Noticias

   
 

 

Esta página se actualiza periodicamente con las noticias relacionadas con el Certame Literario de Piñor.

Te recomendamos que visites esta sección si quieres estar puntualmente informado.

 
Presentación Presentacion
Escuela de Música
Banda de Música
Charanga dos Escachapeitos
Majorettes de Ourense
Corales
Rondallas
Bandas y Grupos De Gaitas
Otros Grupos
Noticias
Galería de Fotos
Consultar actuaciones
Descargas
Enlaces
 
AMELIA
certame

AMELIA  

(2º premio na categoría A – participantes de 18 a 30 anos-.Ano 2010) 

Un día calquera quizais nos atopemos
no raio máis cálido do sol 
ou nas entrañas do mar 
ou se cadra , por qué non, nas lapas do inferno. 

CAPÍTULO I  

O astro rei espertara do seu sono cunha furia abrasadora. As rúas desertas constituían a proba fidedigna de que nesta ocasión os do instituto de meteoroloxía non se trabucaran ó predicir temperaturas superiores ós corenta graos na zona das Rías Baixas.  Reclinando a cadeira contra a parede, cavilaba en todas aquelas advertencias medio ambientais das que durante décadas fixeramos caso omiso.  Entre tanto, a unión case matrimonial de persianas e contras fechadas parira unha escuridade noitebra que harmonizada co son das aspas do incesante ventilador, sumiran á miña curmá nun estado de letargo.  Só a cándida pero tenue luz que arroxaban as velas, se atrevía a iluminar levemente o rostro e o corpo da fermosa rapariga.  Ollándoa mentres durmía, decateime de que resultaba imposible non namorarse dela. 

Amelia: doce nome para tan bela muller, exquisito soño para tódolos mozos desta pequena aldea mariñeira, inalcanzable realidade para calquera home.  ¿Quen non tolearía se Amelia lle adicara unha fala de amor? ¿Quen non perdería o senso por escoitar esa exhalación de aire que tras abandona-los seus pulmóns e rebuldar graciosamente coas cordas vocais, lle brotaba da boca, bicando os seus húmidos beizos? 

CAPÍTULO II  

A penas faltaban seis días para o comezo da primavera e as xardas xa arrimaran á costa. A espera fixérase eterna pero consumido o inverno, dispuxéranse a abandona-las profundidades mariñas para iniciar longas migracións transoceánicas.  Veloz nadador, predador voraz, no meu interior a emoción de atoparme novamente con ese escómbrido non me deixaba nin durmir.  

Dirixinme ó rocho. Ó abri-la porta un intenso olor a peixe penetrou polo meu nariz embriagándome de mar.  A xornada de onte fora boa, nembargante aínda tiña moito que mellorar para chegar a alcanza-los meus obxectivos.  A miña única ilusión era combater dignamente no océano, como fixera “El viejo” de Hemingway. O meu único anhelo era conseguir captura-lo sargo máis grande que o ollo do home xamais vira.  

- Amelia, xa estás fantasiando, ¿non? Anda, bótalle auga á cesta e á cana, que do cheiro que desprenden case non se pode entrar.  

- Xa vou, mamá.  

- ¡Si, home si! Os teus “xa vou” ben os coñezo eu. ¡Cando che virá o sentidiño! Non sei como non che da vergoña que con dezaseis anos cumpridos teña que andar atrás de ti para que empeces a comportarte como a muller que es. ¡Veña, bule!  

Mal pensaba miña nai que limpa-los aparellos de pesca era para min unha tarefa tortuosa. Toda boa pescadora tiña que afanarse en ter o seu equipo a punto. ¡Coitada ela, se cría que o estaba a facer polo cheiro do rocho ou polas súas recriminacións!  De súpeto, unha voz coñecida interrompeu as miñas cavilacións, sorprendéndome:  

- ¿Cómo é que estás na casa a esta hora en lugar de botarte ó mar? Con razón comentan na aldea que este ano ata os fodechinchos teñen pescado máis ca ti.  

- ¡Xurxo, xa estás de volta! ¿Seica o patrón do barco se encheu tanto de ti que te guindou ó mar?  

- ¡Ai, curmá! Se o talento que tes como humorista o tiveses coma pescadora de seguro que acababas ca fame da vila.  

- ¡Boh! Envelénaseme o sangue de oír tanta falacia. Anda, deixa de mofarte de min e acompáñame a botar uns lances. 

CAPÍTULO III  

Amelia: preciosa serea engaiolante.  Cántos expertos mariñeiros tiñan acudido xa ás máis veteranas redeiras para que teceran as súas mallas con fío de prata.  No obstante, había que ser ben iluso para non se decatar de que aínda non se inventara aparello de pesca adecuado para conquista-lo seu mar.  Mentres ela durmía placidamente, eu intentaba distraer os meus aloucados pensamentos escoitando como se confundía o son do seu respirar co das aspas do ventilador, aínda que se cadra a vibración que percibían os meus oídos non era outra ca dos latexos indomables do meu corazón, baténdome no peito desbocadamente.  É probable que a miña curmá nunca chegara a sospeitar do efecto que a súa mirada producía en min. É posible que endexamais maxinara que a miña única satisfacción cando me atopaba embarcado, era visualiza- los seus ollos no mar.  

As palpitacións petaban cada vez con máis forza, tanto que tiven medo de interrompe-lo soño de Amelia.  Estaba empapado en suor.  A calor oprimía a súa soga de verdugo cada vez con máis dureza, sen embargo ela parecía imperturbable.  Cando espertase, ó mellor tiña a sorte de que me dedicase un dos seus fermosos sorrisos. 

CAPÍTULO IV  

O meu curmán Xurxo, tiña tres anos máis ca min. El fora o meu mestre. Na súa compaña escarvara en busca de cebos naturais, con el aprendera a anoar os anzois e a desenmarañar a sedela, xuntos esgotaramos domingos enteiros sacando fanecas no porto.  Lonxe quedaban aqueles tempos nos que esquilmabamos tódalas fochancas mariñas que xurdían entre as penedas ó baixa-la marea.  Ata de cando en vez, arriscarámo-las nosas vidas e os petos dos nosos pais, xogando a ser percebeiros nos acantilados. ¡Ai,que dous diaños!  Sen embargo a vida decidira separarnos.  Os secuaces da crise económica cabalgaran con tal ansia devoradora que moitos mozos da aldea se tiveran que embarcar para evitar que os seus lares se converteran no alimento das famentas aves preeiras que os sobrevoaban impacientes.  

Xurxo non tivera dificultade algunha en conseguir o traballo naquel barco de altura, sen embargo as longas tempadas afastado de nós non eran suficientes para curtir a súa alma.  

- Cánto te botei en falta -díxenlle mentres corriamos camiño dos acantilados.  

- ¡Déixate de sentimentalismos! Sabes que o tempo voa e en nada xa estou de novo navegando, así que bule se queres que te converta na pescadora máis envexada de tódalas Rías Baixas.  

Esa xornada de pesca nos cantís, xamais se me esquecería. 

CAPÍTULO V  

A calor ía en aumento.  Amelia retorcíase no seu soño. O seu corpo vibraba con angustia. As súas mans tremían condenando a morte ó diario que intres antes repousaba nelas. O son da súa respiración semellaba estar tanxido por un peito opresor que non era quen de segui-lo compás da melodía.  Tiven ganas de espertala, pero non me atrevín a acaricia-lo rostro da muller que me tiña preso.  Quizais estaba a combater con ese xigantesco sargo co que ansiaba enfrontarse. Si, seguramente fora iso, un mero soño fantasioso de Amelia.  Non valía a pena preocuparse, probablemente pronto o capturaría e a expresión de dolor do seu rostro tornaría en plena felicidade ó derrotar a semellante espárido.  

De súpeto, a escuridade do salón foi cruentamente violada por unha claridade sen escrúpulos que penetrando pola porta entreaberta que comunicaba coa cociña, apoderouse sen compaixón da súa vítima.  Observei como miña tía, ignorándome -quizais na crenza de que eu tamén estaba a durmir- se aproximaba á miña curmá.  

-Amelia, tes que te levantar. Non podes seguir así. Pasou un ano e non conségueche regresar ós acantilados, abandonáche-la pesca e estás renunciando a túa propia vida.  

Ante estas verbas, miña curmá elevou a vista cara a súa nai. Seus ollos estaban cheos de bágoas, pero a súa lingua estaba enmudecida.  

-Filla, perdoa. Ben sei que hoxe é un día duro para ti, pero compre que marchemos, xa se escoitan as campás da igrexa.  

Sen forza, sen ánimo, con fatiga no corpo e na face, Amelia ergueuse e seguindo os pasos de miña tía, abandonou en silencio o salón.  Fiquei só, intranquilo por non entender o que lle estaba a ocorrer á miña curmá, desgustado ó observar que a confianza que durante anos depositaramos un no outro, se esvaecera por completo.  Cando me ía a incorporar en busca dela, reparei no diario que estaba caído no chan. Sentín ganas de lelo, pero que diría Amelia se me vise co seu maior confidente na man.  Decidín agacharme e ler soamente a páxina na que quedara aberto, para non levantar sospeitas a cerca dunha posible intromisión na súa intimidade.  Tiven ganas de chorar, pero non puiden. Os recordos do pasado secuestrados vilmente pola miña memoria, liberáronse coas verbas plasmadas no diario, recobrando as tráxicas imaxes dos acantilados.  Agora entendíao todo. As badaladas que chamaban a Amelia eran lamentos de morte, queixándose en lembranza do meu pasamento.  

Sen embargo, de qué preocuparse, meu amor. Un día calquera, quizais nos atopemos no raio máis cálido do sol, nas entrañas do mar ou se cadra, por qué non, nas lapas do inferno.  

Iria Calviño García. Ano 2010.


Escrito por Justo, el Martes, 03 de Agosto 2010
Regreso
Print this Page

Enviar a un amigo

 

 

 

 
Musica

Copyright ©2003-2007 IBERSERVERS - Bienvenida -
Aviso Legal