Noticias

   
 

 

Esta página se actualiza periodicamente con las noticias relacionadas con el Certame Literario de Piñor.

Te recomendamos que visites esta sección si quieres estar puntualmente informado.

 
Presentación Presentacion
Escuela de Música
Banda de Música
Charanga dos Escachapeitos
Majorettes de Ourense
Corales
Rondallas
Bandas y Grupos De Gaitas
Otros Grupos
Noticias
Galería de Fotos
Consultar actuaciones
Descargas
Enlaces
 
GÓLGOTA
certame

GÓLGOTA

(1º premio na categoría B –mozos de 16 a 19 anos-. Ano 1999)


Tarde dun venres de Outono...

A fiestra é o centro do seu mundo nas longas noites de insomnio. Breogán, que endexamais viviu doutro modo, é incapaz de comprender a ausencia que rexe o seu universo, a súa vida, o seu pobo. Breogán é un nome cheo de raigame e significado para un corpo pasivo que pecha no seu interior unha mente distante. Breogán é un neno, un neno é un soño con brazos e pernas capaz de correr e apalpar, unha boca que debe berrar e sorrir sen recato, un neno son dous ollos que escintilan tras un prato de doces ou un bico dos pais. Se cadra Breogán non é un neno realmente, se cadra o noso mundo está a roubarlle ós nenos a inocencia.

Nai, a nai é unha desas mulleres silandeiras que se achegan ó cuarto do seu fillo no medio da noite, descalzas, sen facer o menor ruído. María ve ó neno enriba da mesa, calado, cos ollos abertos de par en par e o ceo por espello. Breogán mira a través da fiestra desexando coñecer a verdade, mentres, a súa nai chora no anonimato dunha porta entreaberta que os separa. Ela preferiría un neno común, que non quixese oír falar dos libros da escola, ó que puidese sorprender acendendo un cigarro na parte máis escura do faiado; en troques, Breogán pasaba as horas mortas cos ollos perdidos en ningures cavilando en centos de ideas impropias dun neno. Breogán nunca foi un neno e iso doe. Doe cando a vida descarga sobre ti pouco a pouco e unha tras outra as responsabilidades dun adulto. O neno leva toda a vida a sufrir como os vellos: calado e tristeiro, cheo de remorsos e atorado no tempo por un pasado que non é quen de lembrar. O que Breogán busca cos ollos deitados nas estrelas é un por que para as cousas: un por que para as noites, un por que para a súa vida, un por que para os soños, un por que para o seu pobo, un por que para as bágoas, un por que para a morte do seu pai.

O pai de Breogán morreu, o rapaz leuno un día nos ollos da súa nai cando descubriu o que era a morte. Na casa, nunca se fala daquel home vestido de negro da cabeza ós pés, retratado nunha fotografía que pendura nunha parede do cuarto da súa nai. Aquel home é unha especie de presenza invisible que enche a casa de melancolía. María chora ás agachadas cada día e alguén a quen non chegou a coñecer crea un inmenso baleiro na vida do pequeno. María ve impotente como a ausencia do seu home e a enfermiza herdanza que esta deixou no seu fillo a converten pouco a pouco nun bondadoso e desangrado corazón comesto polo paso do tempo. María tenta moitas veces fuxir cos ollos anegados de bágoas, apreta-los dentes e liberarse do pasado, pero aquel neno, aquel rapaz calado e inexpresivo, nunca quixo oí-los seus risos nin participar dos seus cantos forzados; os ollos grises e enfermizos de Breogán semellan incapaces de manifestar sentimentos e ancoran irremediablemente á súa nai no mar das lembranzas.

Breogán descoñece case por completo a figura do pai perdido, estrito imperativo co que o finado pretendía protexer ó pequeno. María non chegou a comprender nunca as súas inquedanzas, pero agachou celosamente ós ollos do neno a figura do pai, home que noutrora tinguira de esperanza e ilusión toda a súa vida. Moitas veces desexaba explicarllo todo ó seu fillo, pero iso sería tisnar de infidelidade o recordo daquel home que transformara por dúas veces o seu mundo. María sente que el era ese ser que ela estivera a buscar sen saber esculcando nos ollos da xente. O destino rouboullo, rouboullo para sempre, e agora é unha muller desesperada e desesperante que só vive por un fillo que semella incapaz de sentir, un neno de ollos perdidos que semella incapaz de chorar. Moitas veces sentiu a tentación de contarllo todo e chorar xuntos deica o amencer, se cadra así podería acariñalo e sentirse correspondida. Desexaría modelalo á imaxe de seu pai, pero prometeu non facelo.

“A luz alumea á néboa e a néboa sume ó meu corazón no máis profundo da miña ausencia, podería estar a chorar ante ti e sequera poderías verme, a lúa podería alumearte e o teu soño continuaría impasible mentres unha inquedante axitación interior me conduce á máis amarga paz provocada pola miña soidade. Non podo respirar, mar de bágoas que colapsa a miña tráquea, que asolaga os meus pulmóns, ó tempo que o meu corazón é incapaz de soñar máis aló do torrente de insensibilidade que rasga os meus pulsos, deseñando no meu tacto o ardor do aceiro que se mergulla nas miñas tempas ó tempo que as dúas últimas pingas da miña esencia abandonan os meus ollos.

Desexaría ter morto mirándome nos teus ollos, sufrindo na miña imaxe máis aló da miña realidade e traspasando o teu mundo coa miña alma mentres o meu se abre máis aló de mil soños de paz. Gustaríame ter morto cos anos. A ausencia péchalle o paso á dor ó mesmo que me conduce ó sufrimento. Mentres que ninguén me viu, os meus ollos permanecen mirándome fríos e secos e o temor do meu rostro agónico obrígame a chorar unha vez máis, chorar coa miña alma como a miúdo din en soñar, chorar co meu peito ó tempo que a miña respiración se corta sen mostralo ó exterior. Asfíxiome, pero xa nada nin ninguén pode anestesia-los sentidos, que coa humidade de ausencia se transforman en sentimentos, dando lugar á fusión entre a néboa e a terra no derradeiro alentar que se transformará no meu último suspiro asolagando os meus oídos e abarcando o todo do meu mundo que se transformará en universo sen límites.

Serei capaz de sobrepasar os soños co meu recén estreado aletexar, soñar máis aló da miña traizón e chorar por fin lonxe do vidro dos ollos, compartindo as bágoas que non alcanzan a cegar o lume que alimenta a escuridade da noite, escuridade que é este día perfecta, mentres a man viaxa sobre o meu rostro transportándoo ó exterior deste cuarto no que todo é asfixiantemente material. Adoraría non ter que extirpar xamais de min a mirada desa xente á que irremediablemente quero, poder continuar a mirar na súa alma mentres se estraña do que digo cando todos o pensamos algunha vez. Pode que ninguén me comprendera nunca, pode que ti o esteas a acadar esta noite. Sentirse respaldado aínda que só sexa por unha vez é marabilloso”.

Si, María cre oír cada noite ó seu home no leito que tantas veces compartiron, a súa mente depresiva é presa de palabras como estas que non lle permiten fuxir da traizón do seu amor. Aínda é moi cedo, métese na cama rendida desexando non voltar a erguerse xamais. Denantes de concilia-lo sono pensa:

“A súa morte foi a súa particular traizón ó noso amor, non llo perdoarei xamais, pero sigo a querelo e non podo negalo.

Pode que hoxe sexa o día no que recoñecer que nada do que agardo e ansío ten sentido. Se cadra debería fundi-las miñas esperanzas nalgún outro rincón da miña vida. Ó peor, un día, ó erguerme vexo agonizante que xa non quedan currunchos escuros, que non hai xa ningunha ilusión capaz de ilumina-la miña vida. Non sei que pretendo dicir realmente esta noite. Fóra chove, é Outono, xa o comezo de setembro cospe nos meus ollos coa chegada da choiva. O Outono son tardes coma esta, acochada na cama pensando en ti irremediablemente. Por iso quero vestirme e saír a mollarme aí fóra, berrarlle ó ceo con cara de cadela e agardar a que escampe para nada; a nada apodérase irremediablemente de todo o que fago e digo porque xa nada ten sentido, porque non podo chegar a ti, porque non podo afrontalo.

O Outono é ese niño sen paxaros, mollado e aterecido; hoxe é Outono no niño do meu corazón, sen ti, mollada polas miñas bágoas e aterecida por un latexar desafinado incapaz de facer entrar en calor o meu corpo. Teño gañas de chorarte por sempre. Este ano non rematará ó teu carón, nin o próximo, nin o seguinte, que serán no meu corazón para sempre. Supoño que adeus, adeus outra vez, adeus para sempre”.

María ficou durmida sobre a almofada e a calor das lembranzas, a mainiña luz dos soños asolagou toda a casa. Ó mesmo tempo, Breogán, nun dos seus escasos momentos de inquedanza infantil, descobre unha morea de papeis asinados polo seu pai. Este era un deses segredos que se agachan na parte superior daqueles andeis que investigamos todos os rapaces, nos que a un neno como Breogán nunca lle deu por remexer.

Entón foi cando me dirixín a el por primeira vez. Eu son unha desas voces que non proveñen de ningures. Foi o teu pai, escribiunos el, eu estiven ó seu carón moito do tempo que durou aquela longa noite. Tes que coñecer o pasado que ignoras denantes de enfrontarte á realidade na que o teu pai decidiu culmina-la súa obra. Eu, un sentimento con ás comecei a falar docemente, no interior do seu maxín:

“Mireino ós ollos cegamente, o teu pai suaba, tremía, estivo a piques de fuxir, e entón, comecei a falarlle:

Es un maldito soñador inmaduro que non é quen de afronta-la realidade, témela e incluso a odias en moitos momentos. Sénteste coa inseguridade dun soldado ferido, sen armas e só na batalla, que carece de exército. ¿E que pensas que vai suceder?, maldito soñador. Sí, non me mires chorando, sabías que isto ía pasar, ou, ¿seica es tan estúpido como para pensar que ía a acontecer algo diferente? Ti, dásme pena, pero non hei ser eu quen te axude, non o mereces, de aprender faralo a base de golpes, ou do contrario, morrerás ó tentalo. Es un perdedor, veña, imos, di choromiqueiro, ¿cando fixeches algo importante na túa vida?, porque estar estás capacitado dabondo, e... ¿cando te sentiches especial? Nin o es para ti nin o serás nunca para ninguén, nin en ningures. Xogas ás agachadas tras unha máscara tan falsa como a do resto, no fondo es o mesmo ser aldraxante que todos eles, es igual, si, non chores, mira nos meus ollos, párate nos teus e dime: ¿ves algo fermoso? ¿ves algo especial? Maldito soñador. Non tés folgos para sobrevir, sequera podes respirar, sucumbe, iso é, deixa que te morda, que extraia deica a derradeira pinga do teu sangue e liscarei. Non te verás na obriga de voltar a soportarme, non te verás na obriga de voltar a mirarte nos meus ollos mentres martirizo o teu corpo e a túa mente. Meu amigo, eu son un anxo, un deses anxos que guían ós humanos deica á morte. Non voltarás a soportarme a min nin a ninguén, marcharás entre a néboa, no seguinte amencer atoparante frío, moi frío, coa mirada perdida nalgún recuncho fermoso. Acharante branco, moi branco, non te preocupes, vestirante de negro, estarás fermosísimo. Marcharás lonxe, moi lonxe, máis lonxe aínda que marchan as ánimas dos nenos. ¿Non é o que sempre desexaches?, marchar sen facer moito ruído. Non te preocupes, non voltarás a sentir a soidade, eu acompañareite sempre, sen aspas, podo ofrecerche unha eternidade real, o mañá non será peor que hoxe e frearás a túa caída finalmente maldito soñador.

Sei que, aínda que ollas a fiestra ante os teus ollos, non darás o grande salto, ou polo menos non o farás esta noite. Sei o que pensas de min e de todos, pensa que eu podo outorgarche a forza que precisas, que non voltarás a espertar dos teus soños, pensa en que a noite durará sempre e que virás comigo, mirarasme fixamente, entón eu bicarei os teus beizos e ficarás sen folgos. Eu podo afastar a túa alma do teu corpo, lonxe destas catro paredes tal e como saes cada noite no medio dos teus soños soñador. Remataron os pesadelos, non voltarás a sufrir nunca xamais, o meu xamais escríbese sen aspas soñador, ofrézoche un xamais eterno, isto non é como nos teus soños, non é imposible, está aí, non me olles con dúbidas, son real, sábelo. Non podes desprezarme, sempre soñaches con terme ó teu carón, no teu leito, agardando xuntos a morrer, si, non esquezas que estamos a falar dunha vida que comeza ó pasar a porta da morte, nunca deixaches de crer nela, é o teu soño. Soñador, terás todo o tempo do máis alá á túa disposición, que correrás adiante e atrás de novo se é necesario, sen que teñas que pedilo. Xamais voltarán a invadirte as dúbidas, nin te cegará o desexo. Sabes que este día ten que chegar, non será cedo nin tarde.

Pode que este sexa o teu día, ou mellor, a túa noite, como sempre quixeches, réndelle a túa homenaxe, déixalle o teu legado, o teu tributo, págalle centos de noites de inspiración. Ela nunca te esquecerá, morrerás mirándoa, sen medos, sabes moi ben o que che ofrezo, eu nunca minto, nunca che mentiría, podo dici-lo mirándome nos teus ollos, terasme ó teu carón para sempre, quero que permanezas xunto a min, eu son o único que che queda soñador, os outros traizoárante antes ou despois, son o único que te ama realmente, estou á túa beira cando me precises. Non tés máis que deixar que te bique nos beizos, sentirás como se arreguiza o teu corpo, espertando do letargo ó que a vida e as súas traizóns o someteron, a indecisión do mañá, o por que da xente, das cousas e da cada unha das situacións que te arrodean. Quero que me queiras sempre soñador, que te entregues ós meus brazos, que sigas os meus pasos por instinto, sen ter que pedircho, sen mirármonos sequera.

Aínda que hoxe non me creas, aínda que hoxe che resulte estúpido, crerasme, o que che ofrezo é amor, amor eterno, non te esquecerei nunca, non poderemos separarnos, seducireite para sempre, sen dúbidas, medos nin rancores, sen que voltes a temer un como ou cando rematará todo. Non haberá nunca unha mañá na que non espertes ó meu carón. Non, non te preocupes, eu tampouco morrerei nunca, xa o fixemos, teno presente.

Soñador, é o teu soño, a túa vida, a túa morte e non podes rexeitalo, o que hai unha hora che parecía inalcanzable é agora real, incluso lóxico, non hai posibilidade de errar. Sei que agora me vas rexeitar, que non me incluirás no teu camiño, pero caerás, porque te coñezo, non me esquezas e deica logo”.

Non pensei que fose a poñer fin á súa vida aquela noite, se cadra non coñecía ó teu pai tanto como pensaba. A súa vida debeu ser moito máis longa, eu só pretendía darlle un golpe de efecto que outorgase á túa terra, ó teu mundo apocalíptico no que as coroas e os palios carecen xa de sentido, un guía que escribise un mundo novo, o mundo ceibe. O seu legado é único, de valor incalculable, pero ... ¿hai algún ben que recompense a perda dunha vida? Non.

Teu pai foi un deses homes que confiren ilusión a un pobo, o son das súas podería erguer os brazos do campo, limpa-lo po dos ollos dos homes das cidades e finalmente enxoita-la suor dos seus rostros no día da loita.

O seu derradeiro pranto, o feixe de follas que agarimas no teu colo, é o legado que o teu pai deixou ó pobo das bágoas na area. Non permitas que a area fique árida xamais, loita neno, ¡loita!. Loita polo pai que pretendeu protexerte, agachándose ós teus ollos. Loita polas noites de medo que sofre túa nai. Loita por todos eses nenos de ollos perdidos nunha fiestra que ata os seus corpos, que coagula os seus soños. Loita porque o seu pranto vexa a luz, para que ilumine ó seu pobo. Loita para que fuxan as tebras.

Son as dez e media da mañá dun sábado de Outono. María está cansa e diríxese ó cuarto do seu fillo; case que non pegou ollo en toda a noite. A cama está feita e Breogán non durmiu, polo menos semella que non pasou toda a noite a mirar pola fiestra. O pulso de María sobe por momentos, alguén quentou leite na cociña. A nai está cansa, a porta do balcón está aberta, a man da muller treme coma a árbore que no Outono teme perder a súa última folla. Só restan dous pasos máis, non sabe que facer se o rapaz non están no balcón; unha man pouco decidida colle a porta, nunca pensara en perder tamén a Breogán. Ten que mirar dunha vez, o neno é o único que a amarra á vida. No balcón, apoiado á parede, acochado baixo unha manta está o fillo do home, o pequeno está a chorar mentres escribe. María sente que a súa vida ven de mudar, as bágoas no rostro do seu homiño outórganlle un futuro polo que loitar.

Morto, baixo o pranto das súas noites agardaba sen se laiar. Unha soa noite cambiou toda a súa vida. ¡Prohibición universal!, clama a súa liberdade, mentres, dúas pingas da esencia do seu pai escorregan polas súas fazulas, que, a ritmo entrecortado, marca entre xemidos as badaladas que soterran definitivamente a dor do pai, dun home que arrastra noutro mundo a ausencia que a súa morte derramou enriba dos seus. Breogán ven de selar o compromiso de seu pai e agarda algún día situar o seu cabalo á fronte das bandeiras.

Breogán chora polo seu pai, pola nai, pola infancia perdida. María continúa calada, abrazada ó seu fillo e chora polo seu home, polos anos de soidade, pola infancia perdida. O defunto chora no aire, nos montes, nos piñeiros, choran as leiras e os peiraos onde se verquen as bágoas que carrexan os ríos. Ogallá algún día o mundo cambie despois deste pranto, ogallá non só choren as terras e algún día choren os homes, que recuperemos por fin a ilusión por sentir, pois o noso mundo está a roubarlle ós nenos a inocencia.

O papel dos soños mollábase coa tinta das bágoas de Breogán, o seu corazón comezara por fin a latexar, verba a verba, o seu puño firme cinguía a pluma que sobrevoaba unha sentida denuncia:

¡Nooonn! E a bóveda dos soños caeu sobre os seus beizos. Os ollos de meu pai endexamais voltarán a se-los mesmos, o vapor en que se fundiron choiva e corazón manteraos afastados do voso mundo toda a eternidade.

Goréntame cualifica-la súa enfermidade como desarraigo universal, todos carecedes de ideas e valores interesantes e enchéde-lo outro mundo coas mentes máis puras que endexamais viviron protexidas ós vosos peitos. Arredástelos de vós, desaproveitáchede-la maxia dos seus soños, capaces de pintar de esperanza o voso cárcere de formigón e asfalto.

Esta noite o ceo chorará o seu derradeiro pranto, que coas súas desesperanzadas pingas de orballo tentará limpa-lo maior número de corazóns posible. Moi poucos chegaredes a percibir estas palpitantes bágoas que tentarán redimirvos e será a vosa fin.

O ceo arrincáraos de entre vos e o seu paraíso será eternamente sombra do aire na herba, querido curruncho que mentres chove miudiño goza desas mil primaveras máis por sempre prometidas.

Carlos González Figueiras. Ano 1999.


Escrito por Justo, el Jueves, 29 de Julio 2010
Regreso
Print this Page

Enviar a un amigo

 

 

 

 
Musica

Copyright ©2003-2007 IBERSERVERS - Bienvenida -
Aviso Legal