. Nunca tivera un corpo dunha modelo, pero non estaba gorda, eso non.

- Dacordo, ruliña… se non che importa, vou pasear a Wolf. Se necesitas algo, chámame – avisouna mentres se achegaba á porta, e, sen quitarlle a vista, recordoulle que a quería.

* * * 

Mirou a Wolf, un Husky precioso que encontrou cando era mozo, nas terras de Inglaterra.
Pièrre era un home divorciado, duns trinta e catro anos. Nunca tivera problemas coas mulleres despois da rotura coa súa esposa Jacqueline, pero el non quería pensar en relacións. Tivera suficiente coa dor que tivera o dezaseis de decembro de mil novecentos noventa e oito. Non quería volver caer na mesma trampa. Só pensaba en Michelle. 

Recordou cando era unha nena, cos seus cabelos louros, recollidos por dúas coletas. Recordou o seu brillo neses ollos azuis turquesa, e o seu sorriso… meu Deus, que sorriso! Un sorriso que podía alumear un día completamente nubrado. 

Botaba en falta esa nena. Desapareceu como aquela sensación que sentía cando miraba a Jacqueline. Era eso… cando os abandonou, as cousas comezaron a cambiar. Michelle comezou a ter un comportamento estraño, empezando polo seu sorriso, que comezou a extinguirse. 

Quedou sentado nun banco, que empezou a serlle coñecido cando Jacqueline marchou. Aquel lugar, pouco coñecido polo ser humano, pero tan fermoso, foi a súa válvula de escape dende hai doce anos. Só el, o seu Husky e o sol, que comezaba a ocultarse detrás da coñecida cidade de París. 

* * * 

Michelle buscaba o seu perfume coa vista, mentres poñía as súas medias totalmente rotas. Cando o encontrou, botou un pouco pola roupa e polo pescozo, mentres se miraba ao espello. Teño que adelgazar xa… - murmuraba mentres miraba as súas pernas. Cando deixou o seu perfume, encontrou coa vista unha foto da súa nai e mirouna con moito agarimo. Levaba moitos anos pensando que o seu pai tiña a culpa de que mamá marchara. Tamén era consciente de que ela cambiara moitísimo en canto á personalidade. Xa non sorría con tanta facilidade, escoitaba música doutro tipo, e tiña un pensamento totalmente diferente acerca da vida do que tiña antes. 

Facía doce anos que non vía á súa nai, tendo agora dezaseis. Quería darlle unha aperta enorme, quería bicala e quería dicirlle que a botaba de menos, pero non podía, porque o seu pai non lle dicía onde estaba, coa escusa de que el tampouco o sabía. Cada vez tiña máis ganas de ter os dezaoito anos e comezar unha nova vida, lonxe de París, pensando que outro lugar do mundo axudaríalle a ser moito máis feliz. 

Pero deixou de pensar niso e colleu a súa chupa de coiro, o seu móbil e, comprobando que deixara a nota de aviso no recibidor, marchou da casa, directa a “unha festa”, como as chamaba ela; pero sabía perfectamente que non era así, que non habería globos, nin tortas, como nunha festa normal, non. Estas eran diferentes.

* * * 

Cando Pièrre chegou á casa, chamou pola súa filla, pero non contestaba, ata que viu unha nota:

“Papá, marchei cos meus amigos dar unha volta. Non chegarei moi tarde á casa, pero non esperes esperto. Non te preocupes, estarei ben. Bicos . Michelle” 

Pièrre empezou a preocuparse, pero xa estaba acostumado a entrar na casa e que Michelle non estivera. Sentou no sofá, acendeu a televisión, e esperou.

Espertou ás oito da mañá do día seguinte, coa televisión aínda acendida. Por un momento non recordaba que facía durmindo no sofá, ata que o recordou: Michelle. 

Buscou por toda a casa, desesperado e berrando o seu nome. Non estaba no seu cuarto, e tampouco na cociña, ou no baño. Mirou ao teléfono. Decidiu chamala, pero non contestaba, e entón marcou outro número distinto. 

- Ola? Policía? Non encontro á miña filla! Saíu a noite pasada e…

Escoitou a porta pecharse. Era ela. 

Respirou tranquilo e colgou o teléfono, avisando de que era unha falsa alarma.

- Pero a ti paréceche normal chegar a estas horas, e aínda por riba pola semana? Case me matas do desgusto! Con que non ías chegar tarde, eh? Ademais co teléfono apagado!

- Acabóuselle a batería… ademais ata dentro de medía hora non entro – viu que tiña os ollos vermellos do cansancio e do fume. E, quizais, por outras cousas que decidiu non pensar.

- Xa! Pois sabes que? Non te penso deixar volver saír polas noites! Sabes que é perigoso e que eu preocúpome moito por ti. Podíache pasar algo! 

- Pero non pasou nada, papá! – esta vez foi ela a que alzou a voz – e reláxate, a ver se che vai dar un ataque! – berraba mentres ía pola súa mochila para ir a clases.

- Perdoa, pero empeza por relaxarte ti, oes? Aínda por riba vés toda chula! Escóitame…

- Deixame en paz, pesado de merda! – sentenciou mentres daba un portazo. Supoñíase que se dirixía ao instituto.

Pièrre quedou cun nó na gorxa despois daquela discusión. Estaba de pé, coas palabras da súa filla resoando na súa cabeza. Non dixo nada; non sabía que dicir respecto ao que sucedera facía un intre. Sentíase profundamente dorido e, cando se quixo dar de conta, xa estaba chorando. 

* * * 

Michelle sentía unha enorme dor de cabeza, non só por non durmir, se non pola tensión que sucedera facía unhas horas. Ela cría que non tiña culpa, que o seu pai era un esaxerado. Si, era eso.

-Michelle! Que pasada a noite anterior! Aínda me da voltas á cabeza…- dicía a súa amiga Dafnée, tamén cuns ollos vermellos incribles.

- Si… pero eu síntome especialmente mareada…pensaba que xa estaba acostumada despois de tantas “reunións” coma esta, pero… non sei, noto náuseas ata no carnet de identidade.

-Home! Co revolcón que te mandaches co Mathieu! Creo que ata olvidaches pór o “evita-bebés”…

-Que? Pero… estás segura? Non pode ser, estás bromeando… 

A mirada de Michelle coincidiu coa de Mathieu, que miraba para ela, con ollos distintos. Miraba con agarimo e picardía, como querendo dicir algo coa mirada. De súpeto, chiscoulle un ollo. 

Michelle notou un calafrío pola espiña dorsal. Fai dous anos cambiou a súa forma de pensar sobre Mathieu. Non podía resistirse aos seus brillantes ollos escuros, cheos de misterio, e ese pelo lacio e louro. Esa forma de ollar, de cravarche as súas pupilas nas túas. Ese sorriso de dentes perfectos e ese irresistible corpo... Pasara algo máis esa noite? 

Michelle tiña os seus ollos azuis abertos coma pratos. Notou que o seu corazón ía saír en calquera momento do seu peito e a súa preocupación non daba máis ca problemas para sosterse en pé. 

* * * 

-Diga?

-Son Pièrre, ábresme a porta?

-Si, por suposto!

Pièrre decidiu facerlle unha visita ao seu amigo Hugh. Coñeceuno cando tiña vinte anos, en Inglaterra, ao pouco de encontrase con Wolf. Quería falar con el, necesitábao

-Que te trae por aquí?

-Estou preocupado... por Michelle. Ata agora non me dera conta de que a estou perdendo... non sei que facer.

-Non digas iso! É a túa pequena! Mentres a queiras, e ela te queira, non faltará de nada nesa relación.

-Ise é o problema! Non sei se ela me segue querendo... desde que Jacqueline se foi, as cousas cambiaron moito, e ata o día de hoxe non me dera de conta. Que vou facer? Como recuperarei doce anos perdidos?

Hugh quedou calado. Non sabía que responder, xa que el non era pai de familia. Improvisou; sempre se lle dera ben dar consellos.

-Non me veñas con tonterías! Eres Pièrre Blanc! O mesmo Pièrre Blanc que fixo todo o posible por posuír a custodia da pequena Michelle, e ademais con todas as de perder! Non me digas que o amor dun pai non vai recuperar doce, dezaoito ou vinte e cinco anos perdidos; os que sexan! – calou un momento – Simplemente tes que sentarte e falar con ela, cando sintas que é o momento adecuado. Sei que podes facelo.

- Tes razón, que caramba! – abrazou ao seu amigo, e separouse para que os seus ollos se encontraran cos de Hugh – Grazas, amigo.

* * * 

Pasaran xa tres meses desde aquela descontrolada festa, e a Michelle xa se lle comezaba a notar a barrigiña. Ía dun lado para outro cunha manta escura mentres estivera na casa, para ocultarlla ao seu pai. Sabía que non podía ocultarllo eternamente, pero xa lle contaría a verdade... co tempo. 

Encontrábase no xardín da súa casa, con Wolf ao seu lado. Pensaba en todo o que lle estaba a suceder. Pensou na súa nai, en Mathieu (quen sabía xa o seu embarazo, e aceptarao), en Dafnée... e sobretodo no seu pai.

-Ola, Michelle.

A aludida sobresaltouse ao escoitar a voz do seu pai polas súas costas. Baixou a mirada por un pequeno intre, e respondeulle. Pièrre sentouse ao seu carón.

- Que tal estás? Ultimamente non te vexo moito pola casa

Michelle calou por un momento, sen estar moi segura do que contestar.

-Ben – mentiu – Xa sabes, algo estresada polos exames. Agora que empezan, prefiro ir a casa de Dafnée, a estudar con ela – non era mentira; ía a casa da súa amiga gótica, aínda que non precisamente a estudar – e ti como estás?

-Ben, ben. Coma sempre – mentiu – xa sabes... E logo esa manta? Tes frío?

Ela agobiouse por dentro, e escondeu máis ao meniño que levaba no seu interior

-Si, bueno, algo, pero gústame estar así, tapadiña. – sorriulle, coma se as cousas foran ben. 

-Escoita, Michelle. Xa sei que non foi nada ben nestes últimos anos entre nós. Pero por iso debemos estar o máis preto posible, debemos animarnos, pase o que pase. Sabes que te quero, e que sempre vou axudarche con cada problema que teñas, sexa grave ou non. Soamente tes que confiar un pouco máis en min, de acordo, rula?

Michelle vacilou se debía contar o do seu embarazo nese momento, pero non recobrou as forzas suficientes para confesar Simplemente decidiu apoiar a súa cabeza no ombreiro do seu pai, sen dicir absolutamente nada.

* * * 

Pasou o tempo, e Pièrre xa notaba algo máis de confianza por parte da súa filla, sen embargo, había algo que o preocupaba. Sentía que a súa filla lle ocultaba algo. Sen embargo, non lograba adiviñar o que era.

Quería seguir falando con ela, quería saber que ocorría. Así que decidiu entrar na súa sinistra habitación e falar con ela outra vez.. Entrou, e viu algo que non esperaba, algo que realmente o asombrou. Viu á súa filla sen a manta que adoitaba levar. Michelle abriu os ollos ao ver a súa tapadeira descuberta. Adiviñou que o seu pai se dera de conta.

-Michelle... estás... – Pièrre non lograba emitir ás palabras coa precisión que el quería.

Entón Michelle, antes de que as súas bágoas puideran asomarse, escapou de casa o máis rápido que lle permitiu o seu estado. 

* * * 

Michelle comezou a debilitarse lentamente cando xa estaba lonxe da súa casa. Arfaba ritmicamente, notaba os seus pulmóns sen o aire que ela precisaba, pero os seus oídos puideron oír unha voz tremendamente coñecida. 

Dirixiuse ata aquela harmoniosa voz feminina, que procedía dunha casa cuberta por uns setos, e, polos ocos, descubriu a verdade. 

Era a súa nai, ou a que fora facía moitos anos atrás. Estaba cun home aposto e, pola súa aparencia, rico. Tamén estaba con eles, un pequeno neno louro, moi parecido ao primeiro home. Sen dúbida, era unha familia feliz. 

E mamá non dixo nada, non avisou a Michelle, incluso sospeitaba que se acordara dela. Olvidara a súa familia definitivamente, polo que podía ver a través dos setos.

-Por eso non cho quería dicir... – confesou unha voz seria

Michelle volveu ser impresionada pola voz do seu pai. Ela soubo a que se refería.

-Porque sabía que acabarías máis ferida. Jacqueline nunca pensou nos demais, e agora podes comprobalo, Michelle, por moi duro que sexa.

Michelle non dicía nada. Todos estes anos perdidos pensando na súa nai, no momento de encontrala, nos tantos bicos soñados e o amor que faltou na súa infeliz nenez. Cría que o tería todo naquel día soñado... pero non era así. 

Abrazou fortemente ao seu pai.

-Papá... síntoo, de veras. Eu... 

-Eh, Michelle, tranquila... – díxolle cunha voz sumamente doce – enténdoo, pero o que non logro entender e por que me ocultaches o do teu...

Michelle sentíase cada vez máis culpable.

-Tiña medo de que me odiaras...

-Pero como te vou odiar, cariño? Es o mellor que me pasou na miña vida. Como vou odiar á cousa pola que tanto loitei fai doce anos?

Michelle cada vez o abrazaba máis, e sentíase máis tranquila, cun gran peso sacado de enriba.

-Parece unha barriguiña saudable... – dixo separándose da súa filla.

Xa - Michelle sorriu timidamente – xa son catro meses.

-Catro meses! E eu sen decatarme! Que parvo son... – non puideron evitar rir – e dime, como che gustaría que se chamase?

-Pois – Michelle non paraba de sorrir – se é neno, que realmente gustaríame que fora un neno, Jean-Paul ou Dominique. E se é unha nena, Charlotte.

-Oh, que nomes máis ben escollidos, Michelle. Sempre dixen que tiñas bo gusto para estas cousas.

-Quérote, papá. Quérote moitísimo... – Mirou ao seu pai aos ollos e Pièrre decatouse de que recuperara aquel brillo nos ollos da súa filla, coma sempre anhelou.

-Eu tamén , miña filla. Eu tamén te quero

Abrazáronse o máis forte que puideron. Michelle decatouse de que sempre quixera ao seu pai con toda a forza do mundo, e que era realmente afortunada de telo. Pièrre non quixo que ese momento chegase á súa fin, pero non lle preocupaba o futuro, xa que sabía que as cousas ían mellorar moitísimo. Volvería esa relación que daban por perdida. Sabía que a súa filla cambiaría para mellor, que ía ser unha nai estupenda, e el ía axudala en todo. Ía ser o mellor avó e, sobretodo, seguiría sendo o mellor pai do mundo. 

Porque nunca é demasiado tarde para volver comezar de cero.

Nerea Blanco Souto, de Ourense. Ano 2010.


Escrito por Justo, el Martes, 03 de Agosto 2010
Regreso
Print this Page

Enviar a un amigo

 

 

 

 
Musica

Copyright ©2003-2007 IBERSERVERS - Bienvenida -
Aviso Legal